Νωθρά πρωινά στη Μύκονο

Απόγευμα Σαββάτου και όλοι θέλουν να κανονίσουν πού θα διασκεδάσουν το βράδυ και πού θα στριμωχτούν μέσα στα στενά της Χώρας για μια ακόμη «με είδαν-τους είδα» βόλτα. 

Αλλά δεν συμβαίνουν μόνο αυτά στο μικρό νησί του Αιγαίου. Υπάρχει και μια άλλη όψη…

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΕΩΡΓΙΑ ΣΚΟΝΔΡΑΝΗ

Ξύπνησα την Κυριακή το πρωί στις 6 γιατί είχα κάτι διαδικαστικές δουλειές στο κέντρο να κάνω και η αίσθηση ήταν παράξενα υπέροχη. Βγαίνοντας από το σπίτι κυριαρχούσε μια ησυχία παντού και δεν ακούγονταν ούτε μια κόρνα, ούτε ουρλιαχτά ούτε βήματα, ούτε τίποτα! Διένυσα με τα πόδια την απόσταση μέχρι τη Χώρα απολαμβάνοντας τις μαλακές ακτίνες του ήλιου να χτυπούν ευχάριστα επάνω στο γυμνό μου δέρμα. Καθώς η μέρα προχωρά στο νησί, ο ήλιος γίνεται αφόρητος και τα ρούχα κολλάνε ανυπόφορα  επάνω στο σώμα. Εκείνο το πρωινό φορώντας μόνο ένα μακρύ αέρινο φόρεμα ο ήλιος ήταν απολαυστικός και δεν κούρασε τη βόλτα μου.

Φτάνοντας στο κέντρο αντίκρυσα μια διαφορετική εικόνα. Μια υπέροχη γαλήνη ήταν απλωμένη παντού. 

Όλα ήταν ήσυχα. Μόνο κάτι ταλαίπωροι ξενύχτηδες γυρνούσαν στα καταλύματα τους και τα καταστήματα ήταν κλειστά με ένα δυο ντόπιους να τριγυρίζουν αμέριμνοι.

Τελειώνοντας τις υποχρεώσεις μου αποφάσισα να κατέβω στο λιμάνι για μια σύντομη βόλτα και να κάτσω σε ένα παγκάκι παραδίπλα από την πλατεία της Μαντώ για να απολαύσω τη θάλασσα. Ένα απαλό αεράκι φυσούσε και μου δρόσιζε το πρόσωπο. Πήρα έναν κρύο καφέ για να με συντροφεύει και να μου δίνει ταυτόχρονα και μια αίσθηση δροσιάς στο ζεστό μου χέρι. Άνοιξα το Kindle και ξεκίνησα να διαβάζω. Αλλά το μυαλό μου ξέφευγε από τις γραμμές του βιβλίου γιατί  με σαγήνευε περίεργα και μοναδικά η καθαρότητα του τοπίου. Όλα ήταν στη θέση τους. Μια παράξενη απρόσμενη ηρεμία προερχόταν από τη θάλασσα που χωρίς κύματα τραμπάλιζε τις μικρές βάρκες στα ρηχά καθηλώνοντας το βλέμμα στο απέραντο γαλάζιο.

Αυτή η στιγμή ηρεμίας ήταν από τις πιο όμορφες στιγμές μου στο νησί. Μακριά από όλους και όλα. Μια στιγμή ελευθερίας μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο άγχος με deadlines, υποχρεώσεις και ευθύνες. 

Όταν τα μικρά μαγαζάκια του λιμανιού ξεκίνησαν να ανεβάζουν στόρια για να καλωσορίσουν τους τουρίστες και ο ήλιος άρχισε να ζεσταίνει επικίνδυνα ήταν η δική μου ώρα να αναχωρήσω. 

Την θυμάμαι αυτή τη στιγμή τώρα στις δύσκολες ώρες τις πανδημίας, σαν μια όαση μέσα στην τρέλα που ζούσαμε πριν τον κορονοϊό. Την αναπολώ γιατί μέσα σε μια ολόκληρη καλοκαιρινή σεζόν ήταν η μοναδική στιγμή που ένιωσα μια ψυχική και σωματική ηρεμία. Τώρα μέσα σε όλη αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση που ζούμε μήπως να αναρωτηθούμε όλοι λιγάκι αν θέλουμε να ξαναεπιστρέψουμε σε όλη αυτή την τρέλα που ζούσαμε πριν τον εγκλεισμό στο σπίτι. Θέλουμε;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s