Ο ηθοποιός Ιωάννης Λάκης κρατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην παράσταση «Τραυλός Ηθοποιός – Φάλτσος Τραγουδιστής» που παίζεται αυτές τις μέρες στο θέατρο Αθήναιον στη Θεσσαλονίκη. Με αφορμή το έργο, μας μιλά για τον ρόλο του στην παράσταση, την προσωπική σύνδεση που απέκτησε με τον χαρακτήρα του Ιωάννη και την πρόκληση του να συνδυάσει τη μουσική με την υποκριτική. Εξηγεί πώς η τέχνη, και ειδικότερα η μουσική, αποτέλεσε για εκείνον έναν θεραπευτικό τρόπο να ξεπεράσει τους φόβους και τις δυσκολίες της ζωής. Αναλύει επίσης την ισορροπία του χιούμορ, της τρέλας και της ερωτικής ιστορίας στην παράσταση και αποκαλύπτει τα μελλοντικά του σχέδια, που συνδέονται με νέες δημιουργικές προκλήσεις και την επιθυμία να ξεπεράσει τα όρια του εαυτού του. Με ειλικρίνεια και πάθος, μας προσκαλεί σε μια ανακάλυψη της προσωπικής του πορείας και της μαγείας που κρύβει η δημιουργική πρόκληση.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΓΕΩΡΓΙΑ ΣΚΟΝΔΡΑΝΗ

Ποιος είναι ο ρόλος σας στον “Τραυλό Ηθοποιό” και τι σας κέντρισε το ενδιαφέρον για να τον υποδυθείτε;

Ο ρόλος μου στην παράσταση Τραυλός Ηθοποιός είναι ο ρόλος του Ιωάννη. Το τραυματισμένο παιδί, εκ της μητρός του. Που είναι τραυλός καθόλη τη ζωή του, ενώ όταν τραγουδάει το τραύλισμα εξαφανίζεται. Το πρόβλημά του είναι ψυχολογικό. Είναι κάτι που του δημιούργησε η καταπιεστική μητέρα του. Στην πραγματικότητα είναι ένα δειλό και εσωστρεφές παιδί, το οποίο έχει πρόβλημα με την κοινωνικοποίηση λόγω των τραυμάτων και φυσικά, λόγω του τραυλισμού του. Η μόνη διέξοδο του είναι η μουσική και το τραγούδι. Εκεί βρίσκει τον πραγματικό του εαυτό, αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο, ώσπου μια μέρα, ο έρωτας δίνει τη λύση.

Υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία του χαρακτήρα που σας δυσκόλεψαν ή σας προκάλεσαν να βγείτε από τη ζώνη άνεσής σας;

Ο χαρακτήρας τυγχάνει να είναι πάρα πολύ κοντά στην προσωπικότητα μου. Δεν μπορώ να το κρύψω ότι είχα έναν ελαφρύ τραυλισμό όταν ήμουνα μικρός για τον οποίο αισθανόμουν συχνά άσχημα. Αλλά, πάντα στη μουσική έβρισκα το χώρο που αισθανόμουν όμορφα. Άρα δεν μπορώ να πω ότι με δυσκόλεψε πάρα πολύ. Η μεγάλη δυσκολία για μένα ήταν να μπορέσω να συνδέσω τον μουσικό με τον ηθοποιό και να τα κάνω ένα.

Πώς θα περιγράφατε την ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ, την τρέλα και την ερωτική ιστορία στην παράσταση;

Έτσι κι αλλιώς όλα είναι μια συναισθηματική πάλη ισορροπίας στη ζωή και το χιούμορ. Και η τρέλα και ο έρωτας και η λύπη και η μελαγχολία. Αυτή η παράσταση έχει τα πάντα και ισορροπεί μεταξύ αυτών. Έχει βέβαια γελοίο.Έχει την τρέλα, αλλά έχει και τις δύσκολες στιγμές. Εκεί που αναρωτιέσαι για την βαρύτητα των τραυμάτων που δημιουργούμε ή μας δημιουργούν τελικά οι γονείς μας ή εμείς ως γονείς στα παιδιά μας.

Ποιο μήνυμα πιστεύετε ότι κρύβεται πίσω από το παραλογισμό και το χιούμορ της ιστορίας;

Το μήνυμα της ιστορίας είναι είναι ότι πάντα υπάρχει λόγος για να ξεπεράσουμε τις φοβίες μας και τα προβλήματά μας. Ο πρωταγωνιστής μας μέσω της μουσικής, αλλά γενικώς η τέχνη θεωρώ ότι είναι ένα θεραπευτικό ελιξίριο, η οποία βοηθάει γενικώς και στο να περνάμε τα προβλήματά μας, τις χαρές και τις λύπες. Οι οποίες έχουν τη μετάφρασή τους μέσα από την τέχνη, οποιαδήποτε μορφής. Υποκριτικής, μουσικής, ζωγραφικής, γλυπτικής. Όλα είναι θεραπευτικά.

Τι έχετε στα σχέδιά σας για το μέλλον; Υπάρχουν επόμενα έργα που σας συναρπάζουν ή κάποια δημιουργική πρόκληση που θα θέλατε να δοκιμάσετε;

Τα σχέδια μου για το μέλλον είναι μια καινούργια παράσταση, η οποία συζητείται. Δεν είμαι σε θέση να ανακοινώσω κάτι. Θα ανακοινωθεί τους επόμενους μήνες και θα είναι κάτι το οποίο πάλι θα προσπαθώ να ξεπεράσω και να σπάσω τα όρια που έχω θέσει εγώ στον εαυτό μου. Και αυτό βέβαια έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Οποιαδήποτε καινούργια πρόκληση είναι μία άλλη μια προσπάθεια να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας και τα “εκεί” που είμαστε και αισθανόμαστε βολικά. Να ξεπερνάμε και να ξε-βολευόμαστε. Νομίζω κρύβει μεγάλη μαγεία, το να ξε- βολεύεσαι. Κάποιοι φοβόμαστε ακόμα, και εγώ βέβαια φοβάμαι αρκετά, αλλά στο τέλος αισθάνεσαι μια φοβερή ικανοποίηση. Σαν να ξεπέρασες άλλο ένα επίπεδο, στο να φτάσεις στην κορυφή του Ολύμπου.