Ο Adam Driver μπορεί να είναι γνωστός για πρωταγωνιστικούς ρόλους σε καταξιωμένες ταινίες όπως το BlacKkKlansman και σε blockbuster όπως το Star Wars, όμως η καριέρα του άρχισε να απογειώνεται στην τηλεόραση, μέσα από τη σειρά του HBO Girls της Lena Dunham. Η σειρά βρέθηκε ξανά πρόσφατα στην επικαιρότητα, καθώς στα απομνημονεύματα της Dunham με τίτλο Famesick αποκαλύπτονται παρασκηνιακές εντάσεις, μεταξύ των οποίων και ισχυρισμοί σχετικά με τη συμπεριφορά του Driver στα γυρίσματα.

Στο βιβλίο, η Dunham υποστηρίζει ότι ο Driver κάποιες φορές ήταν «λεκτικά επιθετικός» και ότι μια φορά «πέταξε μια καρέκλα στον τοίχο δίπλα μου». Στη συνέντευξη Τύπου στις Cannes Film Festival για τη νέα του ταινία Paper Tiger την Κυριακή, δεν άργησε να ερωτηθεί σχετικά με αυτούς τους ισχυρισμούς. «Δεν έχω κανένα σχόλιο για όλα αυτά. Τα κρατάω για το βιβλίο μου», απάντησε λιτά ο Driver, προκαλώντας γέλια στην αίθουσα όπως αναφέρει το variety.

Στο “Famesick”, η Dunham γράφει: «Θυμάμαι ότι κάναμε μια σκηνή καβγά με τον Adam και πόσο τρομακτικό ήταν να συναντάς κάποιον τόσο απόλυτα παρόντα και ταυτόχρονα τόσο απόντα. Ένα βράδυ, καθώς κάναμε πρόβα ατάκες στο τρέιλερ μου, ξαφνικά δεν μπορούσα να θυμηθώ τα λόγια μου. Ήξερα ότι τα είχα γράψει. Τα ήξερα λίγα λεπτά πριν. Όμως όταν άνοιξα το στόμα μου, το μόνο που έβγαινε ήταν τραύλισμα — μέχρι που τελικά ο Adam φώναξε: “ΠΕΣ ΚΑΤΙ, ΓΑΜΩΤΟ” και πέταξε μια καρέκλα στον τοίχο δίπλα μου. “ΞΥΠΝΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ”, μου είπε. “ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΑΠΛΑ ΝΑ ΚΟΙΤΑΣ.”» Παρά τη σύνθετη σχέση τους, η Dunham είπε ότι εκείνη και ο Driver «ένιωθαν ακόμα σαν συνεργάτες» κατά την πρώτη σεζόν του “Girls” και ότι «πέρασε υπερβολικά πολύ χρόνο αναρωτώμενη αν ο Adam τη συμπαθούσε». «Μπορούσε να είναι οξύθυμος και λεκτικά επιθετικός, συγκαταβατικός και σωματικά επιβλητικός», έγραψε, «αλλά μπορούσε επίσης να γίνει προστατευτικός, ακόμη και τρυφερός».

Το φιλμ στις Κάννες

Το Paper Tiger, σε σκηνοθεσία του James Gray και με συμπρωταγωνιστές τους Scarlett Johansson και Miles Teller, έκανε πρεμιέρα το Σάββατο το βράδυ αποσπώντας επτάλεπτο standing ovation. Η ιστορία εκτυλίσσεται το 1986 και ακολουθεί δύο αδέλφια, τον Ίρβιν και τον Γκάρι Περλ, των οποίων το σχέδιο γρήγορου πλουτισμού για να βοηθήσουν στον καθαρισμό του καναλιού Gowanus καταλήγει σε καταστροφή όταν ο Ίρβιν (Teller), ένας νευρικός οικογενειάρχης, εξοργίζει Ρώσους μαφιόζους επειδή άθελά του γίνεται μάρτυρας εγκληματικών δραστηριοτήτων τους. Τότε ο Γκάρι (Driver), πρώην αστυνομικός, προσπαθεί να τον σώσει, όμως οι προσπάθειές του για συμφωνία τους βυθίζουν ακόμη περισσότερο σε έναν κόσμο βίας.

Η Johansson δεν κατάφερε να παρευρεθεί στην πρεμιέρα στις Κάννες — και δεν απάντησε ούτε στην κλήση FaceTime του Gray κατά τη διάρκεια του χειροκροτήματος — αλλά έστειλε μια δήλωση την οποία διάβασε ο σκηνοθέτης στη συνέντευξη Τύπου. «Θέλω να είμαι δίκαιος με τη Scarlett, δεν της είπα ότι θα προσπαθούσα να της κάνω FaceTime. Απλώς σκέφτηκα ότι ίσως ήμασταν τυχεροί», είπε ο Gray πριν διαβάσει τα λόγια της Johansson. «Δουλεύει στη Νέα Υόρκη και όλα αυτά.»

Η Johansson έγραψε: «Η συνεργασία με τον James και αυτό το εξαιρετικό καστ ήταν μία από τις μεγαλύτερες χαρές της καριέρας μου. Νιώθω τόσο τυχερή που συμμετείχα σε μια ιστορία τόσο βαθιά ριζωμένη σε όσα έχουν πραγματικά σημασία: την ανθρώπινη σύνδεση, την ταυτότητα και τον τρόπο με τον οποίο οι αξίες μας εξελίσσονται μέσα στις γενιές.»

«Λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι εκεί μαζί σας σήμερα. James, ξέρω ότι διαβάζεις αυτό το κείμενο τώρα και αυτό το σημείο θα σε κάνει πραγματικά να νιώσεις άβολα, συγγνώμη. Όμως θέλω να ξέρεις πόσο σημαντικό είναι για μένα που συμμετείχα σε κάτι που δημιούργησες με τόση φροντίδα και πρόθεση, κάτι που προήλθε από τα βάθη της καλλιτεχνικής σου ψυχής. Η ευαισθησία και η κατανόηση της ανθρώπινης φύσης σε αυτή την ταινία είναι εμφανείς σε κάθε καρέ και είμαι απίστευτα περήφανη που αποτέλεσα μέρος της.» Και συνέχισε: «Σε όλους όσοι παρακολουθούν και γράφουν για αυτή την ταινία, σας ευχαριστώ που αφιερώσατε χρόνο στην ιστορία μας. Ο κινηματογράφος έχει αυτή τη σπάνια και μοναδική δύναμη να μας συνδέει μέσα από μια κοινή εμπειρία. Συμβαίνει στο σκοτάδι, όπου δεν μπορούμε να δούμε τα πρόσωπα ο ένας του άλλου, κι όμως somehow μπορούμε να αισθανθούμε την παρουσία και την ενσυναίσθηση των άλλων. Αυτή η συλλογική ενσυναίσθηση είναι κάτι που χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ αυτή τη στιγμή.»