Με τρεις πρεμιέρες, δύο νέες παραγωγές και την επιστροφή μιας παράστασης που αγαπήθηκε από το κοινό, υποδέχεται τον Νοέμβριο το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Ένας μήνας με πλουραλιστικό πρόγραμμα, νέες καλλιτεχνικές προτάσεις, τέσσερις παραγωγές που ολοκληρώνουν τον κύκλο τους και μια παράσταση που συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία της.
Από την κλασική έως τη σύγχρονη θεατρική γραφή και από τις νέες σκηνικές αναγνώσεις έως την επιστροφή παραστάσεων που έχουν ήδη κερδίσει τη θερμή ανταπόκριση των θεατών, οι σκηνές του ΚΘΒΕ φιλοξενούν ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα με διαφορετικές θεματικές, ποικίλες καλλιτεχνικές προσεγγίσεις και θεατρικές προτάσεις για όλες τις ηλικίες.

ΤΡΕΙΣ ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ
Η «Aντιγόνη Rex» της Lindsay Price, σε μετάφραση Δανάης Σταματοπούλου και σε σκηνοθεσία- δραματουργική επεξεργασία Λευτέρη Πλασκοβίτη, είναι η νέα παραγωγή της Εφηβικής- Νεανικής Σκηνής του ΚΘΒΕ, που θα παρουσιάζεται στη Μονή Λαζαριστών (Σκηνή Σωκράτης Καραντινός), με καθημερινές παραστάσεις για σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Πρεμιέρα: 19|11|2025, παράσταση για το κοινό: Κυριακή 22|11|2026
Η παράσταση «Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα» της Βίλιας Χατζοπούλου, σε σκηνοθεσία Θέμη Πάνου & Βίλιας Χατζοπούλου, μια παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου που αγκαλιάστηκε από το ΚΘΒΕ, θα παρουσιαστεί στη Μονή Λαζαριστών (Σκηνή Σωκράτης Καραντινός). Πρεμιέρα:25|11|2026
Η παραγωγή «Ήλιος με ξιφολόγχες» του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά σε θεατρική διασκευή Ελένης Ευθυμίου, Γιώργου Σκαμπαρδώνη και Δημήτρη Ζάχου και σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, στο Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Πρεμιέρα: 06|11|2026

ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ ΠΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΤΑΙ:
«Ζορμπάς» του Νίκου Καζαντζάκη, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία Λευτέρη Γιοβανίδη, στη Μονή Λαζαριστών – Σκηνή «Σωκράτης Καραντινός».
Λήξη παραστάσεων: 08|11|2026
«Black Birthday», η μαύρη κωμωδία του Κώστα Σταύρου, σε σκηνοθεσία Νίκου Νικολάου, στο Φουαγιέ Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Λήξη παραστάσεων: 22 |11|2026
«Το μισό του μηδέν», το νέο θεατρικό έργο του Μηνά Βιντιάδη, ένα σύγχρονο νεοελληνικό έργο που παρουσιάζεται για πρώτη φορά πανελλαδικά, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιουρτσίδη, στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών. Λήξη παραστάσεων: 22|11|2026
«Ο Βυσσινόκηπος» του Αντόν Τσέχωφ, σε μετάφραση Δαυίδ Μαλτέζε και σε σκηνοθεσία, δραματουργική επεξεργασία και μουσική επιμέλεια της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, στο Βασιλικό Θέατρο. Λήξη παραστάσεων: 29|11|2026

ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:
«Τζιτζιμιτζιχοτζιριά», το αγαπημένο έργο της Στέλλας Μιχαηλίδου, που έχει αποσπάσει θερμή ανταπόκριση από κοινό και κριτικούς, είναι η νέα παραγωγή που παρουσιάζεται από την Παιδική Σκηνή του ΚΘΒΕ στο Βασιλικό Θέατρο, σε μια σύγχρονη, ανανεωμένη και πολυεπίπεδη σκηνική εκδοχή.

Δείτε αναλυτικά τις παραστάσεις του ΚΘΒΕ που θα παρουσιαστούν το Νοέμβριο:

ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ

ΕΦΗΒΙΚΗ- ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
«Aντιγόνη Rex» της Lindsay Price- ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Μετάφραση: Δανάη Σταματοπούλου
Σκηνοθεσία- Δραματουργική επεξεργασία: Λευτέρης Πλασκοβίτης
Μονή Λαζαριστών, Σκηνή Σωκράτης Καραντινός
Καθημερινές παραστάσεις για σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης
Πρεμιέρα: 19|11|2025
Παράσταση για κοινό: Κυριακή 22|11|2027, στις 12.30

Μια σύγχρονη «φρέσκια» διασκευή της τραγωδίας του Σοφοκλή «Αντιγόνη», που τηρεί ατόφια τη δομή, το πνεύμα και τα διλλήματα του κλασικού κειμένου, αποτελεί το έργο της Lindsay Price, «Αντιγόνη Rex», σε μετάφραση της Δανάης Σταματοπούλου και σκηνοθεσία- Δραματουργική Επεξεργασία του Λευτέρη Πλασκοβίτη. Η παράσταση αποτελεί τη νέα παραγωγή της Εφηβικής Σκηνής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Πιστό στο ραντεβού του με τους μαθητές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, το ΚΘΒΕ στοχεύει στην απρόσκοπτη εισαγωγή του νεανικού κοινού στο αρχαίο δράμα και τη θεματολογία ενός από τα σημαντικότερα και πιο γνωστά έργα της παγκόσμιας δραματουργίας. Η παράσταση θα παρουσιαστεί στη σκηνή «Σωκράτης Καραντινός» της Μονής Λαζαριστών.

Ποια τα όρια της ατομικής συνείδησης και της προσωπικής ελευθερίας; Που εφάπτονται με αυτά της τήρησης των νόμων; Η εξουσία και η εκάστοτε ελίτ καταπατούν την ελεύθερη βούληση και εάν ναι, πότε και με ποιόν τρόπο; Οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε, με σθένος, τα πιστεύω μας ή μένουμε παθητικοί δέκτες της εκάστοτε επικρατούσας κοινωνικής επιταγής; Τι είναι πιο σημαντικό τελικά: η αυστηρή τήρηση του νόμου και της τάξης ή η πηγαία, αυθόρμητη δράση που πηγάζει από τις δικές μας αρχές και τα δικά μας θέλω;

Η παράσταση
Το έργο «Αντιγόνη Rex» της Lindsay Price (πρωτότυπος τίτλος «Agatha Rex»), διαδραματίζεται σε ένα ιδιωτικό σχολείο, το Λύκειο των Θηβών. Διευθυντής του λυκείου είναι ο Δρ. Κρέων, ο οποίος εφαρμόζει στο σχολείο έναν αυστηρό κανονισμό- που έχει θεσπίσει ο ίδιος– την απαρέγκλιτη τήρηση του οποίου διαφυλάσσει ως Ευαγγέλιο. Όλα κυλούν- φαινομενικά- ομαλά και με στρατιωτική πειθαρχεία, ώσπου μια μέρα ένα απρόσμενο συμβάν ανατρέπει τα δεδομένα της θεσπισμένης τάξης του σχολείου.

Μια άριστη και υποδειγματική μαθήτρια, η Αντιγόνη, αποφασίζει να πάει κόντρα στους κανονισμούς με αφορμή την αδικία, θύμα της οποίας έπεσε ο αδελφός της, Πωλ. Ως πρόεδρος του Δεκαπενταμελούς Συμβουλίου και λόγω της πολύπλευρης δράσης της, εντός και εκτός σχολείου, η πολυσχιδής Αντιγόνη διαθέτει βήμα και κύρος ανάμεσα στους συμμαθητές της. Ούσα ένα νέο κορίτσι που παλεύει με πάθος για τα πιστεύω της, τις αρχές και τις αξίες της, αψηφώντας τις συνέπειες, μέσα από τον αγώνα της για το δίκαιο και την ισονομία, μας καταδεικνύει ότι τα ερωτήματα γύρω από την εξουσία, τη δικαιοσύνη και την ηθική, εξακολουθούν να είναι επίκαιρα και να αφορούν κάθε γενιά. «Όταν έχεις τη δύναμη της φωνής, είναι στο χέρι σου το πως θα τη χρησιμοποιήσεις. Θα επιλέξεις να ακολουθήσεις το προσωπικό σου συμφέρον ή θα ενεργήσεις με γνώμονα το κοινό καλό και το καλό του συνανθρώπου σου;»

Συντελεστές
Συγγραφέας: Lindsay Price
Μετάφραση: Δανάη Σταματοπούλου, Δραματουργική επεξεργασία- Σκηνοθεσία: Λευτέρης Πλασκοβίτης, Σκηνικά- Κουστούμια: Δανάη Πανά, Μουσική: Χάρης Γκατζόφλιας, Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος, Κίνηση: Στέλλα Εμίνογλου, Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Μπάρλας, Βοηθοί σκηνοθέτη: Άννα Ευθυμίου, Χριστίνα Ζαχάρωφ, Εύη Κουταλιανού, Οργάνωση παραγωγής: Μαριλύ Βεντούρη

