Editorial Travel

Βαριέσαι; Πάρε αγκαζέ τη Θεσσαλονίκη και βγες!

Θεσσαλονίκη. Μια τόσο μικρή πόλη που το κέντρο το φέρνεις βόλτα με τα πόδια. Άλλοι την αγαπούν παράφορα και άλλοι την μισούν. Όταν δεν μένεις εδώ και έρχεσαι τουρίστας, είναι υπέροχη.

Θεσσαλονίκη. Μια τόσο μικρή πόλη που το κέντρο το φέρνεις βόλτα με τα πόδια. Άλλοι την αγαπούν παράφορα και άλλοι την μισούν. Όταν δεν μένεις εδώ και έρχεσαι τουρίστας, είναι υπέροχη. Όταν όμως μένεις εδώ, όχι και τόσο καλά. Μικρή, χωρίς πολλές επιλογές, ο ένας πέφτει επάνω στον άλλο, χωρίς υποδομές, χωρίς νορμαλ μέσα μαζικής μεταφοράς, ένα παράλογο χωριό.

Προσωπικά ποτέ δεν ήμουν σε αρμονία με τη Θεσσαλονίκη. Δεν την έβρισκα ιδιαίτερα όμορφη, μόνο νύφη δεν είναι, πάντα με τη μπόχα του Θερμαϊκού στη μύτη και με σκουπίδια παντού λες και είμαστε μια βιομηχανική κουκκίδα στην άκρη του πουθενά. Ένα ξεχασμένο χωριό. 560 χιλιόμετρα μακρυά από μια πρωτεύουσα που φαίνεται να έχει ξεχάσει την ύπαρξη μας. Αυτή η αμοιβαία αντιπάθεια Γεωργίας και Θεσσαλονίκης κρατούσε χρόνια και συνεχίστηκε με το πέρασμα τους. Έφυγα, γύρισα, ξανά έφυγα και τα τελευταία πέντε χρόνια είμαι εδώ ώσπου να γεμίσω πάλι τη βαλίτσα μου μια νύχτα και να κλείσω την πόρτα της σχέσης μας οριστικά. Σε αυτά τα 5 χρόνια, έπειτα από χρόνιο μίσος, τον τελευταία χρόνο κάναμε επιτέλους ειρήνη.

Η Θεσσαλονίκη πριν πολλά πολλά χρόνια…

Διανύοντας την τρίτη δεκαετία της ζωής μου και έχοντας αποβάλει κόμπλεξ του τύπου «βγαίνω μόνη μου, ρεζίλι» και άλλες τέτοιες αηδίες που μας κατατρέχουν στα 20 something, η ανακωχή με την πόλη ήρθε δια μέσω ραντεβού. Όπως έλεγε και η φοβερή Carrie Bradshaw, «I date the city». Τι σημαίνει αυτό; Πηγαίνω μόνη μου σε υπέροχα μέρη και περνάω τέλεια.

Για παράδειγμα το σινεμά. Πλέον αρχίζω να αναρωτιέμαι γιατί τόσα χρόνια δεν πήγαινα μόνη μου και παρακαλούσα κόσμο και κοσμάκη να πάμε να δούμε μια ταινία που δεν άρεσε σε κανέναν, παρά μόνο σε μένα και έπρεπε να τους πείσω και από πάνω ότι είναι υπέροχη και καταπληκτική, θα πάρει Όσκαρ, Emmy κλπ. για να ακούσω και στο τέλος και την μουρμούρα! Το σινεμά λοιπόν, στα ραντεβού μου με την πόλη είναι από τις καλύτερες εξόδους μας. Επιπλέον σε θέατρα του τύπου όπερα και «βαριά έργα» που επίσης κανένας δεν θέλει να δει, παίρνω αγκαζέ τη Θεσσαλονίκη και πάμε παρέα. 

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να καταπιέζουμε συντρόφους και φίλους να κάνουν κάτι που δεν θέλουν. Πάρτε ένα τηλέφωνο τη Θεσσαλονίκη, είναι πάντα διαθέσιμη! 

Γενικότερα σε μέρη και θεάματα που κανένας δεν θέλει να παει και να δει πηγαίνω με τη νέα φίλη μου (είπαμε τη Θεσσαλονίκη).  Επιπλέον όταν θέλω να γράψω με το mac και θέλω να εμπνευστώ από το περιβάλλον και οι τέσσερις τοίχοι του σπιτιού δεν βοηθάνε και με κουράζουν, έχω ανακαλύψει κάτι υπέροχα μικρά καφέ στην καρδιά της μικρής μας πόλης που διαθέτουν wi-fi, καλό καφέ και φιλική εξυπηρέτηση πάντα πρόθυμα για το πολυπόθητο ραντεβού!

Η Θεσσαλονίκη πλέον είναι μια πόλη απελευθερωμένη και αυτή από κόμπλεξ και κανένας δεν σε κοιτάει σαν άλιεν που πίνεις τον καφέ σου και τρως το φαγητό σου μόνος γιατί θέλεις την ησυχία σου, ή γιατί διαβάζεις το βιβλίο σου, χαζεύεις ή παίζεις με την ταμπλέτα σου ή κάθεσαι μόνος για λόγους που μόνο εσύ θέλεις να ξέρεις γενικότερα.

Ξέρετε εσείς για ποια καφέ και εστιατόρια σας γράφω. Γιατί στα πολύ δήθεν, σε κοιτάνε ακόμη σαν άλιεν. Ας μείνουν στον δικό τους πλανήτη αυτοί και εμείς οι κόμπλεξ – free 30αρηδες στον δικό μας. Δεν θα απολογούμαστε και για το ραντεβού μας τώρα…

Για πες Θεσσαλονίκη μου που θα πάμε αύριο;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: