Editorial Travel

Χαζεύοντας κάποιο χειμώνα στη Φλωρεντία

Χαζεύοντας χθες στον υπολογιστή την ταινία Eat pray love και συγκεκριμένα τα στιγμιότυπα από το ταξίδι της πρωταγωνίστριας Τζούλια Ρόμπερτς που υποδύεται την συγγραφέα Λίζ Γκίλμπερτ στην αληθινή ιστορία της ζωής της και το ταξίδι της στη Ρώμη θυμήθηκα το δικό μου ταξίδι στη Φλωρεντία πέρυσι τον χειμώνα.

Οκτωβρίου 11, 2015

Χαζεύοντας χθες στον υπολογιστή την ταινία Eat pray love και συγκεκριμένα τα στιγμιότυπα από το ταξίδι της πρωταγωνίστριας Τζούλια Ρόμπερτς  που υποδύεται την συγγραφέα Λίζ Γκίλμπερτ στην αληθινή ιστορία της ζωής της και το ταξίδι της στη Ρώμη θυμήθηκα το δικό μου ταξίδι στη Φλωρεντία πέρυσι τον χειμώνα.

Θεσσαλονίκη- Φλωρεντία σε 5′ λεπτά
Από τη στιγμή που έδωσα την ταυτότητα και την κάρτα επιβίβασης στο αεροδρόμιο Μακεδονία ένιωθα πως ήμουν ήδη εκεί. Δεν χρειάζεται να έχεις παρέα για να ταξιδέψεις στην Ιταλία, μια χαρά πορεύεσαι στο τοπίο και μόνος σου. Έχει τόσα πολλά να προσφέρει σαν χώρα που η παρέα θα σου είναι περιττή. 

Την τελευταία φορά που βρέθηκα εκεί έπρεπε να πάω μέσω Ρώμης με το τρένο για να συναντήσω τη φίλη μου στον τελικό προορισμό την Φλωρεντία.   

Κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο στη Ρώμη είναι πανεύκολο να πας στον σταθμό των τρένων Termini παίρνοντας απλώς το λεωφορείο της γραμμής που αναχωρεί από το αεροδρόμιο.  Αν πάλι δεν έχεις ιδέα από το που να το πάρεις  και δεν μιλάς γρι ιταλικά όπως εγώ καλή ώρα, οι πληροφορίες στο αεροδρόμιο μιλάνε αγγλικά και θα σας κατατοπίσουν αμέσως. Μην παρασυρθείτε από εταιρείες που πουλάνε εικονική φθηνή μεταφορά στο κέντρο γιατί θα καταλήξετε να την πληρώσετε πανάκριβα.

 Πίνοντας καπουτσίνο στον σταθμό των τρένων Termini

Κατεβαίνοντας στον Termini η εικόνα δεν είναι και ότι καλύτερο αλλά ΟΚ, παντού σε όλους τους σταθμούς τρένων η ίδια εικόνα παρουσιάζετε και δεν αντιπροσωπεύει την πόλη. Προσωπικά έχοντας ταξιδέψει πολλές φορές στη Ρώμη δεν με απασχόλησε και ιδιαίτερα. Πήρα το εισιτήριο μου από το γκισέ και είχα λίγο χρόνο να πιω ένα καφέ. Εκπληκτικός, οικονομικός και με λίγο άγχος! Οι Ιταλοί πίνουν τον καφέ τους στο δευτερόλεπτο και φεύγουν. Εγώ σαν κλασική Ελληνίδα ήθελα να σκοτώσω τον χρόνο μου και να χαζέψω και λίγο. Και κάπως έτσι ξεκίνησα να αγχώνομαι καθώς με κοιτούσαν ανυπόμονα πότε θα τελειώσω να φεύγω και μου ήρθε ξαφνικά να τους πω, «yes I am from Greece! Crisis and relaxed coffee!» Ιταλοί τι περιμένεις;

Όταν επιτέλους επιβιβάστηκα στο τρένο, έκατσα αναπαυτικά στο δερμάτινο κάθισμα και άνοιξα το ηλεκτρονικό μου βιβλίο για να απολαύσω τη διαδρομή. Τα τρένα στο εξωτερικό δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας. Λατρεύω να ταξιδεύω με αυτά. Είναι μια μοναδική εμπειρία από μόνα τους.

