Ημερολόγιο καραντίνας: χαζεύοντας ένα απόγευμα στη βιβλιοθήκη μου

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΣΚΟΝΔΡΑΝΗ

Ακριβώς απέναντι από εκεί που γράφω τα κείμενα μου καθημερινά μέσα στο σπίτι βρίσκεται μια μεσαίου μεγέθους βιβλιοθήκη. Στο ύψος των ματιών και μπροστά από τα βιβλία έχω τοποθετήσει ενθύμια από διάφορα ταξίδια, μπουκαλάκια με γεμάτες κολόνιες και ανάμεσά τους διακρίνεται ένα φιαλάκι άδειο από ένα άρωμα που έχει τελειώσει εδώ και κάτι χρόνια. Η θέα του μου φέρνει στο νου όμορφες μνήμες. Από μια εποχή μαγική. Τότε που όλα ήταν ανέμελα και όμορφα. 

Το άρωμα ήταν το πρώτο που σχεδίασε γνωστός οίκος μόδας για να γιορτάσει κάποια επέτειο του. Στα χέρια μου έφτασε με τη μορφή δώρου για κάποια γενέθλια από ένα πρόσωπο που δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Βλέποντας αυτό το μπουκάλι, μου έρχεται ένα χαμόγελο στα χείλη γιατί τον θυμάμαι. Αυτόν και τις τρέλες του.

Σταματώντας το βλέμμα στη βιβλιοθήκη όταν η έμπνευση στερεύει στο χαρτί περιπλανιέμαι και σε άλλα αντικείμενα που τη στολίζουν. Ένα χοντρό βαρύ μπουκάλι μπύρας που μοιάζει σαν αυτά που πετούσαν οι ναυαγοί στις θάλασσες με ένα μήνυμα βοήθειας για όποιον ναυτικό το σηκώσει από τα ανταριασμένα κύματα, θυμίζει ένα απόγευμα στην Ικτίνου με μια αγαπημένη φίλη, που παραγγείλαμε δυο επιπλέον μπύρες για να κρατήσουμε τα μπουκάλια και να τα κάνουμε χειροτεχνίες. Παραμένει άθικτο στο ράφι και με κοιτάει σαν να με κοροϊδεύει: ακόμη να ασχοληθείς… Δίπλα του στέκει ένας ξύλινος κουμπαράς. Έχει τη μορφή μιας ταξιδιωτικής βαλίτσας με έναν χαρτί κολλημένο επάνω της με την υπέροχη φράση “savings to see the world”. Υποσχόμενο αν μη τι άλλο! Έχει λίγα λεφτουδάκια μέσα. Ίσως να φτάσουν για ένα εισιτήριο μέχρι τη Ρώμη όταν τελειώσει η καραντίνα! 

Παραδίπλα ένας βιβλιοστάτης από το IKEA , με τη μορφή του γράμματος Β μου θυμίζει γιατί τον αγόρασα. Γιατί φυσικά το Β παραπέμπει στο Βιβλίο. Και φυσικά στην περίπτωση μου ας βάλουμε τη λέξη στον πληθυντικό γιατί με τα τόσα βιβλία που έχω στην κατοχή μου καλύτερα να ανοίξω μια δημόσια βιβλιοθήκη για να τα χαρεί και κανένας άλλος! Ο δεύτερος βιβλιοστάτης βρίσκεται δυο ράφια πιο κάτω και κρατάει συντροφιά σε δύο ανεμόμυλους. Τους πήρα από το πρόσφατο ταξίδι μου στο Άμστερνταμ. Είχα λυσσάξει να πάρω ένα ενθύμιο με ανεμόμυλο και έτρεξα την αδελφή μου σε όλα τα καταστήματα με σουβενίρ για να βρω ένα της αρεσκείας μου. Και τον βρήκα. Μου άρεσε τόσο πολύ που πήρα δυο! Μη φανταστείς, είναι μικρός. Αλλά με πολλές όμορφες χρωματικές λεπτομέρειες όπως μπλε σκάλες, παράθυρα κόκκινα και κίτρινα και μια ξύλινη κουπαστή για να κρατηθεί ο μυλωνάς και να μην πέσει όταν θα μπει μέσα στον ανεμόμυλο! Άσε που το πανί είναι λεύθερο και γυρίζει κιόλας! Και φυσικά τους πήρα και σε καταπληκτική τιμή. Άξιζε ο ποδαρόδρομος! Ακριβώς από πάνω, τους μύλους συντροφεύουν χριστουγεννιάτικα λαμπάκια που φωτίζουν τις ράχες των βιβλίων. Αγγλικοί και ελληνικοί τίτλοι παίρνουν λίγο απόκοσμο φως από τις λάμπες που λειτουργούν με μπαταρία γιατί πολλές φορές τα ξεχνάω αναμμένα και φοβάμαι με το ρεύμα μην πάρουμε καμία φωτιά και έχουμε και άλλα… Στο από κάτω ράφι αλλάζει εντελώς το σκηνικό. Μια πέτρα από τη Μάλτα και συγκεκριμένα το νησάκι του Γκόζο μου θυμίζει το παράθυρο που έπεσε πριν λίγα χρόνια από τους δυνατούς ανέμους, στερώντας από τους ενθουσιασμένους τουρίστες ένα βασικό αξιοθέατο της περιοχής. Η πέτρα βρέθηκε στα χέρια μου όταν επισκεπτόμενη το Γκόζο και το μέρος που βρισκόταν κάποτε το διάσημο παράθυρο, έπεσα επάνω σε μια ευγενική κυρία που πουλούσε την πραμάτεια της μπροστά ακριβώς από το πάλαι ποτέ αξιοθέατο. Ήταν Μαλτέζα και μου διηγήθηκε πως έγινε ακριβώς η πτώση. Αναλυτικά ολόκληρη την ιστορία. Με συγκίνησε καθώς δεν είχε καμία υποχρέωση να μου κάνει τον ξεναγό και σαν ευχαριστώ αγόρασα την πέτρα και κάποια άλλα ενθύμια από τον πάγκο της. Όταν τη ρώτησα γιατί συνεχίζει να στήνει την πραμάτεια της εκεί αφού το παράθυρο έπεσε μου απάντησε: «Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Όπως και οι τουρίστες. Έρχονται ακόμη ούτως ή άλλως. Με παράθυρο ή χωρίς παράθυρο»!

Βιβλία, βιβλία, βιβλία. Κάθε μέσα μπαίνω στο διαδίκτυο και κοιτώ νέους τίτλους. Και κάθε φορά με μαλώνω κοιτώντας τις βιβλιοθήκες μου και υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου πως έχω δεκάδες βιβλία που δεν τα έχω διαβάσει ακόμη και περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους. Είναι σαν να μου μιλάνε. 

-«Δεν βλέπεις τι χαμός γίνετε εδώ; Θα μας προσθέσεις κι άλλα;»

– «Ε, και τι έγινε να πάρω δυο ακόμη; Όλο παράπονα είστε!»

 Χρόνος υπάρχει. Και πατώ αποστολή παραγγελίας. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s