Όπως κάθε άνθρωπος που έχει βάλει τα κιλάκια του και θέλει να αδυνατίσει —να φτάσει, τέλος πάντων, στα φυσιολογικά του επίπεδα και να δει τη ζυγαριά να δείχνει το επιθυμητό νούμερο— έτσι κι εγώ, με σκυμμένο το κεφάλι, απευθύνθηκα στη διατροφολόγο μου για να μου δείξει τον δρόμο.

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΕΩΡΓΙΑ ΣΚΟΝΔΡΑΝΗ

Και φυσικά απευθύνθηκα σε ειδικό. Γιατί όλες οι προηγούμενες απόπειρες να χάσω τα περιττά κιλά μόνη μου ή με τη βοήθεια του κατά φαντασίαν γιατρού-Ίντερνετ έπεσαν στο κενό. Με τον γιατρό, όμως, λειτουργείς αλλιώς: υπάρχουν ραντεβού στην ατζέντα, οι μέρες πλησιάζουν, κάποιος σε περιμένει να αποδώσεις. Δεν έχεις και πολλές επιλογές. Πρέπει να το κάνεις. Και, επιπλέον, πληρώνεις. Οπότε η προσπάθεια οφείλει να στεφθεί με επιτυχία. (Θα μου πεις, και στο γυμναστήριο πληρώνεις, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα, για ένα άλλο κείμενο.) Πήρα λοιπόν την απόφαση, χτύπησα την πόρτα της και λίγο μετά το ραντεβού η διατροφή προσγειώθηκε στο μέιλ μου. Τη διάβασα και με έπιασε απελπισία. Καλημέρα πείνα! Αλλά είπαμε: η προσπάθεια φέρνει αποτελέσματα. Υπομονή.

Ημέρα πρώτη. Τρως το κουλούρι σου, πίνεις τον καφέ σου και, ταυτόχρονα, γλύφεις νοερά την οθόνη του υπολογιστή, με ένα λαχταριστό cupcake να σου κλείνει πονηρά το μάτι. Υπομονή — σε δύο ώρες θα φας το φρουτάκι σου και όλη η λαχτάρα για γλυκό θα φύγει… δια μαγείας. Για να περάσει αυτό το δίωρο και να μην καταλήξεις να τρως το χρώμα από τους τοίχους, απασχολείς τον εαυτό σου με οτιδήποτε. Καλή ώρα, ξεκινάς να γράφεις ένα κείμενο και η σκέψη ταξιδεύει αλλού. Κάνε ό,τι σε ευχαριστεί («να φάω γλυκό!») για να φύγει η ρημάδα σκέψη από το φαγητό. Για εμένα, οι πιο δύσκολες στιγμές είναι αμέσως μετά το φαγητό. Έφαγα το πρωινό μου και αμέσως θέλω κι άλλο. Εννοείται γλυκό. Εκεί πρέπει να αποβάλεις τη σκέψη, γιατί ο εγκέφαλος δεν έχει προλάβει ακόμη να πει στο στομάχι ότι χόρτασες. Το γράφω λίγο «μπακάλικα», αλλά αυτό ακριβώς συμβαίνει. Υπομονή για λίγα μαρτυρικά λεπτά και η λιγούρα φεύγει. Ένα άλλο κόλπο είναι τα ροφήματα: καφές, τσάι — όχι αναψυκτικά και άλλες θερμιδοβόμβες. Γιατί άμα αρχίσεις τα φάουλ-θερμίδα-ποτά, έχασες την μπάλα. Όταν φτάνει, επιτέλους, η μαγική ώρα του δεκατιανού φρούτου, έχεις ήδη ξενερώσει και το τρως ανόρεχτα. Αλλά σε κρατάει μέχρι το μεσημεριανό.

Το μεγάλο πρόβλημα, βέβαια, είναι το βράδυ. Όσοι κοιμάστε αργά, κοιμηθείτε νωρίς. Φάτε τη σαλατούλα σας και ύπνο, γιατί μετά… ο τοίχος σας κοιτάει λάγνα και θέλετε να τον φάτε. Η μεγάλη μου αδυναμία είναι τα γλυκά. Προτιμώ ένα τιραμισού από μια ταλιάτα. Μια crème brûlée από ένα ριζότο τρούφας. Οπότε ένα διαιτολόγιο χωρίς καθόλου γλυκά είναι σαν να με σκοτώνεις. Με μαχαίρι. Στο στομάχι. Κατευθείαν.

Το μαγικό με τις διατροφές είναι ότι τις πρώτες μέρες θέλεις να φας τα πάντα: από το χαρτί που τυλίγει το κουλούρι μέχρι τη φλούδα της μπανάνας. Μετά αρχίζεις να γλείφεις τους τοίχους και να δαγκώνεις το κουτάλι μαζί με τη σούπα. Οι πρώτες μέρες είναι καθαρό μαρτύριο. Μετά, όμως, συνηθίζεις και μένεις στον στόχο σαν καλός στρατιώτης. Αν λοξοδρομήσεις και πεις «έλα μωρέ, μια παστούλα θα φάω — από εκείνες τις μικρές στα Μπλε στην Αγίας Σοφίας», το παιχνίδι χάθηκε. Όχι απλώς το έχασες· κατρακύλησες στην Τσιμισκή σαν ωραίο βαρελάκι. Πάει η διατροφή, καλωσόρισες πάλι κιλά μου. Η διατροφή θέλει στρατιώτες. Χωρίς παρεκκλίσεις, χωρίς κλεψιές. Πάντα με τη βοήθεια της διατροφολόγου και πιστή στο πρόγραμμα.

Όταν περάσουν οι εβδομάδες και έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα, δεν τελείωσες. Τότε αρχίζει το δύσκολο κομμάτι: να συνεχίσεις. ΟΚ, φάε και λίγη σοκολάτα μια φορά την εβδομάδα — μέχρι εκεί. Κάθε φορά που κλέβω, έρχεται η κατιούσα. Οπότε προσπαθώ να τηρώ το πρόγραμμα. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη δεύτερη εβδομάδα και είμαι πιστή στη δίαιτα. Για όλους εσάς που θέλετε να χάσετε τα κιλά των γιορτών, τώρα είναι μια καλή ευκαιρία. Αλλά είπαμε: στρατιώτες. Αλλιώς, πιάστε μια σοκολατίνα από τον Τερκενλή και φάτε και μια μπουκιά στην υγειά μου.

Disclaimer: Προφανώς το κείμενο είναι χιουμοριστικό και δεν είναι για όλα τα γούστα. Δεν προτείνω σε κανέναν να χάσει τα περιττά κιλά αν δεν το θέλει. Αν, πάλι, το θέλεις — καλωσόρισες στον κόσμο μου.