12 Φεβρουαρίου 2019

Κάθε χρόνο τα ίδια. Κάθε 13 Φλεβάρη γενέθλια. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κάθε φορά που μεγαλώνω ένα χρόνο πρέπει να το γιορτάζω. Υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που χαίρονται ιδιαίτερα με τα γενέθλια και διοργανώνουν τεράστια πάρτι και εκδηλώσεις για τις άσπρες τρίχες που πληθαίνουν στο κεφάλι τους και τις ρυτίδες γύρω από τα μάτια και δηλώνουν ζωντανοί. ΟΚ, εγώ ανήκω στην άλλη κατηγορία. Σε αυτήν που ανήκε και ο χαρακτήρας του Τζόι από τη σειρά Friends που έκλαιγε κάθε χρόνο στα γενέθλια του αλλά και των φίλων του αναφωνώντας “Why God, Why?”!

 Αλλά ΟΚ, ναι, είναι ωραία η ζωή και τα γενέθλια αποκαλύπτουν πως τα καταφέραμε να διατηρηθούμε σε αυτήν για άλλον ένα χρόνο. Προσωπικά χαίρομαι κάθε μέρα γι’ αυτό και είναι απορίας άξιο πως έχω καταφέρει και την έχω σκαπουλάρει τόσα χρόνια παρά τα όποια προβλήματα υγείας που έχω αντιμετωπίσει. Ναι είμαι ευγνώμων που ζω και το γιορτάζω κάθε μέρα. Νομίζω πως δεν χρειάζομαι μια συγκεκριμένη ημερομηνία και έναν αριθμό κολλημένο στην πλάτη που να δηλώνει πως ζω τόσα χρόνια. Για να μην αρχίσω τώρα και για τον ρατσισμό της ηλικίας των άνω των 30…
13 Φλεβάρη: Τη χρονιά που έγινα 25 έπαθα ένα σοκ. Δεν θα σας πω που βρισκόμουν και τι έκανα αλλά θα σας αναφέρω πως το επόμενο πρωί των γενεθλίων συνειδητοποίησα πως ο χρόνος κυλά και πίσω δεν γυρνά. Έφτασα στο ενδιαφέρον συμπέρασμα πως δεν είμαστε τίποτα μέσα στην απεραντοσύνη του σύμπαντος, ο χρόνος μας είναι ένα κλικ του ματιού μπροστά στα χρόνια της γης και πως ο χαμός μας δεν θα αλλάξει το ρου της ιστορίας. Γεννιόμαστε, ζούμε για λίγα ή αρκετά χρόνια ανάλογα την τύχη του καθενός, και πεθαίνουμε. Και σαφώς η ζωή συνεχίζεται. Χωρίς εμάς. Όπως έκανε και πριν από εμάς. Από εκείνη τη στιγμή μέχρι και σήμερα έχω αναγνωρίσει την θνητότητα μου και έχω καταλάβει μέσα από τα βιώματα μου πως κάθε λεπτό, κάθε ώρα που περνά είναι πολύτιμα. 
Στην ηλικία των 18 και 20 χρόνων δεν μπορείς να καταλάβεις και να αισθανθείς την θνητότητα σου καθώς έχεις όλο τον χρόνο μπροστά σου. Αισθάνεσαι θεός και φυσικά είσαι. Τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει. Στα 25 ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση. Τι κάνω, που πάω, που βρίσκομαι.

Στα 30 λέγανε παλιά πως έπρεπε να είσαι επιτυχημένος επαγγελματικά και προσωπικά. Αλλά για την χαμένη γενιά της οικονομικής κρίσης κάτι τέτοιο ήταν και συνεχίζει να είναι δύσκολο. Και έτσι οι περισσότεροι συνεχίσαμε να “περιφερόμαστε” αναζητώντας εμπειρίες ανάμεσα σε δουλειές και πρόσωπα. 
Η στιγμή που τα σαράντα πια δεν είναι και τόσο μακριά, συνειδητοποιείς πως όλα έρχονται και παρέρχονται. Δεν υπάρχει μονιμότητα. Αν δεν το έχεις καταλάβει μέχρι τα 30, στα 40 θα σου έρθει λίγο βαρύ. Όμως όλα λύνονται πολύ εύκολα αν “δουλέψεις” λίγο παραπάνω με τον εαυτό σου. Τους προσωπικούς σου δαίμονες, τους φόβους και τα θέλω. 

Πέρυσι υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα είμαι ευχάριστη στα γενέθλια μου. Δεν τα κατάφερα. Οι φίλοι μου που με ξέρουν, γνωρίζουν πως δεν γιορτάζω με τεράστιες φιέστες την ημέρα αυτή. Με μελαγχολεί και με συγχύζει να γιορτάζω ρυτίδες και άσπρες τρίχες. Προτιμώ να γιορτάζω κάθε μέρα, γεμίζοντας τα πνευμόνια μου με καθαρό νησιώτικό αέρα, να αισθάνομαι ευγνώμων για τη ζωή που μου δόθηκε και την κάθε αναπνοή που μπορώ να παίρνω εύκολα.

Κλείνοντας αυτό εδώ το κείμενο θα σας πω πως εγώ θα συνεχίσω να βάφω τα μαλλιά μου μέχρι να γίνω λείψανο, γιατί πιστέψτε με οι άσπρες τρίχες δεν σε κάνουν να δείχνεις και η πρώτη νεολαία του χωριού μάλλον σαν την 50αρα της διπλανής πόλης … 

Και του χρόνου. Με υγεία.