Η Κλαούντια Καρντινάλε, η σαγηνευτική Ιταλίδα σταρ του κινηματογράφου πέθανε σε ηλικία 87 ετών. Ο ατζέντης της είπε στο AFP ότι πέθανε στο Νεμούρ, κοντά στο Παρίσι. «Μας αφήνει την κληρονομιά μιας ελεύθερης και εμπνευσμένης γυναίκας, τόσο ως γυναίκα όσο και ως καλλιτέχνιδα», ανέφερε σε δήλωσή του ο Λοράν Σαβρύ.

Ποια ήταν

Στην αρχή της καριέρας της η Καρντινάλε ξεχώρισε με έντονες εντυπώσεις σε δεύτερους ρόλους: Στην ταινία «Ρόκο και τα Αδέλφια του» του Βισκόντι, μέσα σε πλήθος συγκλονιστικών ερμηνειών, κατάφερε να ξεχωρίσει με τον ρόλο της συζύγου του μεγαλύτερου αδελφού· αντίστοιχα, στον «Γατόπαρδο», η αισθησιακή της παρουσία ως νύφη του χαρακτήρα που υποδυόταν ο Αλέν Ντελόν έμεινε αξέχαστη, ακόμη κι αν η μνημειώδης ερμηνεία του Μπαρτ Λάνκαστερ κυριαρχούσε στην ταινία. Στο «8½» του Φελίνι πήρε τη δεύτερη θέση στα credits μετά τον Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, υποδυόμενη την Κλαούντια, μια άπιαστη, αιθέρια μούσα, ελκυστική και φαντασιακή, που προσφέρει – όπως έγραψε ο Ρότζερ Έμπερτ – «την δελεαστική πιθανότητα ότι όλα θα συγχωρεθούν».

Στην ταινία «Cartouche» (1963) του Φιλίπ ντε Μπροκά έπαιξε απέναντι στον Ζαν-Πολ Μπελμοντό. Οι New York Times της απέδωσαν σχεδόν λαγνική αποδοχή: «Η όμορφη μελαχρινή Κλαούντια Καρντινάλε, που δίνει τα πάντα – ακόμη και τη ζωή της – για να μπορέσει εκείνος να κατακτήσει την ευγενή του κυρία, είναι η ίδια ευγενώς προικισμένη. Ένα γρήγορο, αστραφτερό χαμόγελο, μια βραχνή ευχάριστη φωνή και μια αίσθηση χιούμορ προστίθενται στα φυσικά χαρίσματα που δεν κρύβονται από τα τσιγγάνικα κοστούμια της». Στην κλασική κωμωδία «Ο Ροζ Πάνθηρας» (1963) του Μπλέικ Έντουαρντς, υποδύθηκε την Πριγκίπισσα Ντάλα, ιδιοκτήτρια του πολύτιμου διαμαντιού του τίτλου που θέλει να κλέψει ο διαβόητος Φάντασμα (Ντέιβιντ Νίβεν). (Η Καρντινάλε επέστρεψε στο franchise μετά τον θάνατο του Πίτερ Σέλερς, με ρόλο στην ταινία «Son of the Pink Panther» το 1993, με πρωταγωνιστή τον Ρομπέρτο Μπενίνι.)

Στο γουέστερν «The Professionals» (1966) του Ρίτσαρντ Μπρουκς, παρότι δεν είχε μεγάλο ρόλο, η πλοκή περιστρέφεται γύρω από εκείνη: Υποδύεται τη σύζυγο ενός πλούσιου άνδρα (Ραλφ Μπέλαμι) που απάγεται από έναν Μεξικανό ληστή. Οι «επαγγελματίες» του τίτλου, Μπαρτ Λάνκαστερ και Λι Μάρβιν, προσλαμβάνονται για να την επαναφέρουν. Η ταινία προτάθηκε για Όσκαρ σκηνοθεσίας, σεναρίου και φωτογραφίας. Στο «Κάποτε στη Δύση» του Σέρτζιο Λεόνε, η Καρντινάλε έχει μια συγκλονιστική σκηνή ως πρώην πόρνη που, επιστρέφοντας στο αγρόκτημα του συζύγου της από τη Νέα Ορλεάνη, ανακαλύπτει πρώτα μια κηδεία και έπειτα τα πτώματα των παιδιών της.

Στη μίνι σειρά «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» (1977), με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Πάουελ, εμφανίστηκε ως η Μοιχαλίδα. Το 1983 είχε σημαντικό ρόλο στη μίνι σειρά του NBC «Princess Daisy», βασισμένη στο μυθιστόρημα της Τζούντιθ Κραντζ. Στο «Fitzcarraldo» (1982) του Βέρνερ Χέρτζογκ, έπαιξε μια μαντάμα που αγαπά τον χαρακτήρα του Κλάους Κίνσκι – έναν τρελό οραματιστή που θέλει να σέρνει ένα ατμόπλοιο μέσα από τη ζούγκλα του Αμαζονίου για να χτίσει μια όπερα και να φέρει τον Καρούζο να τραγουδήσει. Το 1984 συμπρωταγωνίστησε με τον Μαστρογιάννι στην ταινία «Ερρίκος Δ΄» του Μάρκο Μπελόκιο, η οποία συμμετείχε στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Καννών. Η Κλοντ Ζοζεφίν Ρόουζ Καρντινάλε γεννήθηκε στην Τύνιδα (σημερινή Τυνησία), από γονείς σικελικής καταγωγής. Οι πρώτες της γλώσσες ήταν τα γαλλικά, τα αραβικά της Τυνησίας και η σικελική διάλεκτος· τα ιταλικά τα έμαθε αργότερα, όταν είχε ήδη ξεκινήσει να παίζει σε ιταλικές ταινίες.

Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο έγινε με την ταινία «Goha» (1958) του Ζακ Μπαρατιέ, δίπλα στον Ομάρ Σαρίφ. Ένας ιταλικός κινηματογραφικός οργανισμός στην Τύνιδα διοργάνωσε διαγωνισμό ομορφιάς για την «ωραιότερη Ιταλίδα στην Τυνησία». Το βραβείο ήταν ένα ταξίδι στη Βενετία, στη διάρκεια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Εκεί την εντόπισαν Ιταλοί παραγωγοί και την κάλεσαν στη Ρώμη, στο Πειραματικό Κέντρο Κινηματογράφου· δεν έμεινε όμως λόγω της έλλειψης ευχέρειας στα ιταλικά.Στα εφηβικά της χρόνια υπέστη βιασμό, όπως αποκάλυψε στο Variety το 2017, και γέννησε τον γιο της, Πάτρικ, ο οποίος μεγάλωσε πιστεύοντας ότι είναι αδελφός της, μέχρι που αποκαλύφθηκε η αλήθεια επτά χρόνια αργότερα. «Αναγκάστηκα να δεχτώ αυτό το ψέμα για να αποφύγω το σκάνδαλο και να προστατεύσω την καριέρα μου», είχε πει.

Ο παραγωγός Φράνκο Κριστάλντι της πρόσφερε επταετές αποκλειστικό συμβόλαιο. Διηύθυνε τα πρώτα της βήματα και αργότερα παντρεύτηκαν (1966–1975). Η πρώτη της ταινία με αυτό το συμβόλαιο ήταν η κωμωδία ληστείας «Big Deal on Madonna Street» (1958) του Μάριο Μονιτσέλι, με τους Βιτόριο Γκάσμαν και Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, η οποία προτάθηκε για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Η Καρντινάλε γρήγορα έγινε ιδιαίτερα δραστήρια στον ιταλικό κινηματογράφο, με έξι ταινίες το 1959 και τέσσερις το 1960. Συμμετείχε και στο επικό «Η Μάχη του Άουστερλιτς» (1960) του Αμπέλ Γκανς. Η καριέρα της συνεχίστηκε αδιάκοπα για περισσότερες από πέντε δεκαετίες. «Αυτό που με ενοχλεί σήμερα είναι ότι μόλις μια ηθοποιός περάσει τα 60, την πετούν στα σκουπίδια, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Εγώ στα 79 συνεχίζω να δουλεύω, αλλά δεν με νοιάζουν τα χρήματα. Αυτό που με νοιάζει είναι να βοηθάω νέους σκηνοθέτες», είχε δηλώσει στο Variety.

Η Καρντινάλε επέστρεψε στην Τυνησία για την ταινία «The String» (2010) του Μεντού Μπεν Αττία, όπου υποδύθηκε τη μητέρα ενός γκέι Άραβα που μεγάλωσε στη Γαλλία. Το 2012 εμφανίστηκε στην ταινία «The Artist and the Model» του Φερνάντο Τρουέμπα, ως σύζυγος του καλλιτέχνη που έπαιζε ο Ζαν Ροσφόρ. Ο κριτικός Ρικ Μαριανέτι σημείωσε: «Η Καρντινάλε είναι υπέροχη – ζωηρή και λαμπερή – δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι ήταν στην αυθεντική ταινία “Ο Ροζ Πάνθηρας” και στο “8½” του Φελίνι το 1963».

Πιο πρόσφατα εμφανίστηκε στην ταινία «Effie Gray» (2014), σε σενάριο Έμα Τόμπσον, με πρωταγωνίστρια την Ντακότα Φάνινγκ. Η ηθοποιός βραβεύτηκε με Τιμητική Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου (2002), με Χρυσό Λέοντα για το σύνολο του έργου της στο Φεστιβάλ Βενετίας (1993) και με Τιμητικό Νταβίντ ντι Ντονατέλο (1997). Είχε κερδίσει και τον Ειδικό Νταβίντ το 1961 για την ταινία «Κορίτσι με βαλίτσα» του Βαλέριο Τσουρλίνι, καθώς και Βραβεία Α’ Γυναικείου Ρόλου για τις ταινίες «Mafia» (1968) και «Ένα κορίτσι στην Αυστραλία» (1971). Την κληρονομιά της συνεχίζουν τα δύο παιδιά της.