*Βοηθός σκηνογράφου- ενδυματολόγου (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Αγάπη Βρεττάρου
Διανομή (αλφαβητικά)
Θωμάς Βασιλειάδης (Πολυνείκης), Θέμις Δανιηλίδου (Ισμήνη), Σταμάτης Κότσαρης (Ορέστης), Άγγελος Μανωλίδης (Ετεοκλής), Μαίρη Παππά (Αντιγόνη), Θανάσης Ρέστας (Κρέων), Γεράσιμος Ρισάνος (Αίμων), Φένια Σαλούκα (Πηνελόπη), Μαριλένα Τουτουδάκη (Άρτεμις), Ειρήνη Χαιρετάκη (Γιούλη). Χορεύτρια
Στέλλα Εμίνογλου. Χορός: Σοφία Αντωνιάδου, Μάρθα Μαρκάδα, Μπάμπης Μαρουφίδης, Δημήτρης Μωυσίδης, Άννα Χιλλ

«Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα» της Βίλιας Χατζοπούλου Σκηνοθεσία: Θέμης Πάνου, Βίλια Χατζοπούλου
Μονή Λαζαριστών, Σκηνή Σωκράτης Καραντινός
Πρεμιέρα: 25|11|2026

Η παράσταση «Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα» της Βίλιας Χατζοπούλου, σε σκηνοθεσία Θέμη Πάνου & Βίλιας Χατζοπούλου, μια παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου που αγκαλιάστηκε από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, θα παρουσιαστεί στη Μονή Λαζαριστών (Σκηνή Σωκράτης Καραντινός). Η πρεμιέρα θα δοθεί στις 25 Νοεμβρίου.

Ο Θέμης Πάνου σε έναν συγκλονιστικό μονόλογο.
1950. Στον πρώτο της διορισμό, μια δασκάλα αφήνει την ηπειρωτική Ελλάδα και ταξιδεύει σε ένα μικρό νησί των Κυκλάδων για να διδάξει σε ένα μονοθέσιο δημοτικό σχολείο. Αυτή η μετακίνηση πάνω στον χάρτη πυροδοτεί έναν εσωτερικό μονόλογο, ο οποίος γεννιέται είτε από μια επιτακτική ανάγκη είτε από μια βαθιά, άγνωστη μέχρι τότε, επιθυμία. Είναι, πάντως, ο μόνος τρόπος που διαθέτει για να γεφυρώσει την απόσταση ανάμεσα σε όσα έμειναν πίσω και σε όσα αρχίζουν.

Η αφήγηση κινείται σε δύο δρόμους. Ο πρώτος είναι η εσωτερική γεωγραφία της ηρωίδας, μια ενδοχώρα που απαρτίζεται από σκέψεις, μνήμες, πρόσωπα και σχέσεις που δεν σβήνουν – σαν μια πληγή που επιμένει και δεν κλείνει. Ο δεύτερος είναι το εξωτερικό τοπίο – το εκτυφλωτικό φως των Κυκλάδων της δεκαετίας του ’50, η θάλασσα, η απομόνωση, η ανοιχτή γραμμή του ορίζοντα. Και ανάμεσα σε αυτούς τους δύο, το νησί. Όμως, υπάρχει και ένα άλλο νησί, μια δρασκελιά απέναντι, μια μικρή κουκίδα στον χάρτη που σύντομα θα τη φέρει αντιμέτωπη με μια απόφαση που θα τη μεταμορφώσει, ωθώντας την να γίνει αυτό που είναι. Τον ρόλο της δασκάλας ερμηνεύει ο Θέμης Πάνου. Ισορροπώντας ανάμεσα στα δύο νησιά της ιστορίας και τεντώνοντας το σώμα σαν γέφυρα, προσπαθεί να ενώσει τις δύο στεριές που τις χωρίζει η θάλασσα για χάρη των προσώπων που πάσχουν – μια τίμια μάχη και αγωνία που γίνεται το μέτρο των ανθρώπων.

Σκηνικά και φωτισμοί ακολουθούν την ηρωίδα τόσο στον εσωτερικό της μετεωρισμό όσο και στο ανοιχτό τοπίο: στη στεριά, στη θάλασσα και στην απέναντι στεριά. Οι ήχοι παραμένουν φυσικοί και λιτοί –η ανθρώπινη φωνή, ο λόγος και το τραγούδι, τα βήματα, το σώμα που βυθίζεται στο νερό– συνθέτοντας έναν κόσμο όπου το μέσα και το έξω συναντιούνται. Οι μαθητές της δασκάλας αγνοούν τι υπάρχει πέρα από τη θάλασσά τους. Όμως, μαζί τους αγνοεί και εκείνη. Και δίπλα τους, μέσα από τη δυσκολία, την έλλειψη και την ανάγκη, θα μάθει. Η διδασκαλία γίνεται μια ανταλλαγή μέσα από την οποία, τελικά, θα αναγνωρίσει ότι η κρίση και η εσωτερική δοκιμασία είναι μια νησίδα ωρίμανσης.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Θέμης Πάνου, Βίλια Χατζοπούλου
Κείμενο: Βίλια Χατζοπούλου
Σκηνικά – Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση
Σχεδιασμός ήχου: Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου
Σχεδιασμός βιντεοπροβολών – Φωτογράφιση: Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Βοηθός σκηνοθετών: Μαρία Σταυροπούλου
Βοηθός σκηνογράφου: Γιάννης Τσούχλος
Βοηθός φωτιστή: Λουκία Ανάγνου
Κατασκευή σκηνικών: Θοδωρής Καρύδης
Κατασκευή κοστουμιού: Βάσω Τσίκου
Οργάνωση παραγωγής: Ars Ex Machina / Νάγια Μητσάκου

Ερμηνεύει ο Θέμης Πάνου. Τραγούδι: Σμαράγδα Κάκκινου. Παραγωγή: Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος- Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου

Η παράσταση παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026, αποτελώντας μέρος του SYSTEMA – For the Greek Performing Arts, της σύμπραξης του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, του Εθνικού Θεάτρου και του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας για την προβολή της σύγχρονης ελληνικής δημιουργίας στο εξωτερικό.

«Ήλιος με ξιφολόγχες» του Γιώργου Σκαμπαρδώνη- ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
Θεατρική διασκευή: Ελένη Ευθυμίου- Γιώργος Σκαμπαρδώνης- Δημήτρης Ζάχος
Σκηνοθεσία: Ελένη Ευθυμίου
Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών
Πρεμιέρα: 06|11|2026
Διάρκεια παραστάσεων: έως 06|12|2027

Το τελευταίο μυθιστόρημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Ήλιος με ξιφολόγχες», σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στο ΚΘΒΕ. Η παράσταση που κέρδισε κοινό και κριτικούς, τη θεατρική διασκευή της οποίας υπογράφει η Ελένη Ευθυμίου μαζί με τον Γιώργο Σκαμπαρδώνη και τον Δημήτρη Ζάχο, θα παρουσιάζεται από τις 6 Νοεμβρίου στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Ένα πολιτικό δράμα με έντονα αστυνομικά στοιχεία, το οποίο ξεδιπλώνει το πολιτιστικό μωσαϊκό που αποτελούσε η Θεσσαλονίκη όπου, την εποχή που μας μεταφέρει η παράσταση, συμβαίνουν σημαντικά ιστορικά γεγονότα.

Το μυθιστόρημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Ήλιος με ξιφολόγχες» κυκλοφόρησε το 2023. Ο συγγραφέας ακολουθώντας την πορεία του κεντρικού του ήρωα Γόρδιου Κλήμεντου, ζωντανεύει την περίοδο της μεσοπολεμικής Θεσσαλονίκης, με αναφορές σε πραγματικά πρόσωπα και πραγματικά γεγονότα που σημάδεψαν την πόλη το 1931. Μια δυνατή περιήγηση σε μια εποχή που πέρασε, αφήνοντας αμυδρά τα σημάδια της μέσα από μνήμες και αφηγήσεις στις επόμενες γενιές. Μια μυθοπλαστική προσωπική ιστορία που διασταυρώνεται με την πραγματική Ιστορία της Θεσσαλονίκης στα σκοτεινά χρόνια του μεσοπολέμου.

Θεσσαλονίκη, 1931.
Ένας πυρακτωμένος ποντικός γίνεται η αφορμή για μια πυρκαγιά σε μια συνοικία προσφύγων. Ο ταγματάρχης Γόρδιος Κλήμεντος, στην προσπάθειά του να εξιχνιάσει τα αίτια της φωτιάς, ανακαλύπτει μια γιάφκα – και ένα θαμμένο πτώμα. Καθώς ερευνά, βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στη σκοτεινή πλευρά μιας πόλης που βράζει. Παράλληλα, σε ανύποπτο χρόνο, το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται ήσυχα, σταθερά –η αρχή των φασιστικών μορφωμάτων είναι πλέον γεγονός. Ο ταγματάρχης προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο καθήκον και την επιθυμία, καθώς φλέγεται από το πάθος του για την Ντανιέλ∙ μια γυναίκα διαφορετική, «μιαν Ουτοπία επιθυμητή κι αβάσταχτη, εκτός χρόνου, εντελώς ασύμβατη με τη γύρω του πραγματικότητα». Ώσπου μια μέρα, ο συνοικισμός του Κάμπελ γίνεται στάχτη –και χαράσσεται ανεξίτηλα μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας της πόλης.

