Editorial

Ο καιρός των υποσχέσεων

Πριν κάποια χρόνια είχα υποσχεθεί να γράφω κάθε μέρα και μια ιστορία στο μικρό αυτό blog. 365 ημέρες ίσον 365 ιστορίες.

Πριν κάποια χρόνια είχα υποσχεθεί να γράφω κάθε μέρα και μια ιστορία στο μικρό αυτό blog. 365 ημέρες ίσον 365 ιστορίες.

Στην αρχή άρχισα με ενθουσιασμό. Έλα τώρα, μια ιστορία κάθε μέρα! Πάντα υπάρχει μια ιστορία που πρέπει ή χρειάζεται να ειπωθεί. Λίγο μετά ξεκίνησα τις δικαιολογίες. «Και τι έγινε αν δεν πω σήμερα μια ιστορία»; Μη θέλοντας να παραδεχτώ πως το project ξεκίνησε να χωλαίνει με τον καιρό άρχισα τις προφάσεις για να αποφύγω τα αυτονόητα.
Ο καιρός πέρασε και το project πήρε πια την κάτω βόλτα. ΟΚ, ήρθε η ώρα να το παραδεχτώ. Δεν ήταν το σωστό timing. Σε κανέναν δεν αρέσει να παραδέχεται πως μια δουλειά δεν προχώρησε, πως μια σχέση δεν ήταν καλή, πως απέτυχε να κόψει το τσιγάρο. Ε, λοιπόν σας έχω νέα. Δεν ήταν σωστό το timing. Δεν ήμασταν έτοιμοι απλά. Σταματάμε το αυτομαστίγωμα και απλά παραδεχόμαστε πως ήταν λάθος η στιγμή.

Θα σας δώσω ένα παράδειγμα από τη δική μου καθημερινότητα. Ποτέ δεν είμαι στην ώρα μου. Ποτέ! Οι κοντινοί μου άνθρωποι το ξέρουν.

Και κάθε φορά εκνευρίζονται. Κάθε φορά τους υπόσχομαι πως θα τηρήσω την ώρα που είπαμε. Ελάτε τώρα, τι 8 τι 9, για μια ώρα θα τα χαλάσουμε; Κάθε φορά τους τάζω πως θα είμαι εκεί, στην ώρα μου και καταβάλω τεράστιες προσπάθειες (δεν ειρωνεύομαι, λέω αλήθεια) να τα καταφέρω αλλά μονίμως αργώ! Όχι δεν πρόκειται να αλλάξω. Ποτέ. Όχι γιατί δεν το θέλω, απλώς δεν γίνεται. That’s me! Όσες φορές και να το προσπάθησα, όσες φορές και να το ήθελα, να μην το παραδέχτηκα, να έλεγα δικαιολογίες, πλέον στα 30 plus το παραδέχομαι! Με λένε Γεωργία και αργώ μονίμως. Όταν το καταλάβει και ο μικρόκοσμος μου, όλα θα γίνουν τέλεια!

Συνεπώς  λοιπόν κάποια πράγματα που κάνουμε, κάποιες κακές συνήθειες, κάποια project που θα θέλαμε αλλά δεν περπάτησαν, είναι όλα εκείνα τα θέλω και τα δε θέλω, όλα εκείνα που ενοχλούν τους πάντες και τα πάντα, που πρέπει κάποια στιγμή στη ζωή μας να τα παραδεχτούμε και εμείς και να τα αφήσουμε πίσω μας και να μας δεχτούν οι γύρω μας όπως είμαστε γιατί  διαφορετικά το μόνο που θα προκαλούν θα είναι παρεξηγήσεις και προσωπικά άγχη. Αν δεν τα παραδεχτούμε θα τα σέρνουμε μέχρι τα βαθιά γεράματα χωρίς να υπάρχει λόγος, πληγώνοντας ανθρώπους και καταστάσεις.

Παραδεχτείτε το λοιπόν, ότι και να είναι, δεν είναι εύκολο, αλλά λυτρωτικό. Ναι αργώ, ναι το project των 365 ημερών απέτυχε.

Ίσως δεν ήμουν έτοιμη γι’ αυτό. Ίσως θέλει και αυτό το χρόνο του. Σε αυτό το μικρό εδώ blog ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον να ξαναεμφανιστεί το συγκεκριμένο project. Παραδεχόμαστε είπα. Δεν εγκαταλείπουμε τις προσπάθειες να γίνουμε καλύτεροι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: