Κείμενο: Νικόλαος Τσιώλης
Υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος κόπωσης που συσσωρεύεις όταν παρακολουθείς για καιρό παραστάσεις που απλώς «υπάρχουν» στη σκηνή — χωρίς έμπνευση, χωρίς λόγο, χωρίς τίποτα να πεις μετά. Το Group Therapy του ΚΘΒΕ έρχεται να διαταράξει αυτή την καθημερινότητα, και το κάνει με έναν τρόπο που δεν υπόσχεται πολλά αλλά χαρίζει αρκετά.
Η Πένυ Φυλακτάκη έγραψε ένα κείμενο αναγνωρίσιμα σύγχρονο: τρεις άνθρωποι συναντιούνται τυχαία στο ιατρείο μιας ψυχολόγου — ο εταιρικός στέλεχος με φοβία πτήσεων που πρέπει να φτάσει Σιγκαπούρη, ο influencer που παριστάνει τον ασθενή για να πλησιάσει τη γραμματέα, και η ίδια η γραμματέα που βρίσκεται στη μέση αυτής της σύγκρουσης. Η πλοκή είναι αφετηρία, όχι αυτοσκοπός. Αυτό που ενδιαφέρει είναι η ανθρώπινη κωμωδία που ξεδιπλώνεται από εκεί.
Ο Λευτέρης Πλασκοβίτης σκηνοθετεί με γνώμονα ακριβώς αυτό: να μην αφήσει το γέλιο να γίνει αυτοσκοπός, να δουλέψει τα «δεύτερα και τρίτα επίπεδα» του κειμένου, όπως ο ίδιος έχει πει. Και σε μεγάλο βαθμό το κατορθώνει. Ο ρυθμός είναι γρήγορος, το χιούμορ έξυπνο και στην πλειονότητά του αποφεύγει την εύκολη λύση — δεν υπάρχουν κακόγουστα σεξουαλικά αστεία, δεν υπάρχει φτηνή σκηνική ηδύπαθεια. Η παράσταση σέβεται το κοινό της.
Το Φουαγιέ του Θεάτρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών αποδεικνύεται επιλογή που ορίζει σε μεγάλο βαθμό την εμπειρία. Ο χώρος είναι οικείος, σχεδόν αγκαλιαστικός, κάθεσαι σε απόσταση αναπνοής από τους ηθοποιούς, νιώθεις ότι λαμβάνεις μέρος κι εσύ σε αυτή τη «συνεδρία». Η διαδραστικότητα στην αρχή της παράστασης, με ερωτήσεις και αστειάκια προς το κοινό, δεν είναι διακοσμητική, στήνει το κλίμα και χαλαρώνει τον θεατή με φυσικό τρόπο.
Οι τρεις ηθοποιοί — Βίβιαν Κοντομάρη, Γιάννης Τσιακμάκης, Δημήτρης Καραγιάννης — μοιράζουν ισότιμα το βάρος της παράστασης και έχουν χημεία μεταξύ τους που δεν αναπαράγεται εύκολα. Δεν υπάρχει «πρωταγωνιστής» που τραβά την κουβέρτα — υπάρχει σύνολο, και αυτό φαίνεται. Υπάρχει μία μόνο στιγμή που ο ρυθμός πέφτει ελαφρά — κατά τη διάρκεια ενός εκτεταμένου διαλόγου των δύο ανδρών, με τον έναν κλεισμένο σε γειτονικό χώρο — αλλά πρόκειται για μια μικρή ανάπαυλα σε μια παράσταση που κατά τα άλλα κρατάει σφιχτά τα νήματά της από την αρχή ως το τέλος.
Εβδομήντα πέντε λεπτά. Ούτε ένα παραπάνω. Η παράσταση ξέρει πότε να τελειώνει.
Κεντρικό μήνυμα, αν υπάρχει ένα: κάποια στιγμή πρέπει να απελευθερωθείς από τους φόβους σου, να κλείσεις τα μάτια και να πηδήξεις στο κενό. Το ότι αυτό δηλώνεται μέσα από κωμωδία, χωρίς παθιασμένους μονολόγους και ψυχοθεραπευτική βαρύτητα, είναι ακριβώς η δύναμή του.
Δεν είναι αριστούργημα. Δεν διεκδικεί να είναι. Είναι, όμως, κάτι πιο σπάνιο αυτή την εποχή: ένα καλοφτιαγμένο, καλοπαιγμένο θεατρικό βράδυ που σε αφήνει ελαφρύτερο απ’ ό,τι ήρθες.
Group Therapy
Κείμενο: Πένυ Φυλακτάκη | Σκηνοθεσία: Λευτέρης Πλασκοβίτης
Παραγωγή: Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
Φουαγιέ Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη
Διάρκεια: 75΄ | Παραστάσεις: έως 28 Ιουνίου 2026
notesfromlife 