Η κ. Στέλλα Πετρίδου είναι μια πολυσχιδής δημιουργός που έχει αφιερώσει τη ζωή της στη λογοτεχνία και τη μουσική. Από μικρή ηλικία βρήκε καταφύγιο στην τέχνη, αφήνοντας τη φαντασία της να εξελιχθεί μέσα από λέξεις και μελωδίες. Σήμερα, ως συγγραφέας, στιχουργός και πρόεδρος της Ένωσης Λογοτεχνών Αιγαίου, συνεχίζει να εμπνέει και να προωθεί τη δημιουργικότητα, τόσο στον νησιωτικό χώρο όσο και πέρα από αυτόν. Σε αυτή τη συνέντευξη, μιλάει για το ξεκίνημά της, τις προκλήσεις που έχει αντιμετωπίσει, τις διακρίσεις που έχει λάβει αλλά και για το καινούργιο της βιβλίο «Αναζητώντας Εμένα». Μέσα από τα λόγια της, ανακαλύπτουμε μια γυναίκα που δεν σταματά να εξερευνά νέους δρόμους στην τέχνη, με πάθος και αφοσίωση.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΓΕΩΡΓΙΑ ΣΚΟΝΔΡΑΝΗ

Κυρία Πετρίδου, πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τη λογοτεχνία και τη μουσική; Ήταν κάτι που σας γοήτευε από μικρή ηλικία;

Η συμμετοχή μου σε ένα παιδικό μουσικό σχήμα με έκανε να αγαπήσω από πολύ νωρίς τη μουσική και την ποίηση. Ταυτόχρονα, η επαφή μου και με άλλες τέχνες, όπως η ζωγραφική, η ξυλογλυπτική, το κέντημα και το πλέξιμο, με έκαναν να αγαπήσω τη δημιουργία σε γενικότερο πλαίσιο. Η συγγραφή πιο συγκεκριμένα ήρθε από μόνη της και με βρήκε, όταν ένιωσα την ανάγκη να απελευθερώσω τη σκέψη μου και να την αποτυπώσω στο χαρτί. Η μετέπειτα ενθάρρυνσή μου να μελοποιηθούν κάποιοι στίχοι μου και η προσωπική μου επαφή σε όλη αυτή τη διαδικασία της μελοποίησης αποτέλεσαν σταθμό για μένα. Έκτοτε ο ενθουσιασμός μου μετατράπηκε σε επιθυμία και λίγο αργότερα σε πάθος αλλά και πίστη ότι μπορώ να τα καταφέρω περπατώντας και αυτό το μαγικό μονοπάτι που μόνο χαρά μου προσφέρει. Για μένα πλέον συγγραφή και μουσική είναι δυο μονοπάτια που τέμνονται συχνά, σχηματίζοντας έναν καινούριο δρόμο που με ενθουσιάζει, γι’ αυτό και δεν τον απαρνιέμαι ποτέ.

Έχετε διακριθεί σε πολλούς λογοτεχνικούς και καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς. Ποια διάκριση θεωρείτε πιο σημαντική για εσάς και γιατί;

Οι λογοτεχνικοί και καλλιτεχνικοί διαγωνισμοί αποτελούν ένα είδος πρόκλησης για τον δημιουργό. Δεν έχει σημασία τόσο το αποτέλεσμα της αξιολόγησης μιας συμμετοχής όσο το ίδιο το ταξίδι της δημιουργίας. Έπειτα, ακολουθεί η τελετή απονομής που προσφέρει μια πολύ καλή ευκαιρία συνεύρεσης με ομότεχνους και ένα πολύ καλό κίνητρο για επικοινωνία. Αυτό κέρδισα προσωπικά με τη συμμετοχή μου σε όλους αυτούς τους διαγωνισμούς και αυτό κράτησα ως ανάμνηση, τη συνεύρεση, το μοίρασμα και την αλληλοϋποστήριξη. Κι ενώ έχω βραβευθεί πολλές φορές κατά καιρούς στη χώρα μου από διάφορες ενώσεις και σωματεία, δε σας κρύβω ότι η πιο σημαντική διάκριση για μένα ήταν η αναγνώριση του έργου μου στο εξωτερικό, χωρίς αυτό να επιδιώχθηκε από εμένα. Και μόνο που κάποιοι ομότεχνοι που δεν με γνώριζαν από πριν αγκάλιασαν το έργο μου και το προέβαλαν στη χώρα τους είναι ο πιο σημαντικός λόγος για να νιώθω ευτυχισμένη και ευλογημένη.

Ως Πρόεδρος της Ένωσης Λογοτεχνών Αιγαίου, πώς βλέπετε τη λογοτεχνική δημιουργία στο νησιωτικό χώρο; Υπάρχουν ιδιαίτερες προκλήσεις ή ευκαιρίες;

Η λογοτεχνία είναι μια όμορφη διέξοδος για όποιον επιθυμεί να ξεφύγει για λίγο από την καθημερινότητά του και να μεταφερθεί σε άλλους κόσμους πιο ονειρικούς, πιο όμορφους και πιο επιθυμητούς. Είναι μια τέχνη του λόγου που δεν απευθύνεται μόνο στους λίγους αλλά στους πολλούς. Ο συγγραφέας εκ φύσεως έχει την ανάγκη να μοιράζεται τις σκέψεις του, είτε καλές είτε άσχημες, και να τις αποτυπώνει στο χαρτί ώστε να γίνονται, εφόσον το θελήσει, δημόσιο κτήμα για όποιον επιθυμεί να τις διαβάσει. Αυτό που επιχειρεί να κάνει συγκεκριμένα η Ένωση Λογοτεχνών Αιγαίου είναι να στηρίξει τη λογοτεχνία στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της χώρας μας και να ανακαλύψει όσους περισσότερους συγγραφείς μπορεί, ώστε να κοινωνήσει το έργο τους σε μεγαλύτερο κοινό και να ενθαρρύνει μέσα από τις διάφορες εκδηλώσεις και δράσεις της τη δημιουργία και την έκφραση. Δεν είναι εύκολο πάντα ένα τέτοιο εγχείρημα, ωστόσο μέσα στα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του το σωματείο μας έχει κάνει αρκετά μεγάλα άλματα στον τομέα αυτό, ανοίγοντας την αγκαλιά του σε πολύ κόσμο, όχι μόνο στους συγγραφείς, αλλά και στους εν δυνάμει συγγραφείς, που ενδεχομένως διστάζουν ακόμα να εκδηλώσουν το ταλέντο τους από μόνοι τους ή απλά δεν έχουν τη δυνατότητα ή και την οικονομική ευχέρεια να το κάνουν ακόμα. Ευκαιρίες και προσκλήσεις λοιπόν είναι αυτό που χρειάζεται ο νησιωτικός χώρος, αλλά όχι μόνο αυτός. Θεωρώ πως στην επαρχία υπάρχουν και ευκαιρίες και προκλήσεις πολλές, άλλωστε βοηθά πολύ και η τεχνολογία σε αυτό. Το μόνο που χρειάζεται επιπλέον να γίνει από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους είναι η ενεργός συμμετοχή τους και η τόλμη τους για το φαινομενικά ακατόρθωτο.

Τι σας ενέπνευσε να γράψετε το «Αναζητώντας εμένα»; Υπάρχει κάποιο προσωπικό στοιχείο στην ιστορία;

Ένα προσωπικό μου βίωμα στάθηκε η αφορμή για τη συγγραφή του δεύτερου μυθιστορήματός μου το «Αναζητώντας εμένα», καθώς αυτό πυροδότησε στην ουσία τη φαντασία μου να πλάσει μετέπειτα την ιστορία της Ελπίδας και της Χριστίνας. Συγκεκριμένα, η αυθόρμητη εξομολόγηση κάποιων ανησυχιών της μικρής μου κόρης στο προσωπικό της ημερολόγιο και ταυτόχρονα η άρνησή της να τις εκφράσει στον πιο δικό της άνθρωπο παρασυρμένη από τον φόβο της απόρριψης και της μη κατανόησης, από αδυναμία ή και ανασφάλεια έκφρασης, από ντροπή ή και ενοχή για τα όσα ένιωθε να την κατακλύζουν ενδόμυχα, με συγκλόνισε και μου έδωσε ένα πολύ καλό μάθημα ζωής. Η συναισθηματική απόσταση ανάμεσα στα παιδιά και τους γονείς τους δεν οφείλεται απαραίτητα στο χάσμα των γενεών, αλλά στον τρόπο που έχουμε μάθει όλοι μας να βλέπουμε και να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γύρω μας.

Πώς ήταν η διαδικασία συγγραφής αυτού του μυθιστορήματος σε σχέση με το πρώτο σας; Αντιμετωπίσατε διαφορετικές προκλήσεις;

Το πρώτο μου μυθιστόρημα, παρότι και αυτό δίνει πολύ μεγάλη έμφαση στις διαπροσωπικές σχέσεις και στο χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά τους, λόγω των πολλών και σημαντικών αιτιών τις οποίες αναπτύσσω αρκετά γλαφυρά στις σελίδες του, δίνει ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στο συναισθηματικό αλλά και το ερωτικό κομμάτι της ηρωίδας μου Ζωής, θέλοντας να αναδείξει τη μεγάλη επιρροή που είχε ο έρωτας στη ζωή της και έπειτα η δύναμη της αγάπης που αντικατέστησε τον έρωτα στην πορεία των χρόνων. Το δεύτερο μυθιστόρημά μου με δυσκόλεψε περισσότερο, θα έλεγα, καθώς έπρεπε από την αρχή της αφήγησης να διεισδύσω στον εσωτερικό κόσμο μιας έφηβης και να ανακαλύψω μέσα σ’ αυτόν την αλήθεια που κρύβει. Η αποτύπωση των σκέψεων της ηρωίδας μου Χριστίνας είναι ένα διαρκές ψυχογράφημα, μια πάλη συναισθημάτων που πρέπει να αναπτύξω, ένας πραγματικός αγώνας επιβίωσης και κατανόησης του κόσμου από μέρους της, που δεν είναι αγνός και παρθένος τελικά, όπως πίστευε η ίδια πως ήταν στην παιδική της ηλικία, αλλά σκληρός, εγωκεντρικός και ανθρωποφαγικός. Η πρόκληση να καταφέρω να καθρεφτίσω μέσα από εκείνη την ψυχή όλων των εφήβων, τους φόβους και τις ανασφάλειές τους, με δυσκόλεψε αρκετά, αλλά θεωρώ ότι τα παιδιά μου τα οποία διανύουν και αυτά τη φάση της εφηβείας τους με βοήθησαν σημαντικά, ώστε σε όλο αυτό το ταξίδι της αναζήτησης και της καταγραφής των εμπειριών τους να μη φανώ υπερβολική ούτε και ψεύτικη.

Υπάρχει κάποιο είδος λογοτεχνίας ή μουσικής που δεν έχετε ακόμα εξερευνήσει, αλλά θα θέλατε στο μέλλον;

Δεν έχω ασχοληθεί καθόλου με το διήγημα, τη νουβέλα και το θεατρικό κείμενο. Επίσης, παρότι μου αρέσει πολύ η κλασική μουσική, δεν έχω τολμήσει και δε νομίζω ότι θα τολμήσω και στο μέλλον να υπηρετήσω στιχουργικά αυτό το εξαιρετικό είδος. Για τα λογοτεχνικά είδη που ανέφερα προηγουμένως ίσως να τολμήσω να κάνω κάποια απόπειρα στο μέλλον. Το σκέφτομαι σοβαρά.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρό σας ως δημιουργός;

Να μη σταματήσω να δημιουργώ.

Αγοράστε το καινούργιο βιβλίο της Στέλλας Πετρίδου «Αναζητώντας Εμένα», εδώ.