Όπως κάθε καλοκαίρι έτσι και το φετινό όταν έχω άδεια από τη δουλειά, επισκέπτομαι το εξοχικό μου στην Χαλκιδική και συγκεκριμένα στη Γερακινή. Η ανησυχία μου και φέτος όσον αναφορά τις παραλίες, είναι η καθαριότητα. Ποιος είναι ο υπαίτιος; Φυσικά ο άνθρωπος. Τα τελευταία χρόνια ο τουρισμός μας στη Χαλκιδική απαρτίζεται από λαούς των Βαλκανίων. Απολαμβάνοντας τις παραλίες μας όμως, ορισμένοι αφήνουν ακαθαρσίες πίσω τους, σακούλες σκουπιδιών ή διάσπαρτα σκουπίδια στην παραλία. Σε εκείνο το σημείο παρεμβαίνω εγώ λέγοντας τους “ Συγνώμη , ξεχάσατε κάτι ..” , δείχνοντας τα σκουπίδια τους. Για να μη παρερμηνευτώ σαν ρατσίστρια, τα ίδια κάνουν και οι Έλληνες όπως αυτοί που περιγράφω παρακάτω.

KEIMENO: Μαρία Σκονδράνη

Κάθε καλοκαίρι λοιπόν, ενώ απολαμβάνω τα κρυστάλλινα νερά της παραλίας, έχω μαζί μου πάντα ένα άδειο μπουκάλι νερού για να το γεμίζω γόπες από την αμμουδιά καθώς επίσης και μια σακούλα για τα σκουπίδια που υπάρχουν στην παραλία.
Κάποιοι λουόμενοι με επαινούν, πιάνοντας κουβέντα, παραδεχόμενοι ότι το συμμερίζονται και οι ίδιοι καθώς πράττουν το ίδιο. Συνήθως στο τέλος της πρότασης τους ακολουθεί ένα “είναι γίδια δεν αλλάζουν γιατί δεν έχουν παιδεία”, γεμάτοι απογοήτευση. Άλλοι με χλευάζουν και άλλοι με κοιτούν λες και είμαι εξωγήινος. Πλέον στα 40 μου δε με ενοχλεί καθόλου.
Ο λόγος λοιπόν που ξεκίνησα αυτή την πρωτοβουλία είναι γιατί προσπαθώ να προσελκύσω και να προσηλυτίσω ολοένα και περισσότερο κόσμο να κάνει το ίδιο ή τουλάχιστον να προσέχει. Ούτως ή άλλως τα κράτη είτε με τους πολέμους είτε με τα ατυχήματα σε θάλασσες πχ. με μεγάλες ποσότητες πετρελαίου που καταλήγουν στα νερά, τείνουν να καταστρέψουν κάθε θαλάσσιο οργανισμό, ζωή και νερό. Οπότε σαν εμείς, σαν μεμονωμένα άτομα πρέπει να προσέχουμε περισσότερο.
Τις προάλλες βούτηξα με τη μάσκα μου και ενώ ήμουν στα ρηχά, παρατηρώ ένα αστεράκι στον πάτο της θάλασσας. Σκέφτηκα ότι είναι κάποιο κοκαλάκι για τα μαλλιά που έχασε κάποια γυναίκα. Όχι. Ήταν αστερίας! Ναι. Στα ρηχά. Το έπιασα και το ανέβασα στην επιφάνεια της θάλασσας γιατί ήμουν σίγουρη ότι ήταν πεθαμένο. Άγγιξα την φουσκωμένη κοιλίτσα του για να το καθαρίσω θεωρώντας ότι είχε γεμίσει άμμο αφού ήταν νεκρό. Γρήγορα όμως συνειδητοποίησα ότι έτσι ήταν η κατασκευή του, το χρώμα του στο κάτω μέρος του. Το έβαλα στη μάσκα μου με λίγο θαλασσινό νερό για να το βγάλω στην παραλία αφού ήταν νεκρό. Στεναχωρέθηκα αλλά γνωρίζω ότι είναι δύσκολη η επιβίωση του και μάλιστα σε μια κοσμική ως πρόσφατα παραλία σαν και αυτή. Ξαφνικά, τα συναισθήματα μου άλλαξαν αντικρίζοντας τα μικρά σαν αγκάθια ποδαράκια του να κινούνται πάνω κάτω. Χάρηκα τόσο πολύ και έσπευσα να το επιστρέψω εκεί που το βρήκα φοβούμενη μην το βρουν τα παιδιά που έπαιζαν λίγο πιο πέρα με τις μάσκες τους και το σκοτώσουν βγάζοντας το έξω.

Κάποια μέρα την ίδια περίοδο, ξαφνικά βλέπω δελφίνια να περνάνε από μπροστά μου μπαινοβγαίνοντας στην επιφάνεια παιχνιδιάρικα! Περιττό να πω ότι μόλις αντίκρισα το πτερύγιο τρόμαξα προς στιγμή. Φανταστείτε πόσο καθαρά είναι τα νερά για να εμφανιστούν δελφινάκια. Μια άλλη μέρα στα πιο βαθιά νερά είδα χταπόδι! Θεέ μου πόσο τα αγαπώ τα χταπόδια! Θλίβομαι όταν τα σκοτώνουν κυρίως τα μικρά μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν το στομάχι τους! Συμφωνώ ότι είναι γευστικά και μου άρεσαν πολύ σαν μεζές. Από τη στιγμή όμως που είδα το ντοκιμαντέρ στο Netflix , My octopus teacher, (Ο δασκαλος μου το χταπόδι), άλλαξα γνώμη και δε ξανάέφαγα ποτέ. Θα το δείτε και θα με θυμηθείτε.
Κάθε μέρα βουτώντας μέχρι πρόσφατα αντίκριζα μεγάλα και μικρά ψάρια που κολυμπούν ανενόχλητα, είτε με κοπάδια, είτε μόνα τους και ανάμεσα τους νάιλον κομματάκια από σακούλες και πάρα πολλά από καλαμάκια. Υπήρχαν μέρες που προκειμένου να απολαμβάνω το μπάνιο μου, κατέληγα να μπαινοβγαίνω στη θάλασσα για να βγάζω τα σκουπίδια των διπόδων απολίτιστων. Έχω βρει, στα ρηχά συνήθως, πλαστικό παπούτσι παιδιού, ποτήρια του καφέ, μπουκάλια πλαστικά, σωσίβια και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς.
Στην άμμο επίσης συναντώ τα ίδια είδη σκουπιδιών προσθέτοντας αυτή τη φορά και τις γόπες. Γνωρίζετε πόσα χρόνια θέλει μια γόπα να διαλυθεί στην παραλία; Έχω βρει γόπα και μέσα στη θάλασσα διότι ο αέρας τις παρασύρει απο την άμμο. Αφού στα περισσότερα beach bar υπάρχει τασάκι, γιατί πρέπει να πετάξεις τη γόπα σου στην άμμο; Επισκέπτεσαι την παραλία ελευθερα με την δική σου ξαπλώστα ή πετσέτα; Μερίμνησε τότε να πάρεις μαζί σου και ένα τασάκι ή ένα αλουμινοχαρτο για να τοποθετήσεις τις γόπες σου . Ακόμα και μια σακούλα για να βάλεις τα σκουπίδια σου! Μια μέρα στη διπλανή ξαπλώστρα κάθεται ένας τουρίστας με το φίλο του, στη διπλανή ξαπλώστρα και δίπλα του ακριβώς στην άμμο χωμένα 3-4 αποτσίγαρα. Το παράδοξο ήταν ότι δίπλα από τα αποτσίγαρα στην άμμο, κείτονταν δυο όμορφα κοχύλια. Ένιωσα τέτοιο εκνευρισμό, που η φλέβα στο μέτωπο μου ένιωθα ότι άρχιζε να εμφανίζεται. Σαφώς και δε μπορούσα να μην βροντοφωνάξω και ένα αγανακτισμένο “ Έλεος δηλαδή” βγήκε από το στόμα μου! Ο τύπος βλέποντας αυτή τη συμπεριφορά μου, σηκώθηκε από την ξαπλώστρα και σαν κατετραγμένος και φοβισμένος σηκώθηκε και μάζεψε όλες τις γόπες από τις τριγύρω ξαπλώστρες και τις τοποθέτησε στο μπουκάλι μου με τα ήδη υπάρχοντα τσιγάρα μέσα. Στο τέλος με χαιρέτησε χαμογελώντας και έφυγε.

Το συγκεκριμένο beach bar που επισκέφτηκα μια- δυο φορές το φετινό καλοκαίρι (δε θα αναφερω τις χρεώσεις τύπου Μυκόνου) παρατήρησα οτι μάζεψε στα τέλη Σεπτεμβρίου τις ξαπλώστρες του και όλο τον εξοπλισμο που είχε αλλά άφησε κάτι πίσω του. Τα σκουπίδια και τις γόπες των πελατών του. Εδώ λοιπόν κάνω την εμφάνιση μου και πάλι εγώ. Μάζεψα μια μέρα του Οκτώβρη, αφού απόλαυσα το μπάνιο μου, κάποια από τα σκουπίδια τους και ένα μπουκαλάκι γόπες. Τους τα άφησα στην πόρτα του beach bar γράφοντας ένα μικρό σημείωμα: Δε κοιταμε μόνο το κέρδος αλλά και το περιβάλλον. Αυτά είναι κάποια από τα σκουπίδια που αφήσατε, καθώς επίσης και τις γόπες των πελατών σας και δικές σας. Παρακαλώ. Αν έχουν έστω και λίγη αξιοπρέπεια ή παιδεία θα ντραπούν ή θα κουνήσουν το κεφάλι σφίγγοντας τα χείλη συγκατανέμοντας. Διαφορετικά, απλά θα χλευάσουν και θα ξανά κάνουν τα ίδια και του χρόνου.
Γιατί ανέφερα τον αστερία, τα δελφίνια, τα χταποδάκι και τα ψαράκια; Φανταστείτε λοιπόν αυτά τα πανέμορφα πλασματάκια να ζούμε σε ένα περιβάλλον βρόμικο με σκουπίδια και να τρώνε τα πλαστικά και τις γόπες που ΕΣΥ πετάς. Φανταστείτε εσείς να ήσασταν στη θέση τους και να ζείτε με μολυσμένο νερό και με τροφή γεμάτη καρκινογόνα συστατικά και να μη μπορείτε να πάρετε αναπνοή. Πολύ πιθανόν να πεθάνετε. Είναι και αυτά πλάσματα όπως ο σκύλος και η γάτα σας. Δεν είστε φιλόζωοι; Τότε φανταστείτε ότι είναι οι φίλοι σας, θα τολμήσω να πω εγώ. Ας προστατεύσουμε λοιπόν όλοι μαζί τις ακτές μας.