Στο Παρίσι σε μια εντυπωσιακή πασαρέλα παρουσιάστηκε η τελευταία συλλογή του οίκου Saint Laurent δια χειρός Anthony Vaccarello με πλήθος celebrities να τιμούν τον σχεδιαστή.

Αυτό που ήθελε να περάσει η συγκεκριμένη συλλογή στο κοινό της ήταν πως το Παρίσι τη νύχτα είναι συνώνυμο του Yves Saint Laurent, και υπό το σκοτάδι μπορούν να απολαύσουν και να γίνουν ανεκτές όλες οι μορφές λυτρωτικής ελευθεριότητας. Ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν στη μυθολογία των δεκαετιών 1970 και 1980, όταν ο Saint Laurent βρισκόταν στην κορύφωσή του και το σεξ, η γοητεία και η «ανεκτικότητα» θεωρούνταν χαρακτηριστικά αυστηρά γαλλικά, όπως τα απεικόνιζαν τα περιοδικά Vogue Παρισιού και οι φωτογραφίες του Helmut Newton όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Vogue.

Mαύρα δερμάτινα σακάκια με βάτες, pencil φούστες και λευκά πουκάμισα με φιογκάκια, εξαιρετικά τονισμένα, σχεδόν ακραία, είδαμε και μας ήρθε στο νου η δυναμική γυναίκα Saint Laurent. Ο Vaccarello είπε στα παρασκήνια του show, πως είχε χρησιμοποιήσει αυτή την αισθητική για πρώτη φορά στη συλλογή ανδρικών ρούχων του φθινοπώρου ’23.

Επιπλέον είδαμε δέρμα και συγκεκριμένα σε ένα σύνολο—κορσέ, φούστα και σακάκι—μαζί με μαύρο στρατιωτικό καπέλο. Ο Vaccarello ανέφερε τον Robert Mapplethorpe στις σημειώσεις του για το σόου: «Ήθελα να ξεκινήσω με την ιδέα της “cruising” από τη γκέι σκηνή στους κήπους του Tuileries», είπε. «Ήθελα να το ξαναδημιουργήσω εδώ μπροστά στο Trocadero, με αυτές τις γυναίκες να κάνουν cruising γύρω από ένα μεγάλο YSL».

Ακόμη η κλασική καμπαρντίνα που αποτελεί το day dress της Saint Laurent, επανασχεδιάστηκε σε πολλές αποχρώσεις λεπτού, γυαλιστερού, εφαρμοστού νάιλον, καλύπτοντας από τον λαιμό μέχρι το γόνατο με σχεδόν τίποτα από κάτω. «Ναι, γιατί εξακολουθεί να αφορά τη γυμνότητα», είπε ο Vaccarello. «Μια αντιπαράθεση;» ρώτησε ένας δημοσιογράφος. «Ναι. C’est Saint Laurent» συμφώνησε, χαμογελώντας.

Από τη συλλογή δεν έλειπε και το ρομαντικό με πινελιές ιστορίας, ύφος. Φουσκωτά νάιλον φορέματα—πιθανώς αναμνήσεις από τα εμβληματικά haute couture σόου του Yves Saint Laurent— με ογκώδες φούστες και μανίκια με έντονα βολάν, σχημάτιζαν μια μακριά παρέλαση υπέροχων χρωμάτων, που κυμάτιζαν στον νυχτερινό αέρα. Ο Vaccarello τόνισε ότι αυτό το υλικό επιτρέπει σε μια γυναίκα να τσαλακώσει το βραδινό της φόρεμα σε μια μπάλα. Παρ’ όλα αυτά, υπήρχαν και στιγμές που αποκαλύπτονταν οι γραμμές του γυναικείου σώματος. «Πηγαίνει από το ριζοσπαστικό δέρμα, μια σκληρή γυναίκα, απαλά, απαλά, απαλά σε αυτά τα φορέματα», κατέληξε με μια σπίθα στο μάτι. «Αλλά παραμένει η ίδια γυναίκα. Δεν είναι τόσο ήπια όσο νομίζουμε.»