*Κατάλληλο για θεατές άνω των 12 ετών

Σκηνοθετικό σημείωμα
Το μυθιστόρημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Ήλιος με Ξιφολόγχες» μάς μεταφέρει στη μαγική Θεσσαλονίκη του 1931, σε μια πόλη όμορφη, πολυπολιτισμική και ταυτόχρονα σκοτεινή, διχασμένη και εύθραυστη. Χιλιάδες πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής έχουν μόλις εγκατασταθεί στην πόλη, εισχωρώντας σε έναν ήδη σύνθετο κοινωνικό ιστό: ανάμεσα σε Έλληνες, Εβραίους, Βαλκάνιους εμπόρους και εργάτες, Αρμένιους, Λεβαντίνους και άλλες κοινότητες που για δεκαετίες συνυπήρχαν στη Θεσσαλονίκη. Μέσα σε αυτή τη ραγδαία αναδιάταξη πληθυσμών, οι ισορροπίες μεταβάλλονται. Οι άνθρωποι που για χρόνια ζούσαν δίπλα δίπλα αρχίζουν να αναπτύσσουν ανταγωνισμούς και έχθρες, συχνά τροφοδοτούμενες από την οικονομική ανέχεια, την ανασφάλεια και την πολιτική εκμετάλλευση.

Μια πόλη σε αναβρασμό, ενώ οι πολιτικές δυνάμεις επιχειρούν να ελέγξουν τις κοινωνικές εντάσεις μέσα από μηχανισμούς χειραγώγησης, επιτήρησης και στρατηγικών συμμαχιών. Όμως, όπως η Ιστορία μάς έχει δείξει επανειλημμένα πως όταν ανάβεις μια φωτιά για να τη χρησιμοποιήσεις, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να καείς από αυτήν, έτσι και οι ήρωες της ιστορίας μας χάνουν σταδιακά τον έλεγχο, ολισθαίνουν, πυροδοτώντας με τις πράξεις ή την αδράνειά τους γεγονότα που κανείς πια δεν μπορεί να ανακόψει.

Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται ο Γόρδιος Κλήμεντος: ένας στρατιωτικός κατάσκοπος, άνθρωπος του καθήκοντος, οραματιστής μιας ευρωπαϊκής Ελλάδας αλλά και εκπρόσωπος μιας κυβέρνησης που επιδιώκει την «τάξη» και την κοινωνική συνοχή με κάθε κόστος. Ζει μέσα σε έναν κόσμο σκιών, πληροφοριοδοτών, βασανιστηρίων και πολιτικών ισορροπιών. Ταυτόχρονα είναι ένας άντρας βαθιά διχασμένος, παγιδευμένος ανάμεσα στην ψυχρή λογική της εξουσίας και στην ακατάσχετη ερωτική του επιθυμία.

Διαβάζοντας για πρώτη φορά το τόσο γοητευτικό μυθιστόρημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη μεταφέρθηκα νοερά σε μια ατμόσφαιρα σκοτεινή και κινηματογραφική, σαν ταινία νουάρ: με ήρωες σκιώδεις, υποφωτισμένους, χαμένους μέσα στον καπνό και το σασπένς. Η ιστορία ξετυλίχθηκε στη φαντασία μου σαν μικρές σκηνές από ταινία εποχής που συνθέτουν ένα ενιαίο σύνολο. Το νουάρ στοιχείο συμπληρώνει το ηθικό τοπίο της εποχής που περιγράφεται: ένας κόσμος όπου το φως και το σκοτάδι δεν διαχωρίζονται καθαρά και όπου κανείς δεν είναι απολύτως καθαρός ή απολύτως αθώος.

Η διασκευή μας επιχειρεί να διατηρήσει αυτή την αίσθηση κινηματογραφικού μοντάζ, αλλά και να φωτίσει ένα κεντρικό θέμα του βιβλίου: τον μηχανισμό με τον οποίο μια δημοκρατία, στο όνομα της σταθερότητας, μπορεί να υιοθετήσει πρακτικές που υπονομεύουν τον ίδιο της τον πυρήνα. Η «Ανατακτική χειραγωγία», που αναφέρεται από τον υπουργό Αλέξανδρο Θάννα ως στρατηγική χειραγώγησης του λαού, δεν αφορά μόνο την εποχή του μεσοπολέμου. Αφορά κάθε εποχή όπου ο φόβος –αλλά και ο κοινωνικός αυτοματισμός– μετατρέπεται σε εργαλείο πολιτικής, όπου οι μειονότητες γίνονται αποδιοπομπαίοι τράγοι και όπου η βία κανονικοποιείται ως αναγκαίο κακό. Κι έτσι κάθε φορά το φίδι του φασισμού εκκολάπτεται μέσα από το ίδιο το σύστημα, την ώρα που το βλέμμα στρέφεται αλλού.

Τα γεγονότα που οδηγούν στο πογκρόμ του Κάμπελ λειτουργούν μέσα στην παράσταση ως ένα ανησυχητικό κάτοπτρο που αντανακλά και οικείες σύγχρονες καταστάσεις. Η στοχοποίηση των μειονοτήτων, η ρητορική μίσους απέναντι σε ό,τι διαφέρει, η ανοχή στη βία, η ανέχεια που γεννά ταξικούς εχθρούς δεν μένουν ποτέ «περιορισμένες», ούτε αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά. Η Ιστορία του 20ού αιώνα –και όχι μόνο– απέδειξε με τραγικό τρόπο πού μπορούν να οδηγήσουν. Η γενοκτονία των Εβραίων που ακολούθησε λίγα χρόνια αργότερα στην Ευρώπη δεν γεννήθηκε από το πουθενά. Προηγήθηκαν μικρότερες φωτιές και μικρότερες σιωπές.

Η παράσταση επιχειρεί να αναδείξει τον άνθρωπο ως έρμαιο της ιστορίας αλλά και ως υπεύθυνο για τις πράξεις του μέσα σε αυτήν. Ο Γόρδιος πιστεύει ότι μπορεί να ελέγξει το σκοτάδι. Το ερώτημα είναι αν τελικά το σκοτάδι τον διαβρώνει. Αν καταφέρνει να πάρει μια απόφαση, να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο. Ταυτόχρονα, στο κέντρο της σκηνικής δράσης βρίσκεται ένας θίασος – ένα σύνολο σημερινών ανθρώπων που συμπάσχει, απορεί και αφηγείται αυτή την ιστορία με βλέμμα σύγχρονο.

Γιατί αυτό το έργο δεν μιλά μόνο για το 1931. Μιλά για τη διαρκή πιθανότητα της εκτροπής. Και ίσως γι’ αυτό επιστρέφουμε ξανά και ξανά σε τέτοιες ιστορίες: για να θυμόμαστε πόσο εύθραυστη είναι η ισορροπία των κοινωνιών μας. Πόσο εύκολα συνηθίζουμε τη σκληρότητα και πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στην ισορροπία και την απόλυτη καταστροφή. Σε μία Θεσσαλονίκη που, μέρα με τη μέρα, συντηρητικοποιείται και εκφασίσεται όλο και πιο πολύ, σε μία στιγμή που οι ακραίες πολιτικές πεποιθήσεις δεν αποτελούν ιστορία προς αποφυγήν αλλά εκκολάπτονται μέσα στους κόλπους του καπιταλισμού, της κρίσης και της ανέχειας, σε μία στιγμή που μία γενοκτονία έχει μόλις συντελεστεί στη Γάζα, δίπλα μας, και ένας πόλεμος μόλις άρχισε, του οποίου τις διαστάσεις αγνοούμε, ο «Ήλιος με ξιφολόγχες» δεν έρχεται απλώς σαν μία ιστορική καταγραφή αλλά σαν μία σκοτεινή υπενθύμιση από το παρελθόν για ένα τρομακτικά γνώριμο μέλλον. Με την ελπίδα να μην το επαναλάβουμε…

Ελένη Ευθυμίου

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Θεατρική διασκευή: Ελένη Ευθυμίου-Γιώργος Σκαμπαρδώνης- Δημήτρης Ζάχος, Σκηνοθεσία-Μουσική: Ελένη Ευθυμίου, Σκηνικά – Κοστούμια: Ευαγγελία Κιρκινέ, Βίντεο: Δημήτρης Ζάχος, Κίνηση: Τάσος Παπαδόπουλος, Φωτισμοί: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη, Συνεργάτις μουσικός: Σοφία Καμαγιάννη, Βοηθοί Σκηνοθέτη: Μαριάννα Αβραμάκη, Σοφία Μπλέτσου, Β΄ Βοηθός Σκηνοθέτη: Παναγιώτης Ματζίρης, Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Λήδα Σιμιώτα Ελ Τζαγιούσι, Οργάνωση παραγωγής: Μαριλύ Βεντούρη, Φωτογραφίες: Mike Rafail | That long black cloud

