Σε μια βραδιά γεμάτη χιούμορ και συγκίνηση, ο Άγγελος Παπαδημητρίου παρέλαβε το Σάββατο 14 Νοεμβρίου τον τιμητικό Χρυσό Αλέξανδρο στο πλαίσιο του 67ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ως αναγνώριση της συνολικής προσφοράς του στον κινηματογράφο και τον ελληνικό πολιτισμό. Η βράβευση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, λίγο πριν από την πρεμιέρα της ταινίας του Φρέντυ Βιανέλλη Άγγελος στα πέριξ (Angel Downtown), με κεντρικό πρόσωπο τον ίδιο τον καλλιτέχνη.

Το βραβείο απένειμε ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ, Ορέστης Ανδρεαδάκης, ο οποίος σημείωσε χαρακτηριστικά: «Η ταινία που θα δούμε σήμερα είναι η πιο ευχάριστη έκπληξη των τελευταίων χρόνων. Είναι μια ταινία αναπάντεχη, νεανική, τολμηρή, ένας ωκεανός συναισθημάτων. Σε αυτή την ταινία θα δούμε τη διαδρομή ενός μοναδικού ανθρώπου, ενός αναγεννησιακού καλλιτέχνη που είναι ζωγράφος και γλύπτης, ηθοποιός και τραγουδιστής, περφόρμερ και κωμικός, σχολιαστής της καθημερινότητας. Περιηγείται τις πόλεις μας και φιλοσοφεί, κι εμείς είμαστε τυχεροί που τον έχουμε μαζί μας».

Πριν από την απονομή προβλήθηκαν αποσπάσματα από την ταινία Μετέωρο και Σκιά του Τάκη Σπετσιώτη, καθώς και από τις ταινίες Dodo και Ξενία του Πάνου Χ. Κούτρα, στις οποίες έχει πρωταγωνιστήσει ο Άγγελος Παπαδημητρίου.

Με θερμό χειροκρότημα υποδέχτηκε το κοινό τον Άγγελο Παπαδημητρίου, όταν ανέβηκε στη σκηνή για να παραλάβει το βραβείο. «Αφιερώνω αυτή τη βραδιά στην Αρετή Αδαμοπούλου. Χάρη σε εκείνη, πριν από τρεις μέρες αναγορεύτηκα Επίτιμος Διδάκτωρ της Σχολής Καλών Τεχνών Ιωαννίνων, και τώρα έρχεται και αυτό το βραβείο. Πάντα ήξερα ότι ήμουν καλός, και δεν με πείραζε αν θα το μάθαιναν ή όχι οι άλλοι. Χαίρομαι, όμως, που το μάθατε. Τώρα πια είναι σίγουρο, είναι αποδεδειγμένο», είπε με το χαρακτηριστικό του χιούμορ. Ευχαρίστησε, ακόμη, θερμά το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, σημειώνοντας ότι αισθάνεται πια κομμάτι του.

Αναφερόμενος στην ταινία Άγγελος στα πέριξ, ο Άγγελος Παπαδημητρίου τόνισε ότι ανήκει εξ ολοκλήρου στον Φρέντυ Βιανέλλη: «Τον ξέρω πενήντα χρόνια, είμαστε μισό αιώνα κολλητοί φίλοι, και απλώς με χρησιμοποίησε ως υλικό». Ο σκηνοθέτης, από την πλευρά του, είπε ότι είναι συγκινητικό να ακούει πως η ταινία του είναι αναπάντεχη και νεανική. «Τα γυρίσματα άρχισαν το 2024, όταν ήμουν 74 ετών. Η ταινία ολοκληρώθηκε το 2026 και είμαι ακόμα εδώ. Είναι μια ώριμη νιότη», σημείωσε.

Μετά την προβολή ακολούθησε συζήτηση με τους συντελεστές της ταινίας. Πρώτος πήρε τον λόγο ο Φρέντυ Βιανέλλης: «Χωρίς τον Άγγελο, η ταινία δεν θα είχε γίνει. Ξεκινήσαμε μαζί αυτή την περιπέτεια, μάλιστα χωρίς σενάριο. Είχαμε κάποιες βασικές σκηνές και η μία άρχισε να γεννά την άλλη. Ο Άγγελος ανταποκρίθηκε και η ταινία εξελισσόταν από σκηνή σε σκηνή με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Ένιωθα ότι πήγαινε όλο και βαθύτερα και ότι σιγά σιγά αποκτούσε συνοχή».

Ο Άγγελος Παπαδημητρίου μίλησε με χιούμορ αλλά και με συγκίνηση για τη συνεργασία τους: «Ενάμιση χρόνο με βασάνιζε. Κέρδισα, όμως, το ότι βρήκα τον εαυτό μου όπως δεν τον είχα δει ποτέ. Συμπαθούσα τον Άγγελο-παιδί και τον προστάτευα. Τώρα, ξαφνικά, ανακάλυψα και τον μεγαλύτερο σε ηλικία εαυτό μου, τον συμπάθησα κι αυτόν και συμφιλιώθηκα περισσότερο μαζί του. Με το ένστικτο που έχω για την τέχνη, διαισθάνθηκα ότι πρόκειται για κάτι καλό. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, απλώς αφουγκράζομαι τα πράγματα. Ποτέ δεν το βαρέθηκα, για τίποτα δεν ντράπηκα, αντίθετα άνθισα μέσα μου. Και νομίζω ότι στο μέλλον αυτό θα φουσκώνει σαν ψωμί».

«Βρίσκω στην ταινία διαρκείς αναφορές σε ουσιαστικές αξίες, που μας κάνουν, εμένα και τους άλλους, λίγο καλύτερους. Είναι σαν να μην έχει κακία μέσα της και να προχωράει προς το καλό. Όχι αγνοώντας το κακό που υπάρχει, αλλά επιλέγοντας το καλό», συνέχισε ο Άγγελος Παπαδημητρίου και ανακάλεσε μια παλιά ανάμνηση με τον σκηνοθέτη: «Θυμάμαι τον Φρέντυ να κόβει ένα μεγάλο κλαδί πεύκου καθισμένος από την πλευρά του κορμού, και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι ήταν έξυπνος. Πού να φανταστώ ότι, πενήντα χρόνια μετά, θα με βοηθούσε να εμβαθύνω σε ένα κομμάτι του εαυτού μου που μέχρι τότε δεν υπήρχε. Μου έκανε ένα τεράστιο δώρο!».

Αναφερόμενος σε μία από τις πρωταγωνίστριες της ταινίας, την Κάτια Λεκλέρκ Ο’Γουόλις, η οποία υποδύεται μια γυναίκα με προβλήματα όρασης, ο Άγγελος Παπαδημητρίου είπε αστειευόμενος: «Όταν ήρθε στο σπίτι μου για πρώτη φορά, για ένα τέταρτο πίστευα ότι είναι πραγματικά τυφλή, γιατί, για να προετοιμαστεί για τον ρόλο, κρατούσε ένα λευκό μπαστούνι».

Ο Φρέντυ Βιανέλλης ευχαρίστησε στη συνέχεια τους συνεργάτες του, ξεκινώντας από τον διευθυντή φωτογραφίας της ταινίας: «Ο Δημήτρης Ταμβακάκης ήταν συνεχώς δίπλα μου, μονίμως με την κάμερα στο χέρι, και του οφείλω πολλά. Κάθε σκηνή διαρκούσε 7-8 λεπτά και γυρίστηκε σε ένα μόνο πλάνο, οπότε, θεωρητικά, η ταινία αποτελείται από 15 μονοπλάνα». Ο σκηνοθέτης ευχαρίστησε επίσης τον Άγγελο Μάντζιο, που επιμελήθηκε την επεξεργασία εικόνας, σημειώνοντας ότι «οι δυσκολίες αυτής της ταινίας έδιναν χώρο για να γεννηθεί κάτι πολύ ωραίο». Για την πρωταγωνίστρια Κάτια Λεκλέρκ Ο’Γουόλις είπε: «Η Κάτια είναι ένα τεράστιο ευτύχημα. Μου την πρότεινε η γυναίκα μου, η Στέλλα».

Ο σκηνοθέτης μίλησε, ακόμη, για τις δυσκολίες της δημιουργίας και για την οικογένειά του: «Το να προσπαθείς να κάνεις μια ταινία και τελικά να ναυαγεί είναι κάτι αβάσταχτο, και δυστυχώς το πληρώνουν οι άνθρωποι που είναι δίπλα σου. Η γυναίκα μου, η Στέλλα, το επέλεξε. Με γνώρισε λίγο πριν από την ιστορία με το κλαδί που διηγήθηκε ο Άγγελος, όταν μόλις είχα γυρίσει την πρώτη μου ταινία μικρού μήκους στη Θεσσαλονίκη, το 1980. Τα παιδιά, όμως, δεν φταίνε. Σε μια άλλη ταινία μου έπαιξαν τα παιδιά μου, ενώ σε αυτή παίζουν οι δύο εγγονές μου». Όπως ανέφερε, πριν από το καλοκαίρι πρόσθεσε δύο σημαντικές σκηνές, για να διαπιστώσει αν τελικά η ταινία μπορούσε να λειτουργήσει: «Ευτυχώς, πήγαν όλα καλά!». Αναφέρθηκε, επίσης, στη Σοφία Κόκκαλη, η οποία δέχτηκε να γυρίσει μια ερωτική σκηνή με τον όρο να διαλέξει η ίδια τον παρτενέρ της, ρόλο που ερμήνευσε τελικά ο Έκτορας Λιάτσος.

Ο διευθυντής φωτογραφίας Δημήτρης Ταμβακάκης περιέγραψε πώς ο σκηνοθέτης τον καθοδηγούσε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, με διακριτικά αγγίγματα, για το πώς θα κινηθεί η κάμερα, και αναφέρθηκε στο γεγονός ότι στην ταινία δεν χρησιμοποιήθηκαν σχεδόν καθόλου φώτα. Η Κάτια Λεκλέρκ Ο’Γουόλις σημείωσε: «Στα γυρίσματα με τον Άγγελο αφουγκραζόμουν την ενέργειά του και έγινε μια μαγική αλχημεία!».

Σε ερώτηση του κοινού για το γιατί δεν περιλαμβάνονται στην ταινία σκηνές από τις θεατρικές του παραστάσεις, ο Άγγελος Παπαδημητρίου εξήγησε: «Στην ταινία υποδύομαι έναν σπουδαίο ηθοποιό. Η ίδια η ταινία μού έδωσε την ευκαιρία να δείξω ότι έχω και υποκριτικό ταλέντο, αν έχω. Ο ήρωας που υποδύομαι είναι καλύτερος από μένα και τον σέβομαι. Αν ένας σκηνοθέτης με καλούσε σε οντισιόν, θα προτιμούσα να του δείξω αυτή την ταινία παρά να πάω ο ίδιος. Υπάρχει πολύ χρυσάφι μέσα της, πεντακάθαρο. Βέβαια, ξεφεύγει και λίγο ασήμι και λίγος χαλκός», είπε χιουμοριστικά, για να κλείσει: «Ο Φρέντυ είναι ένας αλχημιστής που κάνει το οτιδήποτε να φαίνεται πολύτιμο. Θα ήθελα να με θυμούνται όπως με απεικονίζει η ταινία».

Ο Άγγελος Παπαδημητρίου γεννήθηκε στο Κιάτο Κορινθίας. Σπούδασε γραφικές τέχνες στη Σχολή Βακαλό και θέατρο στη Σχολή Θεάτρου Κατσέλη. Ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, τη γλυπτική και τις κατασκευές και δημιούργησε σκηνικά για το θέατρο. Έχει συμμετάσχει σε πολλές παραστάσεις, τόσο στο θέατρο πρόζας όσο και στο μουσικό θέατρο, καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές παραγωγές. Ως εικαστικός, έχει παρουσιάσει έργα του σε ατομικές εκθέσεις στην γκαλερί Νέες Μορφές στην Αθήνα (1993-2008), ενώ η έκθεσή του Καστράτο (2010) παρουσιάστηκε στην γκαλερί The Breeder. Έργα του έχουν συμπεριληφθεί σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, μεταξύ άλλων στη Νέα Υόρκη. Το 1993 εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Μπιενάλε της Βενετίας.