22οΦΝΘ:«Crazy Dance»-Αναλύοντας ένα περιοδεύον λούνα παρκ με τον σκηνοθέτη Γιώργο Κυβερνήτη

Τα λούνα παρκ πάντα κρύβουν κάτι μαγικό, κάτι μυστηριώδες μέσα τους. Κάτι που ίσως κάποιες φορές αγγίζει τα όρια μεταξύ μαγείας, αληθοφάνειας και ίσως λίγο παρακμής. Τι συμβαίνει όταν μια οικογένεια Ιταλών διευθύνει ένα τέτοιο πάρκο σε περιοδεία στην Ελλάδα; Πως τα περνάνε τα δυο αδέλφια μακριά από την πατρίδα τους; Αυτήν την όμορφα παράξενη ιστορία επέλεξε να κινηματογραφίσει ο σκηνοθέτης Γιώργος Κυβερνήτης και να μας τη μεταδώσει μέσα από το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ Crazy Dance.

Με αφορμή την παγκόσμια πρεμιέρα που πραγματοποιείται στο διαδικτυακό για φέτος 22ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (www.filmfestival.gr) από τις 19 έως τις 28 Μαϊου 2020, συνομιλήσαμε και αναλύσαμε τη δημιουργία του φιλμ. Πως ήρθε η έμπνευση για την κινηματογράφιση του Crazy Dance, γιατί έγινε μικρού μήκους το ντοκιμαντέρ αλλά και τι φέρνει με τα χρόνια στη ζωή η εμπειρία με μια κάμερα στο χέρι. 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΓΕΩΡΓΙΑ ΣΚΟΝΔΡΑΝΗ

Ο σκηνοθέτης Γιώργος Κυβερνήτης

Πως σας ήρθε η έμπνευση για να κινηματογραφήσετε μια συναρπαστική οικογένεια Ιταλών;

Το Crazy Dance παρουσιάζει μία οικογένεια Ιταλών που γυρίζει την Ελλάδα με ένα πλανόδιο Λούνα Παρκ: μια γνώριμη εικόνα για πολλούς, κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες στην επαρχία και τα νησιά. Οι ίδιοι μένουν σε τροχόσπιτα. Τα αδέρφια στήνουν και ξεστήνουν τα παιχνίδια και το σπίτι τους, σχεδόν κάθε μήνα, αλλάζοντας μέρος. Στην ταινία ανακαλύπτουμε τη ζωή τους πίσω από τα φώτα και αναμένουμε τον ερχομό της μητέρας και της αδερφής τους λίγο πριν αναχωρήσουν όλοι μαζί για τον επόμενο προορισμό́ τους.

Στο ντοκιμαντέρ κατά τη γνώμη μου, η έννοια της «έμπνευσης» δεν θεωρώ πως υπάρχει. Καθημερινές ιστορίες που συμβαίνουν μακριά ή κοντά μας είναι αυτές που σε συγκινούν. Οι συγκυρίες και τα βιώματα σε κάνουν να ξεχωρίσεις κάποιες από αυτές. Η ιστορία αυτή όπως και τα «Καναρίνια», προέκυψε κάπως «τυχαία», χωρίς να γνωρίζω από πριν τους χαρακτήρες. Αυτή η τυχαιότητα αλλά και μια προσωπική ανάγκη μαζί με διάχυτο ενθουσιασμό χαρακτηρίζουν ίσως τον τρόπο που επιλέγω ένα θέμα. Πάντα η εικόνα των πλανόδιων καλλιτεχνών, των λούνα παρκ και των τσίρκων με συγκινούσε και μου προκαλούσε θαυμασμό και δέος. Από μικρός είχα την περιέργεια πως ζουν αυτοί οι άνθρωποι και ένιωθα πως θέλω να γίνω κι εγώ κομμάτι αυτού.

Βλέποντας τους να μαζεύουν τα παιχνίδια ένα βράδυ στη Μυτιλήνη αποφάσισα να τους μιλήσω χωρίς δεύτερη σκέψη. Έτσι, κάποιες ημέρες μετά βρέθηκα στον επόμενο προρισμό τους, τη Σύρο.

Η ιστορία ξυπνά το ενδιαφέρον. Γιατί επιλέξατε να κάνετε το ντοκιμαντέρ μικρού μήκους και όχι μεγάλου;