Η selfie στο τρένο

Εκεί που διάβαζα το βιβλίο μου ξαφνικά διαπιστώνω πως έξω από το παράθυρο απλώνεται ένας νέος υπέροχος κόσμος. Ήταν πρωί, καλός καιρός και καθόμουν στο παράθυρο. Καταπράσινα αμπέλια, τεράστιας έκτασης σπαρτά, υπέροχα σπίτια και φύση! Ναι σίγουρα βρίσκομαι στην Ιταλία… 

Το ταξίδι κύλησε κάπως έτσι: βιβλίο, περιοδικό, φαΐ, θέα, ύπνος. Φτάνοντας στη Φλωρεντία και στον σταθμό Santa Maria Novella έπρεπε να περπατήσω λίγο για να βρω το ξενοδοχείο. Η φίλη δεν είχε φτάσει ακόμη οπότε σκέφτηκα να πάω καμία βόλτα αφού πρώτα κάνω check-in. 

Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι κουβαλούσα τη βαλίτσα μου και με κοιτούσαν όλοι καθώς έγδερνα τα λιθόστρωτα στενά με αυτήν και ακούγονταν μέχρι Ελλάδα ο θόρυβος, κατά τ΄ άλλα κοιτούσα δεξιά και αριστερά κάνοντας επίτηδες στάσεις για να ξαναθαυμάσω την υπέροχη ομορφιά αυτής της πόλης. 

Μπροστά ακριβώς από τον σταθμό βρίσκεται η εκκλησία Santa Maria Novella, απαράμιλλου κάλους μέσα και έξω. Την θαυμάζεις και προχωράς. 

Άποψη του Duomo

Γνωρίζοντας πια τα κατατόπια και με τη βοήθεια του gps (ήμουν προετοιμασμένη εννοείται) κίνησα για το ξενοδοχείο. Πέρασα μέσα από την αγορά με τα δερμάτινα είδη που φυσικά επισκέφτηκα αργότερα και χωρίς την βαλίτσα να εμποδίζει, πέρασα πίσω από το Duomo, την εκκλησία ορόσημο με τον κόκκινο τρούλο του Μπρουνελέσκι και λίγα μέτρα πιο κάτω βρήκα το ξενοδοχείο!

H θέα από το ξενοδοχείο

                                                                                 

Και εσύ Αλέξη μου εδώ;

Κάνοντας check in βρήκα και τον Αλέξη Τσίπρα εκεί! Ναι, ναι, ήταν αφημένος επάνω σε ένα τραπεζάκι του καφέ και μύριζε ένα κόκκινο γαρύφαλλο! 
Φυσικά και δεν ήταν με σάρκα και οστά αλλά κοσμούσε το εξώφυλλο του περιοδικού ένθετου μιας πασίγνωστης ιταλικής εφημερίδας. Διανύαμε προεκλογική περίοδο και η φάτσα του πρωθυπουργού ήταν παντού! Ναι ακόμη και στην Ιταλία. Συζητώντας τότε με Ιταλούς, φαντάζονταν τον Τσίπρα, σαν τον Έλληνα Τσε. Που να ξέραμε τότε. Η ελπίδα έρχεται μας έλεγαν. Υπομονή…

Το κλειδί του ξενοδοχείου

Μπαίνοντας στο δωμάτιο το πρώτο πράγμα που ήθελα να κάνω ήταν ένα ντους για να ξεκουραστώ και να αναζωογονηθώ λιγάκι. Και έπειτα να ξεχυθώ στους δρόμους. Μετά από το ντους βέβαια, όχι βόλτα, ούτε μέχρι τη ρεσεψιόν δεν μπορούσα να πάω! ΟΚ ας ξαπλώσω λιγάκι. Σαφώς και νύχτωσε και σαφώς κοιμήθηκα 800 ώρες από την εξάντληση!

