Το ντοκιμαντέρ «Η καρδιά του ταύρου» εστιάζει στη διαδικασία δημιουργίας και στα γυρίσματα της θεατρικής performance του Δημήτρη Παπαϊωάννου, «Εγκάρσιος Προσανατολισμός», επιχειρώντας να αποτυπώσει τον μηχανισμό πίσω από ένα έργο που από μόνο του φέρει ισχυρό καλλιτεχνικό και συμβολικό φορτίο. Παρ’ όλα αυτά, το φιλμ δεν καταφέρνει να αποκτήσει τη δική του αυτόνομη δυναμική και παραμένει περισσότερο συμπληρωματικό παρά ουσιαστικό.

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΕΩΡΓΙΑ ΣΚΟΝΔΡΑΝΗ

Η σκηνοθέτης Εύα Στεφάνή, φίλη του καλλιτέχνη, όπως φαίνεται από το ντοκιμαντέρ, που προφανώς έχει πάρει την άδεια του Παπαϊωάννου (στην αρχή αμφέβαλα λίγο, λόγω κάποιων ίσως αμοντάριστων πλάνων) για να φιλμάρει τις πρόβες και τις στιγμές πίσω στα παρασκήνια προσπαθεί να μας δώσει μια εικόνα πίσω από το θαύμα της παράστασης. Η κάμερα παρακολουθεί πρόβες, στιγμές έντασης και αποσπασματικές συζητήσεις, όμως η καταγραφή μοιάζει συχνά παθητική. Το ντοκιμαντέρ δεν παρεμβαίνει, δεν σχολιάζει, ούτε επιχειρεί να φωτίσει σε βάθος τις καλλιτεχνικές αποφάσεις ή τις συγκρούσεις που γεννά μια τέτοια απαιτητική δημιουργική διαδικασία. Έτσι, η εμπειρία περιορίζεται σε μια σειρά εικόνων που ενδιαφέρουν κυρίως όσους είναι ήδη εξοικειωμένοι με το έργο και τη μεθοδολογία του Παπαϊωάννου.

Αφηγηματικά, η ταινία ακολουθεί μια γραμμική και αρκετά προβλέψιμη πορεία, χωρίς σαφή δραματουργική κορύφωση. Οι επαναλαμβανόμενες εικόνες από τις πρόβες και τα σώματα σε κίνηση, όσο εντυπωσιακές κι αν είναι από μόνες τους, δεν μεταφράζονται πάντα σε κινηματογραφικό ενδιαφέρον. Το μοντάζ θα μπορούσε να είναι πιο αυστηρό, καθώς η διάρκεια σε ορισμένα σημεία λειτουργεί εις βάρος του ρυθμού. Οπτικά, το ντοκιμαντέρ διατηρεί μια αισθητική που συνομιλεί με το σύμπαν του Παπαϊωάννου, χωρίς όμως να το επεκτείνει ή να το επανερμηνεύσει. Αντί να αξιοποιήσει τον κινηματογράφο ως εργαλείο αποκάλυψης, φαίνεται να αρκείται στην καταγραφή, αφήνοντας ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία για μια πιο διεισδυτική ματιά στη σχέση σώματος, εξουσίας και δημιουργού.

Τελικά, «Η καρδιά του ταύρου» λειτουργεί περισσότερο ως παρασκηνιακό υλικό παρά ως ολοκληρωμένο ντοκιμαντέρ. Είναι τίμιο, αλλά μέτριο· ενδιαφέρον ως αρχείο για τους φίλους του Παπαϊωάννου, λιγότερο όμως ως αυτόνομο κινηματογραφικό έργο που θα άνοιγε νέους δρόμους ανάγνωσης ή θα προκαλούσε ουσιαστικό στοχασμό.

Δείτε το τρέιλερ: