Περί έρωτα, Hollywood και ρομαντικών ταινιών…

Συζητούσα με μια φίλη την προηγούμενη εβδομάδα σχετικά με το πόσο έχει επηρεάσει τις γυναίκες η βιομηχανία του Χόλιγουντ με τις ρομαντικές ταινίες. Και πως οι αναπόφευκτες συγκρίσεις μεταξύ σταρ και αντρών της διπλανής πόρτας έχουν επηρεάσει αρνητικά τις σχέσεις του σήμερα.

Και κάπως έτσι περιμένουν οι έρμες γυναίκες από τον άντρα να πέσει στα γόνατα μέσα στη βροχή κάτω απ’ το παράθυρο τους παρακαλώντας για ένα βλέμμα από το παράθυρο της …κουζίνας σαν άλλες Q. Paltrow στη σκηνή από την ταινία Great Expectations, με τον E. Hawk. Εν έτη 2019 δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί. Κατεβείτε καλύτερα να ανοίξετε την πόρτα, ίσως κάνει τον κόπο να έρθει μέχρι εκεί να σας δει.

Μπορεί ο ρομαντισμός στις μέρες μας να έχει πεθάνει και όλα να περιστρέφονται γύρω από το σεξ αλλά θεωρώ πως όλες αυτές οι ιστορίες  που παρακολουθούμε μέσα στο κλάμα και στην αγωνία στο μεγάλο πανί του κινηματογράφου από κάπου εμπνεύστηκαν. Όχι προφανώς από την δική μας εποχή, αλλά ίσως από την εποχή της γιαγιάς μας.

                                                                            
Ένα υπέροχο φιλμ από εκείνα τα χρόνια είναι και το «An affair to remember» με τον Cary Grant και την επιβλητική Deborah Kerr. Ε ναι εγώ κλασικά, πάλι έκλαιγα στο τέλος αλλά η δική μου γνώμη δεν μετράει διότι κλαίω παντού.

Μια ιστορία αγάπης

Η παραπάνω ταινία επηρεάστηκε σίγουρα από μια ιστορία σαν και αυτήν που άκουσα προχθές και ήταν φυσικά και η έμπνευση μου για να γράψω αυτό εδώ το κείμενο. Μια ιστορία αγάπης περασμένων δεκαετιών (κάπου ανάμεσα στα 1970 με 1980 της ελληνικής κοινωνίας) όπου μια γυναίκα ερωτεύτηκε έναν άντρα. Αυτός ο άντρας ήταν μεγάλος και τρανός στην εποχή του. Αλλά και λίγο αρραβωνιασμένος…

Βεβαίως η νεαρά δεν το γνώριζε, αλλά το έμαθε στην πορεία. Όταν ήταν αργά πια καθώς τον είχε ήδη ερωτευτεί και δεν μπορούσε να ζήσει μακριά του. Ο άντρας ο σωστός της εποχής,  δήλωσε πως ήταν αδύνατο να χωρίσει την τότε αρραβωνιαστικιά γιατί θα την εξέθετε στα μάτια της κοινωνίας. Και κάπως έτσι χώρισαν με το παράνομο κορίτσι της ιστορίας.

Τα χρόνια πέρασαν και το κορίτσι παντρεύτηκε. Έκανε οικογένεια. Όπως και ο παλιός της έρωτας. Και κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια, χώρισαν και οι δυο. Πως τα φέρνει η ρημάδα η ζωή, ξανασυναντήθηκαν έπειτα από χρόνια, 30 χρόνια και βάλε, σε μια εκδήλωση της πόλης. Ο έρωτας βεβαίως ήταν ακόμη εκεί. Η λανθασμένη επιλογή εκείνου, τους οδήγησε να χάσουν αυτά τα 30 πολύτιμα χρόνια και να τα στερήσουν από τον  έρωτα τους.

Έγιναν αμέσως ζευγάρι και έμειναν μαζί για τα επόμενα 15 χρόνια ώσπου τους χώρισε ο θάνατος. Εκείνου. Αφήνοντας την μόνη για άλλη μια φορά, αυτή τη φορά για πάντα. 

Και κάτι τέτοιες ιστορίες λοιπόν είναι που εμπνέουν την βιομηχανία του θεάματος.

Στο Hollywood τώρα, μια τέτοια ταινία απέραντου κλάματος είναι και το «Thorn Birds». Πρόκειται για την ιστορία ενός έρωτα μεταξύ του φιλόδοξου ιερέα Ράλφ (Richard Chamberlain) και της πανέμορφης Μέγκυ (Rachel Ward). Επίσης ακούστε προσεκτικά και τη μουσική της ταινίας την οποία υπογράφει ο μεγάλος Henri Mancini.

“We ‘ll always have Paris” 


Ιστορίες πάθους και τρέλας υπάρχουν πολλές ανά τους αιώνες. Όπως για παράδειγμα ο Ρωμαίος που πήγε και ερωτεύτηκε την απαγορευμένη Ιουλιέτα, (φανταστική και δια χειρός W. Shakespeare), και κατέληξε να πιει το δηλητήριο, γιατί δεν μπόρεσε να αντέξει τον υποτιθέμενο θάνατο της.

Στην αληθινή ζωή τώρα, η αγάπη μεταξύ των χολιγουντιανών ηθοποιών Humphrey Bogart και Lauren Bacall, έμεινε στην ιστορία. Την ημέρα της κηδείας του η Bacall, του έβαλε μια σφυρίχτρα στα χέρια, για να την «καλεί» όποτε του λείπει.

Χολιγουντιανές αληθινές ιστορίες έρωτα υπάρχουν πολλές και επικές. Όπως ο έρωτας της Elizabeth Taylor. Παντρεύτηκε «800» φορές τον Richard Burton, ανάμεσα σε ατέλειωτους καυγάδες, διαμάντια και έρωτα.

Ταινίες, ταινίες και πάλι ταινίες!
Προσφάτως είδα την ταινία «One Day», που οι κριτικές την αποθέωσαν. Πρωταγωνιστεί η Ann Hathaway.

Σε όλη την ταινία οι πρωταγωνιστές  αγαπιούνται και δεν αγαπιούνται, περνούν τα πάθη του Χριστού και στο τέλος αφού παίρνουν την απόφαση να μείνουν μαζί, την συμπαθητική κατά τα άλλα Hathaway, την πατάει φορτηγό και πεθαίνει. Εντελώς δακρύβρεχτη.


Meg Ryan και Sex and the city…

Ξεχνάω βέβαια πολλές ταινίες και θυμάμαι ελάχιστες, ανάμεσα τους και οι αριστουργηματικές «Gone with the wind» με την φοβερή ατάκα στο τέλος, δια στόματος Ρέτ Μπάτλερ «My dear, I don’t give a damn!», αλλά και τον Warren Beatty και την
μελλοντική σύζυγο του Annette Bening  στο «Bugsy». Όταν η Bening μαθαίνει για τον θάνατο του Beatty, στην ταινία φυσικά, λιποθυμά. Επίσης ο Οσκαρικός  «Άγγλος Ασθενής» που μας σύστησε και τον Ralph Fiennes, (άλλο κλάμα και εκεί), καθώς και το ευχάριστο και γλυκανάλατο συνάμα «French kiss» με την Meg Ryan και τον Timothy Haton.

Βέβαια δεν συγκρίνω τα μεγέθη των ταινιών, αλλά σας τις προτείνω για απολαυστικές προβολές στο σπίτι.

Το κεφάλαιο Meg Ryan, βεβαίως, είναι τεράστιο και υπεύθυνο εν μέρει για την μοίρα των γυναικών σήμερα. Αυτή άνοιξε τον δρόμο για την Julia Roberts (μην ξεχνάτε το «PrettyWoman» και τον «Γάμο του καλύτερου μου φίλου»), και αργότερα για την SJP και το αθάνατο πλέον «Sex and the City». Ωστόσο η πρώτη ταινία μετά τη σειρά, ήταν αυτή που έκανε τις καρδιές των φαν να ραγίσουν και τα μάτια να κλάψουν.


Υ.Γ.  Για απόψε δείτε  το «El secreto de sus ojos». Θα με θυμηθείτε, στην καλύτερη σκηνή της ταινίας, στον σιδηροδρομικό σταθμό όπου η πρωταγωνίστρια τρέχει πίσω από αυτόν και το τρένο που τον παίρνει μακριά της. Βεβαίως και έχει πάρει Oscar…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s