Editorial Travel

Ρώμη:Ένα Σ/Κ στην αιώνια πόλη

Από μικρή λάτρευα τα εξωσχολικά βιβλία και τα νοερά ταξίδια που με έστελναν σε πολλές φανταστικές και αληθινές χώρες. Κάπως έτσι μου κόλλησε η ιδέα του ταξιδιού.

18 Απριλίου 2012

Από μικρή λάτρευα τα εξωσχολικά βιβλία και τα νοερά ταξίδια που με έστελναν σε πολλές φανταστικές και αληθινές χώρες. Κάπως έτσι μου κόλλησε η ιδέα του ταξιδιού. Ήθελα να γυρίσω και να γνωρίσω τον κόσμο. Να πάω στο Παρίσι για να δω τον πύργο του Άιφελ, στη Ρώμη για να δω τη «Σχολή των Αθηνών» του Ραφαήλ, ή ακόμη και στον Καναδά για να αντικρίσω επιτέλους, τους καταρράχτες του Νιαγάρα.

Όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα έχω καταφέρει να τα δω με την πάροδο των χρόνων με πρόσφατο το ταξίδι στη Ρώμη. 

Μια απίστευτης ομορφιάς γη όπου το ιστορικό της κέντρο έχει καταχωρηθεί στη λίστα των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO από το 1980. Όπου και να πας, όπου και να περπατήσεις υπάρχει και κάτι πανέμορφο να δεις. Και δεν μιλώ για τα γνωστά αξιοθέατα που όλοι γνωρίζουμε, αλλά για εκείνα που δεν υπάρχουν στον τουριστικό χάρτη.

Ο ξετρελαμένος φίλος μου Νίκος, ήθελε μέσα σ’ ένα Σ/Κ να περπατήσει όλους τους δρόμους και τα σοκάκια της πόλης με αποτέλεσμα να ανακαλύψουμε κρυμμένους θησαυρούς (και να μην νιώθω την μέση μου το βράδυ, γιατί ο Νίκος ήθελε και μεταμεσονύχτιες βόλτες) όπως την Σάντα Μαρία των Νεκρών. Ένα gothic κτίσμα μέσα σ’ ένα στενό παράδρομο και σαφώς και η πιο τρομακτική εκκλησία που έχω δει ποτέ. Με νεκροκεφαλές δεξιά και αριστερά, χωμένη ανάμεσα σε σπίτια ετοιμόρροπα… Βέβαια την είδα και βράδυ, χωρίς φώτα, ίσως να αλλάζει όψη με το φως της ημέρας.

Το Βατικανό

Πιστεύω πως αυτό που αξίζει πραγματικά στη Ρώμη, εκτός βέβαια από τις κλασικές πλατείες και τα σιντριβάνια, είναι το επιβλητικό Βατικανό και το μουσείο του αντίστοιχα. Μέσα στο μουσείο βρίσκεται και η «Σχολή των Αθηνών» αλλά και η υπέροχη οροφή ζωγραφισμένη από το χέρι του Μιχαήλ Άγγελου στο παρεκκλήσι της Καπέλα Σιξτίνα. Εκεί δηλαδή που στο κεντρικό σημείο της σύνθεσης ο θεός δίνει ζωή στον άνθρωπο.

Κάπου εκεί μεταξύ αγαλμάτων και τοιχογραφιών, χρωμάτων και χειρόγραφων αντικρίζεις μπροστά σου τον Άγιο Πέτρο. Τότε τα λόγια σταματούν και περιμένεις τη σειρά σου για να αντικρίσεις τον τρούλο του Μ. Άγγελου από κοντά και από κάτω. Μοναδικός. Να σημειωθεί ότι έξω από το Βατικανό υπάρχει καθημερινά μια υπαίθρια αγορά, που αξίζει τον κόπο να την περπατήσετε. Θα βρείτε κρύσταλλα Μουράνο, χειροποίητες κατασκευές και υπέροχα μικροπράγματα.

Λίγο παρακάτω είναι και το Μαυσωλείο του Αδριανού. Υπέροχο για φωτογραφίες.

Το Κολοσσαίο 

Μετά τo Βατικανό η επόμενη στάση ήταν το Κολοσσαίο. Πήραμε το μετρό γιατί υπάρχει μια στάση που σε αφήνει ακριβώς στο σημείο.

Μόλις ανεβαίνεις απ’ τον σταθμό στο δρόμο, κατευθείαν μόλις βγαίνεις έξω το βλέπεις. Στέκεται τεράστιο, επιβλητικό, με τα χρόνια ιστορίας να γέρνουν επάνω του και περιμένει, τον φτωχό μπροστά του τουρίστα, να το επισκεφτεί.

Στον κυρίως χώρο, αφού πρώτα περιμένεις καμία ώρα στην ουρά και δεν κλέψεις τη σειρά από τους γλυκύτατους ξένους, αντικρίζεις έναν τεράστιο σταυρό, αφιερωμένο στους εκατοντάδες χριστιανούς που μαρτύρησαν για την πίστη τους. Και χριστιανός να μην είσαι αντιλαμβάνεσαι το μεγαλείο. Το Κολοσσαίο αποτελεί τόπο μαρτυρίου και είναι ένα σιωπηλό θλιβερό μνημείο και όχι ένα απλώς αρχαίο στάδιο. Ένας τόπος που χρειάζεται σεβασμό και αρκετά λεπτά σιγής. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο εκάστοτε Πάπας τελεί την λειτουργία της Μ. Παρασκευής εκεί, για να  τιμήσει τη μνήμη των μαρτύρων χριστιανών.

Τα Σιντριβάνια

Περπατώντας στο ιστορικό κέντρο συναντάς ξαφνικά μπροστά σου και αφού έχεις περάσει από άπειρα στενά, τη διάσημη Fontana Di Trevi.  Είναι το μεγαλύτερο μπαρόκ σιντριβάνι της πόλης, έργο του Νικόλο Σάλβι ύψους 25,9 μέτρων και πλάτους 19,8 μέτρων. Να σημειωθεί ότι χτίστηκε μόλις πριν 240 χρόνια.

Στο κέντρο του βρίσκεται θεόρατο το άγαλμα του  Ποσειδώνα, στα δεξιά του η Υγεία και αριστερά η Αφθονία. Οπωσδήποτε ρίξτε ένα νόμισμα μέσα στο σιντριβάνι και κάντε μια ευχή, υποσχόμενοι με αυτό, ότι θα επιστρέψετε πίσω πάλι στη Ρώμη. Λέγεται ότι κάθε μέρα η πόλη μαζεύει 3000 ευρώ από τα νομίσματα, τα συλλέγει και τα προσφέρει για καλούς σκοπούς της πόλης. Αλλά γενικότερα σιντριβάνια στη Ρώμη συναντάς παντού. Σε όποια πλατεία και δρόμο να βρεθείς. Και είναι όλα μαγικά. Σαν να έχουν βγει από παραμύθι.

Το Φαγητό

Περπατώντας όλη μέρα στην αιώνια και ατέλειωτη Ρώμη έχεις ένα θέμα να αντιμετωπίσεις όσο περνάει η μέρα. Το στομάχι σου που γουργουρίζει. Μη φοβάσαι είσαι στο σωστό μέρος. Απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ οι λιχουδιές στην πόλη αυτή δεν έχουν τέλος.
Προσωπικά έτρωγα με πρόγραμμα γιατί αλλιώς θα κατέληγα 800 κιλά βαρύτερη!

Για πρωί λοιπόν πίνουμε ένα καπουτσίνο ή εσπρέσο, τρώμε πρωινό (είχαμε στο ξενοδοχείο, οπότε δεν το περιγράφω), για δεκατιανό gelato από το Οld Βridge, μια gelateria απίστευτη, απέναντι ακριβώς από το Βατικανό, μεσημεριανό πάστα (ντομάτα με βασιλικό, καρμπονάρα, α λιολιο, ή με θαλασσινά) και τη συνοδεύουμε με ένα θαυμάσιο κόκκινο κρασί Chianti. Για τη χώνεψη limoncelo. Για  απογευματινό panini (σάντουιτς δικό τους, με μαλακό ψωμάκι) στο χέρι -συγκεκριμένα είχα φάει το πιάτο της ημέρας από το γειτονικό μπαράκι, δηλαδή αυτό που υπήρχε στον πίνακα στον τοίχο γραμμένο στα ιταλικά και λέω οκ, καλό θα είναι. Panini και άσχημο, δύσκολα. Ήταν τόσο καυτερό όσο να τρέχουν τα μάτια μου ατέλειωτα αλλά μοναδικά γευστικό.  Εγώ που σιχαίνομαι τα καυτερά, το έφαγα και υπέφερα ταυτόχρονα! Τέλος για βραδινό προτιμάμε pizza. Όλες. Μας αρέσουν όλες. Με τη συνοδεία τοπικής μπύρας. Λίγο ακόμη να καθόμουν θα επέστρεφα πίσω 400 κιλά.

Viva Roma!

Για να πιάσετε το feeling αυτής της πόλης δεν χρειάζεται να προλάβεις να τα δεις όλα και έπειτα να κάτσεις το βράδυ στο κρεβάτι και να πεις «οκ, το είδαμε και αυτό». Η Ρώμη είναι για περπάτημα. Να την μυρίσεις, να την γευθείς, να τη νιώσεις.

Έπειτα τα μνημεία, τα αξιοθέατα και τα απίστευτα και πανέμορφα μαγαζάκια θα εμφανιστούν από μόνα τους μπροστά σου (όπως το κατάστημα του Τζεπέτο, που πουλούσε αποκλειστικά μικρά και μεγάλα όμορφα αντικείμενα κατασκευασμένα από ξύλο). 

Την Ρώμη δεν την ξεχνάς ποτέ. Την κουβαλάς πάντα μέσα σου, σε όσα μέρη και να πας. Για τον ένα και μοναδικό λόγο. Η Ρώμη αγαπημένε αναγνώστη δεν χτίστηκε σε μια μέρα, και όσο και να την περπατήσεις δεν θα είναι ποτέ αρκετό. Θα χρειαστείς ατέλειωτα χρόνια για να την βγάλεις απ’ το μυαλό σου, αν ποτέ τα καταφέρεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: