Το Sunfish (& Other Stories on Green Lake) της Sierra Falconer, που αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο της και φέρει έντονα βιωματικά στοιχεία από τα καλοκαίρια της νιότης της στο βόρειο Michigan, ξεδιπλώνεται με την αργή, σχεδόν ονειρική αναπνοή ενός καλοκαιριού δίπλα στη λίμνη. Η φύση, το πράσινο της βλάστησης, το νερό που αντανακλά το φως, ο χώρος γύρω από τη Green Lake, δεν λειτουργεί ως απλό σκηνικό, αλλά ως ζωντανός οργανισμός που αγκαλιάζει τις τέσσερις ιστορίες της ταινίας. Η Falconer χρησιμοποιεί αυτό το περιβάλλον για να προάγει μια φιλοσοφία ελευθερίας, την ελευθερία των συναισθημάτων, τη σύνδεση του ανθρώπου με τον τόπο, την αναπνοή μακριά από τις πιέσεις και τις προσδοκίες που επιβάλλει η καθημερινότητα.

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΤΣΙΩΛΗΣ

Η ταινία χτίζεται σε σπονδυλωτή δομή, πλέκοντας τέσσερις διαφορετικές ιστορίες που όλες περιστρέφονται γύρω από τη λίμνη: Μια 14χρονη (Maren Heary) που η μητέρα της την αφήνει στους παππούδες για να περάσει το μήνα του μέλιτος με τον νέο της σύζυγο, και η οποία στην αρχή βιώνει βασανιστικά αυτή την απομόνωση, μέχρι που ανακαλύπτει την ιστιοπλοΐα και αρχίζει να βρίσκει πράγματα που την ενδιαφέρουν γύρω από τη λίμνη. Ένα παιδί θαύμα του βιολιού (Jim Kaplan) που χειραγωγείται αυστηρά από μια εμμονική μητέρα, αγχωμένο ανεπανόρθωτα, χωρίς να μπορεί να αφεθεί στην παιδικότητα του και στην κανονική ζωή με τα άλλα παιδιά της ηλικίας του.

Ένας ψαράς (Dominic Bogart) που εμμονικά κυνηγά ένα γιγάντιο ψάρι, και γίνεται φίλος με μια νεαρή γυναίκα (Karsen Liotta) που δουλεύει σε ένα μπαρ και θέλει να ζήσει τρελά και ασυμβίβαστα τη ζωή της, νιώθοντας αιχμάλωτη σε μια κοινότητα ανθρώπων που περνούν την ώρα τους αργά, χωρίς να κάνουν κάτι, και βρίσκει στη φανταστική θεωρία του ψαρά την αφορμή να δραπετεύσουν μαζί σε μια εξωπραγματική περιπέτεια. Και τέλος, δύο αδερφές (Tenley Kellogg, Emily Hall) που ζουν με τον πατέρα τους και είναι βαθιά δεμένες, μέχρι τη στιγμή που η μεγαλύτερη ετοιμάζεται να φύγει, αφήνοντας τη μικρότερη ευσυγκίνητη, εύθραυστη και μόνη.

Αυτές οι τέσσερις ιστορίες συνδέονται και ταυτόχρονα δεν συνδέονται. Μοιράζονται την ίδια τοποθεσία, το ίδιο κλίμα, την ίδια αίσθηση του καλοκαιρινού χρόνου που κυλά διαφορετικά, αλλά δεν υπάρχει κάποιος πραγματικά ουσιαστικός συνδετικός κρίκος που να τις πλέκει μεταξύ τους. Η Falconer χειρίζεται την αφήγηση με όμορφη ροή, με μια ευαισθησία που κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό, αλλά εν τέλει οι ιστορίες φαντάζουν ανεκπλήρωτες. Δεν οδηγούν σε κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα, σε λύτρωση ή σε κάποια κορύφωση. Αυτό που μας παραδίδει η ταινία είναι μια σειρά από όμορφες περιγραφές, στιγμιότυπα ζωής, χωρίς όμως να αναλύει εξονυχιστικά ή να αναπτύσσει τους χαρακτήρες της με βάθος. Οι ήρωες μένουν κάπως ανολοκλήρωτοι, η τύχη τους αιωρείται χωρίς να επιλύεται, κι εμείς παραμένουμε θεατές ενός περιβάλλοντος παρά συμμέτοχοι μιας πλήρους αφηγηματικής εμπειρίας.

Οι ερμηνείες είναι αρκετά ρεαλιστικές και φυσικές, με τους ηθοποιούς να κινούνται στο καδράρισμα με έναν οργανικό τρόπο που ταιριάζει στην ήρεμη φιλοσοφία της ταινίας. Η Maren Heary ως η 14χρονη Lu, ο Jim Kaplan ως το πιεσμένο παιδί θαύμα Jun, ο Dominic Bogart ως ο εμμονικός ψαράς Finn, και οι Tenley Kellogg και Emily Hall ως οι δεμένες αδερφές, όλοι αποδίδουν τους χαρακτήρες τους με έναν ρομαντισμό και μια αγνότητα που αρμόζει στο κλίμα του τόπου και του καλοκαιριού. Κάθε ιστορία αφηγείται με τον δικό της ρυθμό, με την δική της δομή, χωρίς βιασύνη, αφήνοντας τις στιγμές να αναπνέουν.

Μέσα από αυτές τις τέσσερις ιστορίες, η Falconer αγγίζει με έναν ευαίσθητο, ρεαλιστικό αλλά ήρεμο τρόπο κάποια καίρια ζητήματα: τη διαπαιδαγώγηση και τις πιέσεις που ασκούνται στα παιδιά, τις σχέσεις μεταξύ γονιών και παιδιών, τη μοναξιά, την απομόνωση, καθώς και τον αποχωρισμό. Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις ή κατακλείδες, αλλά μια παρατήρηση της ανθρώπινης κατάστασης που είναι τόσο τρυφερή όσο και ειλικρινής. Η κινηματογράφηση και το μοντάζ είναι όμορφα και συμβάλλουν σημαντικά στο χτίσιμο αυτού του αισθήματος που διαπερνά όλη την ταινία και στη σύνδεση με τη φύση. Η φωτογραφία είναι καθαρή, χωρίς κινηματογραφικές υπερβολές, περιγράφει έναν ρεαλισμό παρά κάτι πιο εντυπωσιακό. Παρ’ όλα αυτά, το Sunfish (& Other Stories on Green Lake) μένει μια ταινία που υπόσχεται περισσότερα απ’ όσα τελικά προσφέρει. Ένα ντεμπούτο με γνήσια ευαισθησία και αγάπη για τον τόπο, που όμως αφήνει τις ιστορίες του μισοτελειωμένες, χωρίς να εκμεταλλεύεται πλήρως τις δυνατότητές τους.