Ο τρόπος αφήγησης και ο ρυθμός σε μία ταινία σε οδηγούν στην τελική διάρκειά της. Δεν θεωρώ πως η διάρκεια επηρεάζει κατ’ ανάγκη και τον όγκο της πληροφορίας που σου δίνει ούτε θα έλεγα πως όσο μεγαλύτερη είναι τόσο περισσότερα μαθαίνουμε για το θέμα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ας πούμε, ο τρόπος κινηματογράφησης, οι ημέρες γυρισμάτων, το υλικό που τράβηξα και οι δράσεις με οδήγησαν στην απόφαση να έχει αυτή τη διάρκεια, η οπόια, την κάνει πυκνή, μεστή και με ρυθμό. Εάν ήταν μεγάλου μήκους με το ίδιο υλικό, δε θα έδινε κάτι παραπάνω. Ποιος ξέρει, μπορεί στο μέλλον να συνεχιστεί και να εξελιχθεί σε μεγάλου, αλλά δεν το θεωρώ αυτοσκοπό, ούτε πιστεύω πως ο ανώτερος στόχος κάθε σκηνοθέτη πάντα είναι να κάνει μεγάλου μήκους. Σίγουρα ένας παράγοντας είναι και το οικονομικό κομμάτι. Είναι μια ταινία με ελάχιστο μπάτζετ, που όλο το συνεργείο αποτελείται από ένα άτομο, και αυτό είναι και ένα θέμα συνολικά για τα χρήματα και το βήμα που δίνεται στο ντοκιμαντέρ από δημόσιους φορείς.

Ποια θεωρείτε την ωραιότερη ιστορία που κινηματογραφήσατε μέχρι σήμερα; Ξεχωρίζετε κάποιο από τα 3 film σας;

Η ερώτηση αυτή νομίζω δεν μπορεί να απαντηθεί ακριβώς. Αυτό που μπορώ να πω είναι πως επειδή η επιλογή των θεμάτων που έχω κάνει επηρεάζεται πολύ και από την φάση ζωής που βρίσκομαι σε κάθε περίοδο, σίγουρα κάθε μία δουλειά με συνδέει με σκέψεις, αναφορές και ανθρώπους. Η πρώτη μου ταινία «Τα Καναρίνια», για ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που ζει στη Σύρο, είναι σίγουρα αυτή που θα θυμάμαι πάντα ως αυτή που με έβαλε σε ένα κόσμο τελείως καινούριο για εμένα. Ο έρωτας στην τρίτη ηλικία, ο θάνατος και η συντροφικότητα ήταν τα κύρια στοιχεία που με απασχόλησαν. Το «Μέσα μου βλέπω Μονάχα Θάλασσα», η δεύτερη ταινία, ήταν ομαδική και την συν-σκηνοθετήσαμε με τους Νεφέλη Οικονόμου-Πάντζου, Μαρία Σιδηροπούλου και Αλέξη Χατζηγιάννη. Ένα ντοκιμαντέρ για τον μουσικό, καλλιτέχνη και άνθρωπο Βαγγέλη Γερμανό. Μία ταινία που μου θυμίζει το καλοκαίρι, την μυρωδιά του καρπουζιού, τα ‘Μπαράκια’ και μία παιδική-εφηβική ηλικία που αναπολώ. Το ντοκιμαντέρ αυτό, θα προβληθεί επίσης στο 22ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης μαζί με το Crazy Dance. Η τελευταία μου ταινία, το «Crazy Dance» είναι μία κλεφτή -παιδική- ματία στον μαγικό κόσμο του θεάματος και του Λούνα Παρκ, μέσα απο την ρεαλιστική και κυνική σκοπιά των 32 μου χρόνων.

Τι έχετε μάθει για το σινεμά και τη ζωή από την εμπειρία αυτών των ταινιών μέχρι στιγμής;

Απ ότι φαίνεται και επιβεβαιώνεται καθημερινά, η ζωή πάντα ξεπερνάει το σινεμά. Το ντοκιμαντέρ αποτελεί για εμένα ένα τρόπο καταγραφής και ταξινόμησης της ζωής και του χάους της. Οι άνθρωποι που συναντώ και γνωρίζω σε όλη αυτή τη διαδικασία είναι αυτό που μένει. Γιατι η απάντηση είναι πάντα αυτή. Η ανάγκη να καταγράψω και να κρατήσω στο χρόνο κάτι που έζησα, είναι ίσως μία απάντηση στη συνεχή ανησυχία του θανάτου.

Μετά το 22ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, θα ταξιδέψει αλλού το ντοκιμαντέρ; Που θα μπορεί κάποιος να το αναζητήσει;

Το ντοκιμαντέρ κάνει παγκόσμια πρεμιέρα 19-28 Μαίου, στο 22ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης μέσω του Festival Scope. Οι συνθήκες είναι τέτοιες όπου οι ταινίες θα προβληθούν online στην πλατφόρμα του Φεστιβάλ για συγκεκριμένο αριθμό προβολών. Ελπίζω και πιστεύω πως όλα θα πάνε καλά και θα βρεθούμε ξανά στις αίθουσες και σε άλλα φεστιβάλ, εντός κι εκτός Ελλάδας, τα οποία θα ανακοινωθούν σύντομα. Στην σελίδα της ταινίας στο Facebook μπορεί κάποιος να βρει περισσότερες πληροφορίες για τις επερχόμενες προβολές. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s