Εν τέλει η Φλωρεντία μας είδε και τις δυο φίλες το βράδυ και μας καλώς όρισε με ένα εκπληκτικό aperitivo (φαγητό λίγο από όλα, παρέα με κρασί σε εκπληκτική τιμή κάτω των 10 ευρώ, σερβίρεται το απόγευμα και μέχρι τις 9 με 10 περίπου το βράδυ). 

Στην πλατεία του Santo Spirito, που το πρωί δεν λέει και πολλά, μόνο η εκκλησία στο κέντρο αξίζει, το βράδυ μεταμορφώνεται. Όλη η Φλωρεντία μαζεύεται εδώ και τρώει και συζητά επάνω από ένα ποτήρι κρασί.  Ευγενικοί σερβιτόροι, ωραίος κόσμος και απίθανο φαγητό. Οικονομικές τιμές σε όλα σχεδόν τα καταστήματα εστίασης.

 Μια άποψη της θέας στις γέφυρες



Έπειτα από εκεί διασχίσαμε μια από τις διάσημες γέφυρες και περπατήσαμε τα σοκάκια θαυμάζοντας την μοναδική ομορφιά της πόλης και χαζεύοντας στις βιτρίνες όλα τα τελευταία trends της μόδας που περνάνε πρώτα από εδώ. 

Σ’ αυτό το ταξίδι λόγω χαλαρότητας καθώς ο χρόνος δεν με πίεζε, ήθελα να δω τον αληθινό Δαβίδ του Μιχαήλ Άγγελου καθώς είχα δει πολλές απομιμήσεις του παντού μέσα στην πόλη. Στο μουσείο Ακαδημίας το καλύτερο έκθεμα είναι αυτό το άγαλμα. Γι’ αυτό και θεωρούν πως τα 14 ευρώ είναι μια λογική τιμή εισόδου! Όλα τα πανάκριβα μουσεία του κόσμου συγκεντρώθηκαν στη Φλωρεντία. Το έχω διαπιστώσει τώρα πια. Σαν δημοσιογράφος όμως έχω free pass σε όλα σχεδόν τα μουσεία, οπότε γιατί όχι;

Το κτίριο είναι ορθογώνιο και μόλις μπαίνεις, μέσα στο βάθος τον βλέπεις. Στέκει μόνος του, πανύψηλος, λευκός, τέλειος, χωρίς κανένα ψεγάδι και είναι λουσμένος στο φως του ήλιου που μπαίνει από την σχεδόν γυάλινη οροφή.

Χέρι θεού ή ανθρώπου;

 Το άγαλμα του Δαβίδ

Νομίζεις πως τον λάξευσε χέρι θεού και όχι ανθρώπου. Θαρρείς πως είναι έτοιμος να κουνηθεί. Όλη η τελειότητα του ανθρώπινου κορμιού λαξευμένη στο μάρμαρο. Δεν κατάλαβα πως πέρασε ο χρόνος καθώς τον κοιτούσα εκστασιασμένη για πολύ ώρα. Από την πώρωση μου με έβγαλε ένας Ιάπωνας τουρίστας που ήθελε να τον βγάλω φωτογραφία με το άγαλμα. ΟΚ, γιατί όχι; 

Το υπόλοιπο μουσείο είναι ΟΚ. Μια βόλτα έκανα από ότι θυμάμαι και για να είμαι ειλικρινής δεν θυμάμαι και τίποτα άλλο. Μάλλον τρελάθηκα τόσο πολύ από το masterpiece του Μικελάντζελο που όλα τ’ άλλα μου φαίνονταν …γήινα.

