Ο Πολ Ραντ υποδύεται τον συντονιστή της πρώτης συνάντησης που πραγματοποιείται με αποκλειστικό στόχο την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης στις ΗΠΑ, στην ταινία «A Statement», τη νέα δημιουργία του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη Τομ ΜακΚάρθι. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα παραθαλάσσιο θέρετρο στη Φλόριντα το 1980 και ακολουθεί 20 ειδικούς, οι οποίοι περνούν ένα Σαββατοκύριακο κλεισμένοι σε μια αίθουσα συνεδριάσεων, προσπαθώντας να ξεπεράσουν τις διαφωνίες τους και να συντάξουν μια κοινή δήλωση προς το Κογκρέσο σχετικά με τις επιπτώσεις των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα στο κλίμα. Η δομή της ταινίας παραπέμπει στο κλασικό «12 Angry Men».

Ο Ραντ δήλωσε ότι ένιωσε πολύ πιο κοντά στους πολυπληθείς συμπρωταγωνιστές του, μεταξύ των οποίων οι Πολ Τζιαμάτι, Τατιάνα Μασλάνι και Τζον Τορτούρο, αφήνοντας το κινητό του στο τροχόσπιτό του, όπως αναφέρει το Variety. Είπε πως εδώ και αρκετό καιρό επιλέγει να μην παίρνει μαζί του το τηλέφωνό του στα γυρίσματα. «Δεν πηγαίνω στα γυρίσματα με κινητό. Δεν το κάνω εδώ και αρκετό καιρό. Είναι σημαντικό να το αφήνεις κάτω. Οποτεδήποτε. Είναι απαίσια πράγματα. Είμαι εθισμένος σε αυτό, όπως όλοι. Διευκολύνουν την ίδια μας την καταστροφή», είπε χαρακτηριστικά στη Variety το βράδυ του Σαββάτου, κατά την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης.

Ο ΜακΚάρθι είχε επιβάλει ένα «πολύ αυστηρό καθεστώς απαγόρευσης κινητών» στα γυρίσματα του «A Statement», κάτι που, σύμφωνα με τον Ραντ, έφερε τους ηθοποιούς πιο κοντά και έκανε την κινηματογράφηση να θυμίζει περισσότερο θεατρική παράσταση. «Ο κόσμος έχει αλλάξει από τότε που εμφανίστηκαν τα κινητά. Δεν κοιταζόμαστε ούτε μιλάμε μεταξύ μας με τον ίδιο τρόπο. Με την απαγόρευση των κινητών, αναγκαστήκαμε πραγματικά να περάσουμε χρόνο μαζί και να μιλήσουμε. Το να δουλεύουμε σε μια ταινία που διαδραματίζεται το 1980, ντυμένοι με έναν συγκεκριμένο τρόπο, μας έκανε να σκεφτούμε: “Ναι, το θυμάμαι αυτό. Έτσι ήταν παλιά, όταν οι άνθρωποι κάθονταν γύρω από ένα τραπέζι και μιλούσαν μεταξύ τους”», ανέφερε. Η Έιμι Ράιαν, ο χαρακτήρας της οποίας προκαλεί μια δυσάρεστη αφύπνιση στην ομάδα στην κορύφωση της ταινίας, ενθάρρυνε και άλλους σκηνοθέτες να ακολουθήσουν το παράδειγμα του ΜακΚάρθι. Η απουσία ειδοποιήσεων και ατελείωτου σκρολαρίσματος, όπως είπε, «έκανε σίγουρα τη δουλειά πολύ πιο ουσιαστική».

«Υπάρχει ένα διάλειμμα πέντε λεπτών και οι άνθρωποι επικοινωνούν. “Τι κάνεις; Πώς ήταν το πρωινό σου; Τι πιστεύεις για αυτή τη σκηνή;” Είναι σαν να κόβεις τη ζάχαρη. Σε τρεις ημέρες έχει φύγει από τον οργανισμό σου. Δεν σου λείπει! Και, ιδανικά, το κινητό καταλήγει να είναι σαν ένα παιχνίδι που τελικά βαριέσαι», σχολίασε.