Ο Ρούπερτ Έβερετ δεν διστάζει να λέει τη γνώμη του και να υπερασπίζεται τον εαυτό του όταν θεωρεί πως αδικείτε. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, έχει επανειλημμένα κατηγορήσει το Χόλιγουντ για ομοφοβία, ισχυριζόμενος ότι έχασε μεγάλους ρόλους λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού.

Σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει. «Νομίζω ότι είναι υπέροχο που υπάρχει λιγότερο στίγμα για το να είσαι γκέι, λεσβία ή τρανς, και έχεις περισσότερες ευκαιρίες να εργαστείς στον κινηματογράφο», δήλωσε στο φεστιβάλ Marateale στην Ιταλία. Αυτό όμως που δεν του αρέσει είναι το εξής: «Αν είσαι ομοφυλόφιλος, πρέπει να παίζεις έναν είδος αγίου. Δεν μπορείς να υποδυθείς έναν κατά συρροή δολοφόνο αν ο ρόλος σου είναι ομοφυλόφιλος, γιατί τότε όλοι λένε, “Α, αυτό είναι κακή εικόνα για την ομοφυλοφιλία.” Έτσι γίνεται λίγο βαρετό. Όλοι καταλήγουν να είναι χαρτονένιες φιγούρες».

Το πρόβλημα, προσθέτει ο Έβερετ, είναι ότι σήμερα στον κινηματογράφο «όλα είναι πολιτικά. Η ετεροφυλοφιλία είναι πολιτική. Η ομοφυλοφιλία είναι πολιτική. Το #MeToo είναι πολιτικό. Η φυλή είναι πολιτική. Όλα πρέπει να είναι πολιτικά ορθά, και αυτό είναι καταστροφή. Έχουμε μια κουλτούρα θυματοποίησης. Όλοι είναι θύματα. Και νομίζω ότι αυτό είναι επίσης πολύ κακό. Όταν ήμουν νέος, όλοι ήταν επιζώντες. Τώρα όλοι είναι θύματα. Και νομίζω ότι το να είσαι θύμα είναι πολύ σκληρή δουλειά. Φαίνεται σαν να είναι διασκεδαστικό, αλλά δεν συμβαίνει τίποτα μόλις γίνεις θύμα». Αν και η Ευρώπη δεν υπήρξε ποτέ πλουσιότερη, συνέχισε, «έχουμε φτάσει σε ένα σημείο ακινησίας, σαν τον Άμλετ του Σαίξπηρ» — τον άνθρωπο που ξέρει τι πρέπει να κάνει, αλλά αποτυγχάνει να δράσει.

Η συμβουλή του προς νέους ηθοποιούς είναι απλή: να παρατηρούν τους συναδέλφους τους, να διαβάζουν και να βλέπουν τι συμβαίνει γύρω τους, να παρατηρούν πώς κινούνται οι άνθρωποι, και να σηκώνουν το βλέμμα από τα κινητά τους.
Η δική του έμπνευση προήλθε από την Τζούλι Άντριους στο Mary Poppins, μια ταινία που παραμένει η αγαπημένη του. Η πορεία του ξεκίνησε στο Λονδίνο και συνεχίστηκε στο θέατρο της Γλασκώβης.

Το 2018, η πρώτη του σκηνοθετική δουλειά ήταν το The Happy Prince, βασισμένο σε μια ιστορική μορφή που αγαπά βαθιά: τον Όσκαρ Ουάιλντ. «Για μένα, είναι ο Χριστός των ομοφυλοφίλων», είπε στα ιταλικά. «Πριν από εκείνον, δεν υπήρχε καν λόγος για αυτό το θέμα. Όλα ήταν μυστικά. Αυτός που φυλακίστηκε επειδή ήταν γκέι, που έζησε στην ανέχεια τα τελευταία του χρόνια, πέθανε ώστε άλλοι ομοφυλόφιλοι να μπορέσουν να ζήσουν. Ο δρόμος για την ελευθερία ξεκίνησε με τον Ουάιλντ».

Θα σκηνοθετήσει δεύτερη ταινία; Ίσως — αλλά σίγουρα δεν θα είναι στην επόμενη σεζόν του Emily in Paris:
«Με απέλυσαν», είπε ωμά στα αγγλικά, πριν επιστρέψει στα ιταλικά. «Έκανα μια σκηνή στην τελευταία σεζόν και μου είπαν “θα μιλήσουμε για του χρόνου”,» συνέχισε. «Περίμενα να με καλέσουν — αλλά τελικά δεν έγινε ποτέ και απλώς με απέλυσαν. Το σόουμπιζ είναι πάντα δύσκολο, από την αρχή μέχρι το τέλος. Όταν γράφουν το σενάριο, νομίζουν ότι σε θέλουν — αλλά μετά αλλάζουν τα πράγματα και ο ρόλος σου χάνεται. Δεν ξέρω γιατί», λέει λίγο πριν παραλάβει το βραβείο Basilicata International Award του φεστιβάλ. «Για μένα, ήταν τραγωδία. Έμεινα στο κρεβάτι δύο εβδομάδες. Δεν μπορούσα να το ξεπεράσω». Σύμφωνα με το Vanity Fair πηγή κοντά στην παραγωγή της σειράς, δήλωσε ότι ο Έβερετ είχε προσληφθεί ως guest star και ότι η ιστορία του χαρακτήρα του απλώς ολοκληρώθηκε. Το Netflix αρνήθηκε να σχολιάσει την εκδοχή του Έβερετ.

Με πληροφορίες από Vanityfair.com