 Στη Φλωρεντία για να πιάσεις τον παλμό της πόλης χρειάζεται να την επισκεφτείς πολλές φορές. Την αντιμετωπίζω πια σαν μια πόλη που έρχομαι για να ξεκουραστώ. Ρουφάς λίγο από τον αέρα της και χαλαρώνεις σ’ ένα από τα υπέροχα καφέ κάνοντας dolce far niente. Όπως λένε και οι Ιταλοί. Κάνοντας δηλαδή το απολύτως τίποτα!

Κάποτε ρώτησα έναν συνάδελφο που πηγαίνει συνέχεια με τη σύζυγο του εκεί, γιατί Φλωρεντία και όχι κάπου αλλού; Και μου απάντησε γιατί είναι μοναδική. Τότε δεν μπορούσα να το καταλάβω και έλεγα αφού σου αρέσει τόσο πολύ καλά κάνεις και πηγαίνεις. Τώρα ξέρω. Αυτή η πόλη είναι υπέροχη. Έχει κάτι που σε τραβάει συνέχεια κοντά της. 

Σιένα: Η ομοιομορφία της αρχιτεκτονικής
Μια καλή ευκαιρία όταν είσαι στη Φλωρεντία είναι να επισκεφτείς και τις γύρω πόλεις. Κάπως έτσι πήγαμε και μια μέρα στη Σιένα. 

Στη Σιένα

Φανταστείτε μια Φλωρεντία σε μινιατούρα. 
Μόνο όμως για τους καλοκαιρινούς μήνες καθώς το χειμώνα επειδή βρίσκεται σε ψηλότερο υψόμετρο από την Φλωρεντία και οι δρόμοι της πολύ στενοί, το κρύο και ο αέρας είναι τσουχτερά. Κάτι παθαίνω τον χειμώνα και πηγαίνω συνέχεια διακοπές σε μέρη που έχουν…ψόφο!

 Τουρτουρίζοντας στη Σιένα

Η ομορφιά της Σιένα βρίσκεται στην αρχιτεκτονική των κτιρίων της. Όλα στα ίδια χρώματα και όλα απλωμένα σωστά το ένα δίπλα στο άλλο χωρίς να υπάρχει κάτι που να σε αποσπά και να χαλά την όλη ομαλότητα της πόλης. Έχει χαρακτηριστεί ολόκληρο το κέντρο, Μνημείο Παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. 

Γεμάτη τεράστιες πλατείες και εκκλησίες η Σιένα είναι το μέρος που θέλεις να περάσεις ένα καλοκαιρινό weekend. 

Σε στενό της Σιένα


Εδώ το καλοκαίρι πραγματοποιούνται συναυλίες διάσημων καλλιτεχνών αλλά και tο Πάλιο (Palio di Siena) η παραδοσιακή μεσαιωνική ιπποδρομία που γίνεται γύρω από την Piazza del Campo δυο φορές κάθε χρόνο, στις 2 Ιουλίου και 16 Αυγούστου. Είναι ευρέως γνωστή, την έχουμε δει και σε μια ταινία James Bond. Μαζεύει πλήθος κόσμου. 

H Τοσκάνη γενικότερα είναι μια περιοχή που πας για να δεις, να γευθείς και να ερωτευτείς. Την φύση, τα έργα των καλλιτεχνών, τους ευγενικούς ανθρώπους, το φαγητό, τη μόδα, τον καφέ.

Συντριβάνια παντού!

Στο επόμενο ταξίδι θα έχω πάλι κάτι νέο να σας γράψω. Περισσότερα για την Φλωρεντία:  https://notesfromlife.net/2019/07/22/ονειρεύτηκα-τη-φλωρεντία/

 Παρέλαση με παραδοσιακές στολές και σημαίες στο κέντρο 
της Φλωρεντίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: