Βιβλίο: Οι εκδόσεις Δώμα συστήνουν την Σκολαστίκ Μουκασονγκά στο ελληνικό κοινό

Η μεγάλη κυρία της λογοτεχνίας της Ρουάντας, Σκολαστίκ Μουκασονγκά, μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά με το μυθιστόρημά της Ο Κιμπογκό ανέβηκε στον ουρανό: Μια αέρινη ιστορία για τη δύναμη των μύθων και την ανθεκτικότητά τους από τις εκδόσεις Δώμα.

Το βιβλίο

Εκείνη τη χρονιά η ξηρασία έμοιαζε να μη θέλει να τελειώσει. Κι η μεγάλη πείνα, η Ρουζαγκαγιούρα, ήρθε και τσάκισε τους φτωχούς Ρουαντέζους. Προσεύχονταν οι άνθρωποι στον καινούργιο θεό πού ’χανε φέρει οι παπάδες των λευκών αποίκων, στον καλό Γεζού και στη μαμά του, τη Μαρία. Γιατί είχανε πια βαπτιστεί και δεν πίστευαν άλλο στα είδωλα του διαβόλου. Αλλά κάποιοι, λίγοι, φύλαγαν στα κρυφά την παλιά πίστη στον Κιμπογκό, που είχε ανεβεί στον ουρανό κι είχε τρυπήσει με το δόρυ του το σύννεφο. Κι ανέβηκαν κι εκείνοι πάνω στο όρος Ρουνανί και παρακάλεσαν τον Κιμπογκό να ξαναφέρει τη βροχή. Κι η βροχή ήρθε. Αλλά ποιος την είχε φέρει; Ο Κιμπογκό ή ο Γεζού;

Με αέρινη απλότητα κι αθόρυβο χιούμορ, η Σκολαστίκ Μουκασονγκά δίνει μια οικουμενική ιστορία για τη δύναμη των μύθων και την ανθεκτικότητά τους.

«Προτιμώ να με βλέπω σαν παραμυθού παρά σαν συγγραφέα. Η παροιμία λέει «Umuntu uca umugani ntagira inabi ku mutim», «αυτός που λέει παραμύθια δεν έχει μίσος στην καρδιά του»» έχει δηλώσει στο White Review παλαιότερα η φιναλίστ για το βραβείο national book award 2022.
«Δεν είχα χρόνο να ψάξω για πρότυπα. Είχα επείγον καθήκον να διαφυλάξω τη μνήμη, γιατί ζούσα με την απειλή η μνήμη αυτή να χαθεί. Έπρεπε να δουλέψω μ’ ό,τι είχα, να αφεθώ στη λευκή σελίδα, να την κάνω έμπιστη φίλη μου. Μια έμπιστη φίλη που καλοδεχόταν την ιστορία μου, χωρίς να την ενδιαφέρει αν ήταν καλογραμμένη. Όταν άρχισα να γράφω στο μικρό μπλε σημειωματάρι που είχα πάντα μαζί μου, δεν σκόπευα να δημοσιεύσω τίποτα. Απλά διέσωζα τη μνήμη» είπε για το βιβλίο η συγγραφέας.

Για ποιον όμως γράφει η Σκολαστίκ Μουκασονγκά; «Γράφω για τις γυναίκες που αλέθουν το σόργο κάτω από μια πέτρα, τους άντρες που καυγαδίζουν γύρω από μια κανάτα με μπίρα από μπανάνα και τα μικρά κορίτσια που σέρνουν τις κούκλες τους από ένα σκοινί».

«Δε θα σταματήσω ποτέ να γράφω για τη Ρουάντα: υπάρχουν τόσα ακόμα να γράψω γι’ αυτή τη χαμένη, δολοφονημένη και ξαναγεννημένη χώρα. Υπάρχουν πολύ λίγοι Ρουαντέζοι συγγραφείς, κι ανάμεσά τους ακόμη λιγότερες γυναίκες. Ξέρω ότι τα βιβλία μου είναι απαραίτητα. Είναι σαν να με διατάζουν οι νεαροί Ρουαντέζοι που διψάνε ν’ ανακαλύψουν ξανά έναν τόσο περιφρονημένο πολιτισμό. Δεν είναι μόνο καθήκον· είναι και χαρά. Το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να βουτήξω στο μπαούλο με τις ιστορίες της μάνας μου».