Η παράνοια του γλυκατζή: Το ρεβανί στο ψυγείο

Νοεμβρίου 08, 2014

Έχει πάει αισίως 1:30 το βράδυ, είχα να πάω σε ένα φιλικό ζευγάρι που γιόρταζε και με πήρε ο ύπνος φυσικά και δεν πήγα ποτέ και εννοείται πως ξύπνησα τώρα και το μόνο πράγμα που σκέφτομαι είναι το ρεβανί στο ψυγείο.

Ένα ολόκληρο ταψί ρεβανί στο ψυγείο. Φυσικά η μόνη που με καταλαβαίνει αυτή την ώρα είναι η Έμα. Η γάτα. Η οποία είναι αισίως 800 κιλά από το πολύ φαΐ, και μόλις ακούσει ψυγείο να ανοίγει την στήνει από κάτω η χοντρή, περιμένοντας κάτι να πέσει και για αυτήν. Σύμφωνα με τον κτηνίατρο έπρεπε να είναι μόλις 4 και μισό κιλά. Άσχετα που είναι 7.Το μισό με τρελαίνει. Όχι το μισό κομμάτι ρεβανί, το μισό κιλό της γάτας. 

Και γιατί να μην φάω δηλαδή; γιατί είναι 1:30 το βράδυ; Γιατί έχω ήδη φάει ένα κομμάτι το απόγευμα σε normal ώρα και έπειτα από τρελό φλερτάρισμα με το ψυγείο; όχι δεν θα φάω. Θα γράψω αυτό το κείμενο.

Η αποψινή παράνοια με το ρεβανί ξεκίνησε όπως ξεκινάει κάθε παράνοια με τα γλυκά μετά τα μεσάνυχτα. Σαν άνθρωπος που προτιμά να φάει γλυκό παρά μεσημεριανό (παρά ένα αφράτο medium rare φιλέτο- όχι ευχαριστώ θα πάρω το “ταψάκι” με το τζιζκέικ) και που στο σπίτι πολύ σπάνια δεν έχει γλυκό πια (όταν δεν έχει παθαίνω στερητικό, θέλω να ξέρω βρε αδελφέ πως υπάρχει τουλάχιστον ένα κουτί-ταψί-πιάτο με γλυκό-θέλω να ξέρω πως βρίσκεται «εκεί!) και που αν συνεχίσω έτσι θα πιάσω τα 60 κιλά είπα να σταματήσω να τρώω γλυκά όπως έκανα με μεγάλη προσπάθεια πέρυσι τέτοιο καιρό. Και μετά φυσικά ξανακύλησα. 

Έβαλα να δω λίγο «House» και στα μισά του επεισοδίου να σου το ρεβανί πάλι στο μυαλό. Όχι συγκρατήσου. Συνεχίζω με το «House». Να το πάλι το ρεβανί στο μυαλό. Καμία σωτηρία. Πιάνω το tablet, ξεφυλλίζω κανένα περιοδικό, παίζω κανένα παιχνίδι (το ρεβανί εκεί, επιμονή). Λέω να διαβάσω, δεν μπορεί θα φύγει! Ξεκινάω τα μαθήματα του πανεπιστημίου. Εκεί φυσικά ξεκίνησαν και τα μεγάλα γλέντια. Προχώρησα λίγο παραπάνω την «τσόντα» στο μυαλό μου σκεπτόμενη αν θα πάρω κουτάλι ή πιρούνι, ολόκληρο το ταψί ή να κόψω ένα μικρό κομματάκι για τη λιγούρα. Και κάπως έτσι πάει ο Πλάτωνας. Περίπατο. Χέρι- χέρι τον βλέπω με το ρεβανί.

Ξαφνικά σκέφτηκα να γράψω ένα κείμενο για το blog. Τόσα γεγονότα έχουν γίνει! Α! θα κάνω αφιέρωμα στον De la Renta…ή να γράψω για την παράσταση της Ματσούκα; Μπα άστο. Θα πάω στο ψυγείο μάλλον. Ρεβανί ρεβανί ρεβανί! Τίποτα, το ρεβανί επιμένει. Ε, δε γαμιέται, θα γράψω για το ρεβανί.
‘Η μάλλον άσε θα πάω να το φάω καλύτερα. Ολόκληρο μέσα από το ταψί. Και μετά θα βουτήξω στις τύψεις αφού θα σκεφτώ και λίγο και τη νουτέλα από δίπλα καθώς θα ανοίγω το ντουλάπι να πάρω τελικά ένα πιάτο. Ε, τι; Από το ταψί; ντροπής πράγματα! Πήγε και 2 η ώρα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s