Διανομή: Μαριάννα Αβραμάκη, Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Ελένη Δημοπούλου, Ελένη Θυμιοπούλου, Στέλιος Καλαϊτζής, Νάσος Κρέτσης, Δημήτρης Μορφακίδης, Χρυσή Μπαχτσεβάνη, Σοφία Μπλέτσου, Δημήτρης Ναζίρης, Χρίστος Νταρακτσής, Ορέστης Παλιαδέλης, Γρηγόρης Παπαδόπουλος, Σοφιανός Πεσιρίδης, Βασίλης Σπυρόπουλος, Φωτεινή Τιμοθέου, Γιάννης Τσεμπερλίδης, Κωνσταντίνος Χατζησάββας

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΤΑΙ
«Ζορμπάς» του Νίκου Καζαντζάκη- ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
Θεατρική διασκευή- Σκηνοθεσία: Λευτέρης Γιοβανίδης
Μονή Λαζαριστών, Σκηνή Σωκράτης Καραντινός
Λήξη παραστάσεων: 08|11|2026

Η εξαιρετικά επιτυχημένη παραγωγή που κέρδισε το κοινό την προηγούμενη σεζόν με τον παλμό, την ενέργεια, το πάθος και τη δυναμική της, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία Λευτέρη Γιοβανίδη, με τον Πασχάλη Τσαρούχα στον εμβληματικό ρόλο του Αλέξη Ζορμπά, ολοκληρώνει τις παραστάσεις της στη Μονή Λαζαριστών στις 8 Νοεμβρίου. Ο Ζορμπάς αποτελεί έναν από τους πιο εμβληματικούς και αυθεντικούς ήρωες της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ενσαρκώνοντας τη χαρά της ζωής και τη δύναμη της στιγμής. Μέσα από το χαρακτήρα του αναδεικνύεται η διαρκής σύγκρουση ανάμεσα στον ορθολογισμό και το ένστικτο, ανάμεσα στον καθωσπρεπισμό και την αυθεντικότητα. Ο Ζορμπάς επιλέγει το πάθος, τη δράση, τη σωματική έκφραση και την εμπειρία ως βασικούς άξονες της ύπαρξής του, δημιουργώντας ένα πρότυπο ανθρώπου που ζει στο «εδώ και τώρα».

«Όσο ζούμε την ευτυχία, δύσκολα τη νιώθουμε.
Μόνο όταν περάσει… καταλαβαίνουμε πόσο ευτυχισμένοι σταθήκαμε.
Και το τέλος δεν είναι τέλος, είναι αρχή»
Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

Στο λιμάνι του Πειραιά, αναμένοντας το καράβι για την Κρήτη, ο αφηγητής συναντά τον Ζορμπά. Ύστερα από λίγες κουβέντες οι δύο άντρες αποφασίζουν να δουλέψουν μαζί. Ένα ορυχείο λιγνίτη -κληρονομιά του αφηγητή- πρέπει να τεθεί σε λειτουργία. Ο Ζορμπάς δέχεται την πρόταση και ακολουθεί το «αφεντικό» στην αποστολή του. Οι ρόλοι μοιράζονται, η σχέση εδραιώνεται. Μαζί θα φτάσουν στην Κρήτη θα γνωρίσουν την τοπική κοινωνία και θα θέσουν τα σχέδιά τους σε εφαρμογή. Η γνωριμία των δύο αντρών θα μετατραπεί σε δυνατή φιλία. Ο τρόπος που ζει ο Ζορμπάς ανοίγει νέα μονοπάτια στη σκέψη και στις φιλοσοφικές αναζητήσεις του «αφεντικού». Ο Ζορμπάς δεν αναλύει τη ζωή, την καταναλώνει. Καταβροχθίζει κάθε της απόλαυση και αγκαλιάζει με χιούμορ τα πάθη του και τις απολαύσεις της σάρκας. Το «αφεντικό» είναι ο άνθρωπος των βιβλίων, της σκέψης, των προοδευτικών ιδεών, της θεωρίας. Ο Ζορμπάς είναι γήινος, άνθρωπος της πράξης και του αυθορμητισμού. Δύο διαφορετικοί κόσμοι, δύο ξένοι, θα ξεπεράσουν το μεταξύ τους χάσμα και θα προσπαθήσουν να συναντηθούν. Συνδέονται και συνυπάρχουν έχοντας έναν κοινό πόθο: την αγάπη τους για την ελευθερία, που την αναζητούν μέσα από διαφορετικές διαδρομές.

Ο Νίκος Καζαντζάκης ολοκληρώνει το Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά το 1943. Το μυθιστόρημα γράφεται προς τιμήν του Γιώργη Ζορμπά, που ο Καζαντζάκης γνώρισε αρκετά χρόνια πριν και αποτέλεσε για τον ίδιο όχι μόνο πηγή έμπνευσης αλλά και έναν «ψυχικό οδηγό», που σημάδεψε τη ζωή του. Τον άνθρωπο αυτόν τίμησε με το μυθιστόρημά του, σχολιάζοντας πικρά στον πρόλογό του: «Κι έτσι ο Ζορμπάς, ο γεμάτος σάρκα και κόκαλα, κατάντησε στα χέρια μου μελάνι και χαρτί».

Το μυθιστόρημα μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και το 2002 συμπεριλήφθηκε σε λίστα της Guardian με τα 100 Καλύτερα Βιβλία όλων των Εποχών. Έχει διασκευαστεί αρκετές φορές για το θέατρο ενώ παράλληλα γνώρισε μεγάλη επιτυχία και ως μιούζικαλ. Η κινηματογραφική του μεταφορά το 1963 σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη, με πρωταγωνιστή τον Άντονι Κουίν στον ομώνυμο ρόλο, έγινε τεράστια εμπορική επιτυχία. Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, με το συρτάκι στο φινάλε της ταινίας, αποτέλεσε για χρόνια σήμα κατατεθέν της ελληνικότητας, αναδεικνύοντας τουριστικά τη χώρα μας διεθνώς.

Σκηνοθετικό σημείωμα
Ο άνθρωπος είναι το μόνο ον που γνωρίζει ότι η ζωή του έχει τέλος. Η γνώση αυτή γεννά έναν βαθύ, συχνά άρρητο φόβο. Όχι μόνο της ανυπαρξίας, αλλά και της απώλειας νοήματος, ελέγχου και συνέχειας. Από τη στιγμή που αρχίζει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, αναζητά στήριγμα στη μνήμη, στην αγάπη, στη σκέψη, στη σχέση του με τον Θεό ως πλάστη. Στον κόσμο του Ζορμπά, αυτή η αγωνία παίρνει δύο μορφές. Ο Νίκος στέκεται απέναντι στη ζωή με στοχασμό και δισταγμό. Θέλει να καταλάβει πριν ζήσει. Αναζητά απαντήσεις για το νόημα, για τον πόνο, για όσα βρίσκονται πέρα από το τέλος. Όμως η σκέψη του γίνεται συχνά βάρος. Όσο περισσότερο προσπαθεί να εξηγήσει τη ζωή, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από αυτήν.

Ο Ζορμπάς, αντίθετα, παλεύει με τη ζωή όπως είναι. Δεν αρνείται τον Θεό, αλλά δεν τον αναζητά μακριά από τον άνθρωπο. Τον ψάχνει στη γη, στο σώμα, στον έρωτα, στη χαρά και στην αποτυχία. Η σχέση του με τον κόσμο είναι μια συνεχής δοκιμασία… να πέφτεις, να σηκώνεσαι και να συνεχίζεις. Δεν νικά τον φόβο του θανάτου επειδή τον ξεχνά, αλλά επειδή ζει μαζί του. Σαν να γνωρίζει πως τίποτα δεν χαρίζεται και πως το μόνο που μένει στον άνθρωπο είναι ο τρόπος που θα σταθεί απέναντι στη ζωή.
Ανάμεσα στους δύο αποκαλύπτεται μια βαθιά ανθρώπινη αντίφαση. Η ανάγκη να κατανοήσουμε και η ανάγκη να παραδοθούμε. Η σκέψη ζητά νόημα, ενώ η ζωή ζητά συμμετοχή. Ο ένας στέκεται και παρατηρεί, ο άλλος βουτά και δοκιμάζει. Κι όμως και οι δύο στέκονται μπροστά στο ίδιο μυστήριο… την ύπαρξη που τους δόθηκε χωρίς να τη ζητήσουν και που κάποτε θα επιστραφεί.

Η σχέση με τον Θεό γίνεται έτσι λιγότερο βεβαιότητα και περισσότερο αγώνας. Όχι για να δοθούν απαντήσεις, αλλά για να μπορέσει ο άνθρωπος να συνεχίσει να προχωρά, να δημιουργεί, να αγαπά, παρά την επίγνωση του τέλους. Και ίσως εκεί να βρίσκεται η συμφιλίωση. Όχι στην απουσία φόβου, αλλά στη μετατροπή του σε κίνηση προς τη ζωή. Στο γέλιο και στον χορό του Ζορμπά, όπου η θνητότητα δεν εξαφανίζεται, αλλά γίνεται αφορμή για μια βαθύτερη αποδοχή του κόσμου. Μια αποδοχή που δεν γεννιέται από βεβαιότητες, αλλά από τη θαρραλέα απόφαση να ζήσεις.
Λευτέρης Γιοβανίδης

*Το βιβλίο Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Θεατρική διασκευή- Σκηνοθεσία: Λευτέρης Γιοβανίδης, Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης, Κοστούμια: Ευαγγελία Κιρκινέ, Μουσική σύνθεση: Χρήστος Παπαδόπουλος, Κίνηση: Ιωάννα Μήτσικα, Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου, Video Art: Άντα Λιάκου, Βοηθός σκηνοθέτη: Ελευθερία Τέτουλα, Boηθός ενδυματολόγου: Ζωή Καραβασίλη, Βοηθός κινησιολόγου: Στέλιος Ράμμος, Οργάνωση παραγωγής: Μαρίνα Χατζηϊωάννου, Φωτογραφίες: Mike Rafail | That long black cloud

Διανομή: Αντώνης Αντωνάκος (Κωνσταντής, Παπάς, Σερβιτόρος Πειραιά), Θανάσης Δισλής (Νικόλας, Πελάτης Πειραιά 2), Σοφία Καλεμκερίδου (Αργύραινα, Πελάτισσα Πειραιά 3), Γιάννης Καραμφίλης (Μαυραντώνης), Αναστασία Κελέση (Λόλα, Πελάτισσα Πειραιά 7, Μοιρολογήτρα 2), Εύη Κουταλιανού (Μαρίκα, Πελάτισσα Πειραιά 6| σε διπλή διανομή), Χριστίνα Κωνσταντινίδου(Μαρίκα, Πελάτισσα Πειραιά 6| σε διπλή διανομή), (Μπέττυ Νικολέση (Μαντάμ Ορτάνς), Δανάη Κλειώ Οθωναίου (Χήρα, Μοιρολογήτρα 1), Ιωάννα Παγιατάκη (Μαριώ), Μίλτος Σαμαράς (Αργύρης, Εργάτης, Πελάτης Πειραιά 4), Γιώργος Σφυρίδης (Μπάρμπα Αναγνώστης), Πασχάλης Τσαρούχας (Αλέξης Ζορμπάς), Δημήτρης Τσιλινίκος (Μανόλακας), Νίκος Τσολερίδης (Νίκος), Mούτσο Φαμπρίτσιο (Βασίλακας, Χωροφύλακας), Θάνος Φερετζέλης (Μιμηθός, Πελάτης Πειραιά 1), Μαρία Χατζηιωαννίδου (Κατίνα, Πελάτισσα Πειραιά 5), Στέλιος Χρυσαφίδης (Παυλής, Χωρικός). Χορευτές: Γιάννης Μάρτος (Χωρικός, Πελάτης Πειραιά 8)

Ώρες παραστάσεων: Τετάρτη: 19:00, Πέμπτη- Παρασκευή: 21:00, Σάββατο: 21:00, Κυριακή: 19:00

Black Birthday» του Κώστα Σταύρου – ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Σκηνοθεσία: Νίκος Νικολάου
Φουαγιέ Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών
Λήξη παραστάσεων: 22|11|2026

Το έργο του Κώστα Σταύρου «Black Birthday» παρουσιάζεται, σε σκηνοθεσία Νίκου Νικολάου, στο Φουαγιέ του Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών έως τις 22 Νοεμβρίου. Μια ξεκαρδιστική μαύρη κωμωδία με γρήγορο ρυθμό, αιχμηρό χιούμορ και πολλές ανατροπές, που μετατρέπει μια νύχτα πανικού σε μια αναμέτρηση με τις μικρές εμμονές, τις μεγάλες φιλίες, τις ματαιώσεις και όλα εκείνα που συνθέτουν μια ζωή.

Τα εξηκοστά γενέθλια του Κώστα δεν προμηνύονται γιορτινά. Το αντίθετο. Αρρωστοφοβικός και αγχώδης θεωρεί ότι θα πεθάνει μόλις μπει η μέρα των γενεθλίων του, πεπεισμένος ότι θα έχει την ίδια τύχη με τον θείο του, που πέθανε στην ίδια ηλικία. Και καθώς η γυναίκα του βρίσκεται στο μαιευτήριο, περιμένοντας την κόρη τους να γεννήσει, εκείνος καλεί τον κολλητό και κουμπάρο του, για να μην περάσει μόνος την… τελευταία νύχτα της ζωής του. Από την άλλη ο Στάθης, έρχεται στο σπίτι, χωρίς καμία διάθεση να συμμεριστεί τον πανικό του. Άνθρωπος της δράσης, της απόλαυσης και της αισιοδοξίας, προσπαθεί να τον προσγειώσει στην πραγματικότητα. Όμως, όσο περνά η ώρα, οι δύο φίλοι παρασύρονται σε ένα αλλόκοτο παιχνίδι υποθέσεων, αναμνήσεων και εξομολογήσεων. Θα κάνουν έναν απρόσμενο απολογισμό ζωής, οργανώνοντας την κηδεία του Κώστα. Ποιος θα έρθει; Ποιος θα λείψει; Και σε ποιους θα λείψει ο ίδιος;

Σκηνοθετικό σημείωμα
Το ανέβασμα του έργου Black Birthtay του Κώστα Σταύρου, αποτελεί ένα γοητευτικό στοίχημα. Πίσω από την επιφάνεια αυτής της εξαιρετικής κωμωδίας, που ξετυλίγει το νήμα μιας μακροχρόνιας φιλίας και κουμπαριάς, ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος μιας επιδερμικής ανάγνωσης. Οι ήρωες του Κώστα Σταύρου οχυρώνονται πίσω από προσωπεία-μάσκες κοινωνικής επιβίωσης, που κρύβουν επιμελώς την αληθινή τους γύμνια. Ο ένας, ένας σύγχρονος «κατά φαντασίαν ασθενής» παγιδευμένος στον λαβύρινθο των εμμονών της υποχονδρίας και των ακραίων του φόβων.
Ο άλλος, ορθολογιστής, κυνικός και οπλισμένος με ένα αιχμηρό χιούμορ.
Όμως αυτές οι στερεοτυπικές ταυτότητες δεν είναι παρά η προθήκη.

Σκοπός της παράστασής μας είναι να γκρεμίσει αυτά τα προσωπεία, να σπάσει τους καθρέπτες της ψευδαίσθησης και να φέρει στο φως τους ήρωες στην πιο καθαρή, ανθρώπινη και ανυπεράσπιστη αλήθεια τους. Σας ευχαριστώ.
Νίκος Νικολάου

Συντελεστές
Σκηνοθεσία – Επιμέλεια κειμένου: Νίκος Νικολάου, Σκηνικά – Κοστούμια: Χρύσα Δαπόντε, Μουσική: Μάριος Στρόφαλης, Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος, Βοηθός σκηνοθέτη: Λίλη Αδρασκέλα: Οργάνωση παραγωγής: Πέτρος Κοκόζης

Διανομή (με αλφαβητική σειρά): Νίκος Νικολάου (Στάθης), Δημήτρης Σιακάρας (Κώστας)

Ώρες παραστάσεων: Τετάρτη: 19:00, Πέμπτη- Παρασκευή: 21.00, Σάββατο: 17.00 & 21.00, Κυριακή: 19:00

Το μισό του μηδέν» του Μηνά Βιντιάδη- ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών
Σκηνοθεσία: Γιώργος Κιουρτσίδης
Λήξη παραστάσεων: 22|111|2026

Το νέο θεατρικό έργο του Μηνά Βιντιάδη «Το μισό του μηδέν» που παρουσιάζεται, σε πρώτη πανελλήνια, από το ΚΘΒΕ, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κιουρτσίδη, ολοκληρώνει τις παραστάσεις του στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών στις 22 Νοεμβρίου. Μια παράσταση βαθιά ανθρώπινη με έντονο συναίσθημα που αναρωτιέται πώς τα παιχνίδια του μυαλού δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη φαντασία από την πραγματικότητα;

Όπως σημειώνει ο συγγραφέας Μηνάς Βιντιάδης ο ήρωας του έργου είναι ένας άντρας που γίνεται έρμαιο του μυαλού του και τον κάνει να πιστεύει ότι οι αναμνήσεις του είναι πιστά αντίγραφα στιγμών του παρελθόντος, ενώ στην πραγματικότητα είναι μικρές ιστορίες που ξαναγράφονται, κάθε φορά που τις ανακαλεί στη μνήμη του. «Νομίζει ότι γνωρίζει ποιος είναι, μέχρι που, σιγά σιγά, γίνεται κάποιος άλλος», σημειώνει ο Μηνάς Βιντιάδης ο οποίος, μέσα από το έργο του, θέλει να στείλει το μήνυμα ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο όσα θυμάται, αλλά και όσα αισθάνεται, όσα το μυαλό κρύβει, η καρδιά μπορεί να τα θυμάται.

Λίγα λόγια για το έργο
Ένα ξαφνικό γεγονός έρχεται να ανατρέψει τη ζωή, ενός τραπεζικού υπαλλήλου, ο οποίος ζει με την οικογένειά του μια φαινομενικά συμβατική ζωή. Μια είδηση που θα τον οδηγήσει στον απολογισμό των επιλογών, των σχέσεων και της ίδιας του της ύπαρξης. Θα βρεθεί αντιμέτωπος με τους μεγαλύτερους φόβους του, αλλά και με τις πιο τολμηρές του φαντασιώσεις. Θα αναμετρηθεί με τον εαυτό του· με τα πάντα και με το τίποτα, αναζητώντας μέχρι το τέλος το μισό του μηδενός.
«Το μισό του μηδέν» του Μηνά Βιντιάδη είναι ένα βαθιά ανθρώπινο κείμενο, γραμμένο με τρυφερότητα και ευαισθησία. Τα πρόσωπα του έργου καλούνται να αντιμετωπίσουν τις απρόβλεπτες εκδοχές της ζωής, είτε αυτές προκύπτουν από την τύχη είτε από την ατυχία, αποκαλύπτοντας τις πολλαπλές όψεις της ανθρώπινης φύσης. Ακροβατώντας ανάμεσα στο όνειρο και τον εφιάλτη, τη φαντασία και την πραγματικότητα, ο Μηνάς Βιντιάδης χειρίζεται με δεξιοτεχνία τα διαφορετικά επίπεδα τόπου και χρόνου, μέσα σε ένα σκηνικό σύμπαν όπου η φαντασία και η πραγματικότητα διαπλέκονται. Χρησιμοποιώντας το εύρημα του αναπάντεχου γεγονότος, ο συγγραφέας δοκιμάζει τα όρια των ανθρώπινων σχέσεων και διερευνά την ειλικρίνεια, την αγάπη και τη σταθερότητά τους, διεισδύοντας κάτω από την επιφάνεια των κοινωνικών συμβάσεων.

*Κατάλληλο για θεατές άνω των 12 ετών

Σκηνοθετικό σημείωμα
Ένα σύγχρονο νεοελληνικό έργο, που κινείται στον χώρο του κοινωνικού-ψυχολογικού θεάτρου. Μέσα από την πληθώρα των συγκρούσεων και τον πυκνό διάλογο των χαρακτήρων διαφαίνεται η αίσθηση του κενού, της απώλειας και της αναζήτησης του νοήματος της ύπαρξης. Το μισό του μηδέν πέρα από ευφάνταστος τίτλος έργου, λειτουργεί ως σύμβολο απουσίας, κενού, έλλειψης και μοναξιάς. Πάνω σε έναν πολυμορφικό και πολυεπίπεδο καμβά εξυφαίνονται οι διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων, αποκαλύπτοντας ανάγκες , εξαρτήσεις, μυστικά και απογοητεύσεις.

Εδώ όμως υπεισέρχεται και η ιδιαιτερότητα του έργου, καθώς όλα τα ανωτέρω καλύπτονται κάτω από την ομπρέλα της ασθένειας του ήρωα. Μια ασθένεια, η οποία προσβάλλει τους μετωπιαίους λοβούς, οδηγώντας αργά αλλά σταθερά στην έλλειψη της συνείδησης , στη λήθη στην απουσία και τέλος στo θάνατο. Ότι διαδραματίζεται στο έργο, συμβαίνει μέσα στο μυαλό του ήρωα σε παγωμένο χρόνο. Σε μια ρωγμή αυτού του παγωμένου χρόνου προβάλλονται όλες οι σκέψεις του ως διάλογοι, εικόνες, επαναλήψεις , σε έναν λαβύρινθο γεμάτο από κενό ,απουσία, έκλαμψη, βύθιση και συνειδητότητα.

Το μισό του μηδέν παραπέμπει στο ανύπαρκτο. Ωστόσο, αποκτά ένα ιδιαίτερο δραματικό βάρος, όταν συνδέεται με την ανθρώπινη εμπειρία και υπόσταση. Ένα έργο –εργαλείο, καθώς επιτρέπει δραματουργικά μέσα από σουρεαλιστικές φόρμες, να προσπαθήσει κανείς, να προσεγγίσει και να ανιχνεύσει την χαοτική διαδικασία σκέψης του μυαλού. Κάτω από το βάρος της ασθένειας, ο χαρακτήρας δίνει μια σκληρή και εναγώνια μάχη με το ίδιο του το μυαλό, καθώς προσπαθεί να επεξεργαστεί και να κατανοήσει την ίδια του τη ζωή. Υπάρχουν πολλές ψυχολογικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις, δίνοντας έτσι στον θεατή τροφή για σκέψη και αναζήτηση.

Γιώργος Κιουρτσίδης
Συντελεστές
Κείμενο: Μηνάς Βιντιάδης, Σκηνοθεσία: Γιώργος Κιουρτσίδης, Σκηνικά – Κοστούμια: Άννα Μαρία Αγγελίδου, Μουσική: Γιώργος Μάρκος, Φωτισμοί: Γιάννης Τούμπας
Video Art: Άντα Λιάκου, Βοηθός φωτιστή: Τουλίν Οσμάν, Οργάνωση παραγωγής: Πέτρος Κοκόζης,. Φωτογραφίες: Mike Rafail | That long black cloud *Βοηθός σκηνοθέτη στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης Μαρία Αλεξούδη. Διανομή: Αλέξανδρος Ζαφειριάδης (Βήτα), Ρέα Καραδέδου – Ισουά (Κόρη), Θοδωρής Πολυζώνης (Άλφα), Ελευθερία Τέτουλα (Γυναίκα)

Ώρες παραστάσεων: Τετάρτη: 19:00, Πέμπτη- Παρασκευή: 21:00, Σάββατο: 18:00- 21:00, Κυριακή: 19:00

«O Βυσσινόκηπος» του Αντόν Τσέχωφ- ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ. Μετάφραση (από τα ρωσικά): Δαυίδ Μαλτέζε. Σκηνοθεσία-Δραματουργική επεξεργασία-Μουσική επιμέλεια: Αθανασία Καραγιαννοπούλου
Βασιλικό Θέατρο. Λήξη παραστάσεων: 29|11|2026

«Ο Βυσσινόκηπος», ένα από τα πιο κλασικά και βαθιά ανθρώπινα έργα του Αντόν Τσέχωφ, θα παρουσιάζεται στο Βασιλικό Θέατρο, σε μετάφραση Δαυίδ Μαλτέζε και σε σκηνοθεσία & δραματουργική επεξεργασία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, έως στις 29 Νοεμβρίου.

Μια παραγωγή που γνώρισε θερμή ανταπόκριση από το κοινό, με υψηλή προσέλευση καθ’όλη τη διάρκεια των παραστάσεών του, αποτελεί ένα ποιητικό και ταυτόχρονα διεισδυτικό σχόλιο για το τέλος μιας εποχής και τη βαθιά προσκόλληση των ανθρώπων σε ό,τι χάνεται. Στην παράσταση πρωταγωνιστούν οι Αντίνοος Αλμπάνης, Βασίλης Ευταξόπουλος και Γιολάντα Μπαλαούρα ενώ συμμετέχει ένα εξαιρετικό επιτελείο ηθοποιών.

Ο Βυσσινόκηπος αποτελεί ένα έργο-σταθμό της παγκόσμιας δραματουργίας, που με λεπτότητα και διαύγεια φωτίζει τις ρωγμές μιας κοινωνίας σε μετάβαση. Είναι ένα ποιητικό και ταυτόχρονα διεισδυτικό σχόλιο για το τέλος μιας εποχής και τη βαθιά προσκόλληση των ανθρώπων σε ό,τι χάνεται. Μέσα από την ιστορία της οικογένειας και τον ισχυρό συμβολισμό του βυσσινόκηπου, αναδύεται η σύγκρουση ανάμεσα στη μνήμη και την αναγκαιότητα της αλλαγής, στην παρακμή της αριστοκρατίας και στην άνοδο μιας νέας κοινωνικής πραγματικότητας. Ο κορυφαίος δραματουργός των υπόγειων συγκρούσεων και των ανείπωτων ρηγμάτων της ανθρώπινης ψυχής σχοινοβατεί ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό στοιχείο αποκαλύπτοντας την ανθρώπινη αδυναμία μπροστά στον χρόνο και στις αποφάσεις που διαρκώς αναβάλλονται. Εδώ, η απώλεια δεν εκδηλώνεται με κραυγές, αλλά με σιωπές, αμηχανία και ευκαιρίες που χάνονται.

Λίγα λόγια για το έργο
Η Λιουμπόφ Αντρέγιεβνα επιστρέφει με την κόρη της Άνια, στο πατρικό της σπίτι στη Ρωσία, ύστερα από πέντε χρόνια. Οι σπατάλες, η κακοδιαχείριση και η αμέλεια τη βρίσκουν βουτηγμένη στα χρέη και αντιμέτωπη με τον πλειστηριασμό του σπιτιού της και του μεγάλου βυσσινόκηπου που το περιβάλλει. Μαζί με τον αδελφό της Γκάγιεφ, δείχνουν ανήμποροι να κάνουν την οποιαδήποτε κίνηση για να αποτρέψουν την πώληση. Καθηλωμένοι από την αναβλητικότητα και την αναποφασιστικότητά τους, στέκονται παρατηρητές μιας αναπόφευκτης εξέλιξης. Την ίδια ώρα ο Λοπάχιν, έμπορος και γιος ενός σκλάβου του πατέρα της Λιουμπόφ, είναι έτοιμος να αδράξει την ευκαιρία και να αγοράσει την ιδιοκτησία τους.

Ο Αντόν Τσέχωφ ολοκληρώνει τον Βυσσινόκηπο το 1903, με πολύ μεγάλη δυσκολία λόγω της επιβαρυμένης πλέον υγείας του. Πρόκειται για το τελευταίο του έργο, που το βλέπει με απογοήτευση να ανεβαίνει ως δράμα, ενώ ο ίδιος επιμένει πως είναι κωμωδία. Λίγο πριν από την επανάσταση του 1905, που θα ταράξει τα θεμέλια της τσαρικής εξουσίας, και δεκατέσσερα χρόνια πριν από τη μεγάλη επανάσταση του 1917, που θα μεταμορφώσει ριζικά το πρόσωπο της χώρας, το έργο αποτυπώνει τη στιγμή ακριβώς πριν καταρρεύσει το παλιό και αναδυθεί το καινούριο. Η παλιά τάξη αποσύρεται σιγά σιγά στην ανυπαρξία, ανίκανη να προσαρμοστεί. Την αντικαθιστά μια νέα τάξη πραγμάτων, πιο σκληρή. Οι έμποροι, οι πρώην δουλοπάροικοι παίρνουν στα χέρια τους τη γη και την περιουσία εκείνων που δεν έμαθαν ποτέ να δουλεύουν.

Στον Βυσσινόκηπο παρουσιάζεται η σύγκρουση της παρηκμασμένης αριστοκρατίας και της αστικής τάξης, στη μεταβατική εποχή των δύο αιώνων. Η Λιουμπόφ και ο Γκάγιεφ, με την αδράνειά τους, αφήνουν την περιουσία τους να αργοπεθαίνει, επιλέγοντας για τον εαυτό τους την υπερήφανη στάση μιας μαρτυρικής θυσίας, που διαφυλάσσει το προνόμιο της ηθικής και πολιτιστικής τους υπεροχής. Μιας υπεροχής που πηγάζει από το ένδοξο παρελθόν και τα προνόμια της γνώσης και της καλλιέργειας της κοινωνικής τους θέσης. Από την άλλη, η δυναμική ορμή της νέας τάξης των εμπόρων, με όπλα την εργασία, το πείσμα, το θράσος αλλά και τα απωθημένα ολόκληρων γενεών, καβαλάει το κύμα της αλλαγής και της ανάπτυξης, ισοπεδώνοντας τις αξίες του παλιού κόσμου. Δίπλα στον βυσσινόκηπο τα τρένα πηγαινοέρχονται, καθυστερούν αλλά ταξιδεύουν διαρκώς. Θα προλάβουν τα πρόσωπα του έργου να επιβιβαστούν στο τελευταίο τρένο της ζωής τους;

Πιο επίκαιρος από ποτέ, ο Βυσσινόκηπος καθρεφτίζει εμάς που είμαστε οι χρεωμένοι και ανίκανοι αριστοκράτες, ή εμάς που δουλεύουμε για να σωθούμε, ή εμάς που ξεσηκωνόμαστε μόνο στα λόγια, πνιγμένοι από το άδικο.

Σκηνοθετικό σημείωμα
Ένας άντρας αγαπάει μια γυναίκα. Βάζει δύο στόχους: Να αποκτήσει απόλυτη δύναμη και να κατακτήσει τη γυναίκα. Τον ένα στόχο τον πετυχαίνει.
Αυτή είναι η ιστορία του «Βυσσινόκηπου» όπως την πρωτοδιάβασα. Μέσα στον -άλλοτε ακραία αστείο και άλλοτε λυπητερό- μύθο αυτό, μπλέκονται σχέσεις και δυναμικές που ισχυροποιούν ως σύμβολα τους ήρωες. Σύμβολα ενός κόσμου που πεθαίνει και ενός κόσμου που εισβάλλει και επιβάλλεται. Στον δικό μας «Βυσσινόκηπο» θα ακούσετε και θα δείτε ίσως πράγματα που δεν έχετε παρατηρήσει ποτέ, ακόμα κι εσείς που γνωρίζετε καλά το έργο: Γυναίκες ισχυρές και κυρίαρχες, αυτόνομες και περήφανες. Άντρες ευγενείς και τρυφερούς, ευγνώμονες και γενναιόδωρους.
Όλοι οι άνθρωποι του «Βυσσινόκηπου» συνυπάρχουν ισότιμα και με αγάπη. Αφέντες και υπάλληλοι, νέοι και υπέργηροι αγκαλιάζονται ή συζητούν σαν ένα. Ο Τσέχωφ διδάσκει αγάπη. «Αγαπώ αυτόν τον κήπο» λέει η ιδιοκτήτρια του κτήματος που βγαίνει σε πλειστηριασμό. Όμως, το να αγαπάς δεν σημαίνει πως αφήνεις αυτό που αγαπάς στο έλεος του χρόνου, να στέκει απλώς εκεί, με μία αξία μουσειακή. «Αγαπώ» σημαίνει προσέχω, φροντίζω, συντηρώ και βοηθώ να ανθίζει το αντικείμενο της αγάπης μου. «Να’ την  η ευτυχία, έρχεται!», λέει ο θεωρητικός της επανάστασης. «Ευτυχία» όμως, για τον προφήτη συγγραφέα σημαίνει ισότητα, δικαιοσύνη και ελευθερία ενός λαού.
Τίποτα δεν έχει αλλάξει από το 1904. Και σήμερα είμαστε και απελπισμένοι δανειζόμενοι αλλά και παραγωγικοί δανειστές. Και ανήμποροι ρομαντικοί αλλά και ευφυείς καιροσκόποι. Είμαστε όλοι, όλα. Και όλα στην παράστασή μας είναι ακριβώς όπως μας τα κληροδότησε ο Τσέχωφ. Γι’ αυτό και η μετάφραση του αγαπημένου Δαυίδ Μαλτέζε έγινε ευλαβικά από τη Ρωσική γλώσσα, γι’ αυτό και η όψη της υπέροχης Ελένης Μανωλοπούλου ακολούθησε πιστά τις οδηγίες του συγγραφέα. Γι’ αυτό κι η υπογράφουσα, μέσω των συγκλονιστικών ηθοποιών (τα δέντρα ενός θαλερού θεατρικού κήπου), προσπάθησα να τιμήσω – πέρα από τον Αντόν Τσέχωφ, το γράμμα και το πνεύμα του- τους δασκάλους των δασκάλων μου: Τον Κονσταντίν Στανισλάφσκι και το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας που πρώτη φορά έδειξαν στον κόσμο μια προφητική ιστορία Επανάστασης κι Έρωτα.

«Τώρα, όμως αφήστε με ήσυχη. Τώρα εγώ ονειρεύομαι.»
Ευχαριστώ από την καρδιά μου όλους τους εκπληκτικούς συνεργάτες του ΚΘΒΕ κι ιδιαίτερα τους ηθοποιούς, τους ήρωες μου. Ευχαριστώ τον Διευθυντή, Αστέρη Πελτέκη για την εμπιστοσύνη.

Αθανασία Καραγιαννοπούλου

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Δαυίδ Μαλτέζε, Σκηνοθεσία — Δραματουργική επεξεργασία-Μουσική επιμέλεια: Αθανασία Καραγιαννοπούλου, Σκηνικά- Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου, Χορογραφίες: Αναστασία Κελέση, Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Μπάρλας, Ηχητικό περιβάλλον: Διονύσης Κωνσταντινίδης, Βοηθός σκηνοθέτη: Μαίρη Ανδρέου, Συνεργάτις σκηνογράφος – ενδυματολόγος: Δανάη Πανά, Οργάνωση Παραγωγής: Ματίνα Παγουλάτου, Φωτογραφίες: Mike Rafail | That long black cloud. *Βοηθός Σκηνογράφου – Ενδυματολόγου (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Χριστίνα Γεωργιάδου

Διανομή: Λίλη Αδρασκέλα (Ντουνιάσα), Αντίνοος Αλμπάνης (Λοπάχιν Γερμολάη Αλεξέγιεβιτς), Βασίλης Ευταξόπουλος (Γκάγιεφ Λεονίντ Αντρέγιεβιτς), Χρύσα Ζαφειριάδου (Βάρια), Νίκος Καπέλιος (Συμεόνωφ-Πίσικ Μπορίς Μπορίσοβιτς), Γιώργος Κολοβός (Τροφίμωφ Πιοτρ Σεργκέγιεβιτς), Χρήστος Μαστρογιαννίδης (Επιχόντωφ Σεμιόν Παντελέγιεβιτς), Γιολάντα Μπαλαούρα (Ρανέβσκαγια Λιουμπόφ Αντρέγιεβνα), Κώστας Σαντάς (Φιρς), Άννη Τσολακίδου (Σαρλότα Ιβάνοβνα), Αγάπη Ουζούνη (Άνια/ Μικρή Λιουμπόφ), Μανώλης Φουντούλης (Ένας περαστικός/ Σταθμάρχης), Γρηγόρης Φρέσκος (Γιάσα). Φιγκυράν: Σωκράτης Ζδράγκας (Μικρός Λοπάχιν/ σε διπλή διανομή), Μάρκος Κούτοφ- Γεροντίδης (Μικρός Λοπάχιν/ σε διπλή διανομή), Νίκος Χάψαλης (Υπηρέτης/ Ταχυδρόμος)

Ώρες παραστάσεων: Τετάρτη: 19:00, Πέμπτη- Παρασκευή- Σάββατο: 20.30, Κυριακή: 19:00

ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΚΘΒΕ
«ΤΖΙΤΖΙΜΙΤΖΙΧΟΤΖΙΡΙΑ»- ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Κείμενο- Σκηνοθεσία: Στέλλα Μιχαηλίδου
Βασιλικό Θέατρο

Η «Τζιτζιμιτζιχοτζιριά», το αγαπημένο έργο της Στέλλας Μιχαηλίδου που έχει αποσπάσει θερμή ανταπόκριση από κοινό και κριτικούς, παρουσιάζεται από την Παιδική Σκηνή του ΚΘΒΕ, στο Βασιλικό Θέατρο, σε μια σύγχρονη, ανανεωμένη και πολυεπίπεδη σκηνική εκδοχή που απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους θεατές.
Πρόκειται για μια ευφάνταστη και τρυφερή περιπέτεια, γραμμένη με χιούμορ και ευαισθησία, που αναδεικνύει με διακριτικό τρόπο τη σημασία της ειρηνικής συνύπαρξης και του σεβασμού στη διαφορετικότητα. Παράλληλα, φωτίζει τη δύναμη της συλλογικότητας και της αλληλοβοήθειας, την αξία της φιλίας, αλλά και την ομορφιά που κρύβεται στα απλά, καθημερινά πράγματα της ζωής, υπενθυμίζοντας τον ουσιαστικό ρόλο της ποίησης και του παιχνιδιού στην ανθρώπινη εμπειρία.
Σε μια κλειστή κοινωνία μυρμηγκιών, όπου όλα κινούνται στους ξέφρενους ρυθμούς της αδιάκοπης εργασίας, της συσσώρευσης αγαθών και της αυστηρής τήρησης μιας παράδοσης που δεν επιτρέπει παρεκκλίσεις, ζει ο νεαρός Σταύρος που όσο μεγαλώνει τόσο περισσότερο διαφέρει από τα υπόλοιπα σκυθρωπά, στενόμυαλα μυρμήγκια. Συνεχίζει να χαίρεται την ομορφιά που υπάρχει στο κάθε τι, να χαζεύει, να απορεί και να ονειρεύεται.
Η συντηρητική κοινωνία στρέφεται εναντίον του και δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι έρχονται σε σύγκρουση. Στο πλευρό του Σταύρου στέκονται μια Χρυσή Πεταλούδα, ένα μικρό μυρμήγκι που αγαπά τα παραμύθια και ο κύριος Τζίτζικας, που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς παιχνίδι — πολύτιμοι σύμμαχοι σε ένα ταξίδι αναζήτησης, ελευθερίας και αυτογνωσίας.
Η «Τζιτζιμιτζιχοτζιριά», είναι ένα έργο γεμάτο μουσική, κίνηση και παιχνίδια λόγου, που ο αλληγορικός του χαρακτήρας δίνει τη δυνατότητα σε πολλές αναγνώσεις και επίπεδα και το καθιστά κατάλληλο για θεατές κάθε ηλικίας.
Η Στέλλα Μιχαηλίδου γράφει ιστορίες και θεατρικά έργα για παιδιά. Σκηνοθετεί και χορογραφεί θεατρικές παραστάσεις, ενώ παράλληλα διδάσκει Κινησιολογία καθώς και Σκηνοθεσία παραστάσεων που απευθύνονται σε παιδιά και νέους, στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Με τις παραπάνω ιδιότητες, αλλά και αυτήν της ηθοποιού, συνεργάστηκε με την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης για είκοσι συνεχή χρόνια καθώς και με Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, την Εθνική Λυρική Σκηνή, το Εθνικό Θέατρο και άλλες σκηνές. Με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος συνεργάστηκε άλλες τέσσερις φορές ως σκηνοθέτρια και χορογράφος των παραστάσεων: «Ο Σιμιγδαλένιος» του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου (2009) «Οικογένεια Νώε» της Ξένιας Καλογεροπούλου και του Θωμά Μοσχόπουλου (2016), «Σε μένα μιλάς» του Ράινερ Χάχφελντ (2017) αλλά και ως συγγραφέας και σκηνοθέτρια της παραγωγής «Πολυξένη» που αποτέλεσαν και μεγάλες επιτυχίες της Παιδικής και της Εφηβικής Σκηνής του ΚΘΒΕ.

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Στέλλα Μιχαηλίδου, Σκηνικά- Κοστούμια: Κέννυ ΜακΛέλλαν, Μουσική: Κώστας Βόμβολος, Μιχάλης Σιγανίδης, Χορογραφίες: Ιωάννα Μήτσικα, Φωτισμοί: Γιάννης Τούμπας, Animation: Μπάμπης Βενετόπουλος, Μουσική διδασκαλία: Έλσα Μουρατίδου, Στίχοι τραγουδιών: Στέλλα Μιχαηλίδου, Τάκης Σιμώτας, Συνεργάτης σκηνογράφος- ενδυματολόγος: Δανάη Πανά, Βοηθός σκηνοθέτη: Νατάσσα Δαλιάκα, Β΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Άννα Κυριακίδου, Βοηθός φωτισμού: Τουλίν Οσμάν, Οργάνωση παραγωγής: Αθανασία Ανδρώνη. *Βοηθοί σκηνογράφου- ενδυματολόγου (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Στελίνα Καζαμία, Αγάπη Βρεττάρου

Διανομή
Γαλάτεια Αγγέλη (Ραμ Πιμ / Μαθήτρια στο Φεγγάρι), Αντώνης Γκλαβάς (Τζίτζικας), Ηλέκτρα Γωνιάδου (Μαθήτρια στο σχολείο / Εργάτης Ι / Εργάτης ΙΙ / ΜΑΤ / Ανώνυμος ΙΙ, Μαθήτρια στο Φεγγάρι), Δημήτρης Καραγιάννης (Μαθητής στο σχολείο / Σταύρος), Δημήτρης Καρτόκης (Μαθητής στο σχολείο / κ. Μυρμηγκιάν), Κατερίνα Καυκούλα (Πεταλούδα), Άννα Κυριακίδου (Μαθήτρια στο σχολείο / Εργάτης ΙΙ / Μαθήτρια στο Φεγγάρι / Κυρία Ούργκα), Γιάννης Πεσεξίδης (Μαθητής στο σχολείο / Εργάτης Ι / ΜΑΤ / Ανώνυμος Ι, Μαθητής στο Φεγγάρι), Δημήτρης Σακατζής (Εργάτης ΙΙ / ΜΑΤ / Μπάρμπα Σταθάκης), Ευανθία Σωφρονίδου (Μαθήτρια στο σχολείο / Εργάτης Ι / Μαθήτρια στο Φεγγάρι / ΜΑΤ / Κυρία Πιμ), Μιχαήλ- Άγγελος Χωρινός (Μαθητής στο σχολείο / Εργάτης Ι / Εργάτης ΙΙ / Μαθητής στο Φεγγάρι / ΜΑΤ / Ευέξαπτος). Χορευτές (Ομάδα Blackout crew): Bboy Revo, Bboy Kel, Bboy Apro, Γιώργος Σαραφίδης (Μαθητές / Εργάτες)
Καθημερινές παραστάσεις για σχολεία και κάθε Κυριακή στις 11 π.μ.