Βαθμολογία: 7.5 / 10

Σύνοψη: Όταν ένας ασθενής εξαφανίζεται μυστηριωδώς, μια ψυχοθεραπεύτρια (Renate Reinsve) έρχεται αντιμέτωπη με το αδιανόητο: μια παράλληλη, εφιαλτική διάσταση πέρα από την πραγματικότητα. Στην προσπάθειά της να τον σώσει, βυθίζεται σε ένα αγχωτικό άπειρο από κίτρινους τοίχους και παρανοϊκά, επαναλαμβανόμενα σκηνικά, όπου το συνεχές τρεμόπαιγμα των φώτων φθορισμού και ο εκκωφαντικός βόμβος τους λυγίζουν την ίδια τη λογική.

Κείμενο: Νικόλαος Τσιώλης

Η Γνώμη μας / Ανάλυση
Το «Backrooms» αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχήματα της χρονιάς για το horror genre. Το concept που ξεκίνησε ως internet creepypasta και γιγαντώθηκε μέσα από τα viral βίντεο του Kane Parsons στο YouTube, κάνει το μεγάλο άλμα για τη μεγάλη οθόνη με τη σφραγίδα της A24. Το Ergebnis είναι ένα άκρως ατμοσφαιρικό, ψυχολογικό θρίλερ που μεταφέρει υποδειγματικά στο σινεμά τον τρόμο των «liminal spaces» (των άδειων, απόκοσμων μεταιχμιακών χώρων).

Σκηνοθεσία, Κάμερα & Ρετρό Εικαστική Ταυτότητα
Ο Parsons αποδεικνύει ότι κατέχει το visual storytelling, δανειζόμενος γνώριμα μοτίβα και πατέρνς από κλασικά, eμβληματικά θρίλερ του είδους. Η συνεχόμενη χρήση της κάμερας χειρός (found-footage αισθητική) φέρνει αμέσως στο μυαλό την ωμή, κλειστοφοβική αίσθηση του The Blair Witch Project, κάνοντας τον θεατή να νιώθει παγιδευμένος στον ίδιο χώρο με τους ήρωες.
Εικαστικά, η ταινία είναι «ντυμένη» με μια υποβλητική ρετρό αισθητική, πιστή στη χρονολογία των late 80s όπου τοποθετείται το αυθεντικό lore. Η φωτογραφία του Jeremy Fox προσεγγίζει το θέμα με μια βαθιά καλλιτεχνική ματιά: το στήσιμο της κάμερας, οι γωνίες λήψης και το κάδραρισμα απομονώνουν τους χαρακτήρες μέσα στον ευρυγώνιο χώρο, δημιουργώντας μια αίσθηση απόλυτης μοναξιάς. Αυτές οι άρτιες ευρυγώνιες λήψεις παραμορφώνουν ελαφρώς τα όρια των δωματίων, εντείνοντας το σκοτεινό κλίμα και την κλειστοφοβία, ενώ η χρωματική παλέτα χαρίζει αυτό το παλιομοδίτικο, νοσηρό κλίμα που σε γραπώνει.
Παράλληλα, η ταινία κερδίζει πόντους επειδή δεν επιδίδεται σε εύκολα jump scares. Αποφεύγει τις φτηνές ξαφνικές τρομάρες που άλλες παραγωγές του είδους χρησιμοποιούν κατά κόρον –και συνήθως χωρίς καμία απολύτως αξία για την πλοκή– προτιμώντας να χτίσει ένα σταθερά αγωνιώδες κλίμα μέσα από την εικόνα και τον συνεχή, χαμηλό βόμβο των φώτων φθορισμού.

Παραγωγή, Χώροι και Διαχείριση του Ενδιαφέροντος
Αξίζει να σημωθεί ότι το «Backrooms» είναι μια low-budget παραγωγή που κινείται σχεδόν αποκλειστικά σε ελάχιστους, περιορισμένους και επαναλαμβανόμενους χώρους. Παρά τον προφανή αυτόν περιορισμό, η ταινία σε καμία περίπτωση δεν εγκλωβίζεται ούτε καταπλακώνεται από τη μονοτονία των πλάνων της. Αντίθετα, η έξυπνη σκηνοθεσία και το μελετημένο στήσιμο των σκηνών εκμεταλλεύονται ιδανικά τη μινιμαλιστική φύση του project, επιτρέποντας στην πλοκή να αναπτυχθεί ομαλά και καταφέρνοντας να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο σχεδόν μέχρι το τέλος. Εκεί, βέβαια, που το σενάριο δείχνει τις αδυναμίες του είναι στη ροή ορισμένων σημείων, καθώς σε κάποια διαστήματα νιώθεις ότι η ένταση μένει στάσιμη, χωρίς την απαραίτητη συναισθηματική κλιμάκωση.

Το Δίκοπο Μαχαίρι του Φινάλε
Η τρίτη πράξη επιλέγει συνειδητά να μην υποκύψει σε εύκολες, χολιγουντιανές λύσεις, μια απόφαση όμως που λειτουργεί ως δίκοπο μαχαίρι για το τελικό αποτέλεσμα. Το τέλος δημιουργεί πολύ περισσότερα ερωτηματικά παρά τα αναλύει και τα κλείνει, αφήνοντας τις ερμηνείες ανοιχτές και απροσδιόριστες.
Αυτή η έλλειψη επεξηγήσεων αναμένεται να διχάσει έντονα το κοινό. Από τη μία πλευρά, για μια μερίδα θεατών, η άρνηση του σεναρίου να δώσει απαντήσεις στερεί μια συμβατική κάθαρση και αφήνει ένα αμήχανο σεναριακό κενό, κάνοντας την ιστορία να μοιάζει ημιτελής. Από την άλλη, για όσους αγαπούν το αινιγματικό horror, διατηρεί το σκοτεινό μυστήριο ζωντανό και δίνει στον θεατή το ερέθισμα να αναλύσει ο ίδιος τα όσα είδε, ορίζοντας τη δική του προσωπική εξήγηση.

Σκηνοθετική Κληρονομιά & Ανεκπλήρωτες Προσδοκίες
Κλείνοντας, είναι σαφές ότι παραγωγές αυτού του βεληνεκούκους κουβαλούν μια εξαιρετικά πολλά υποσχόμενη δυναμική, η οποία όμως προϋποθέτει μια βαθύτερη σκηνοθετική ωριμότητα για να αποδώσει καρπούς. Το εύρημα ενός ψυχολογικού λαβυρίνθου με ατελείωτους διαδρόμους, ψυχεδελικές γωνίες λήψης και έπιπλα τοποθετημένα άσκοπα στον χώρο, γεννά μια αυθεντική υπαρξιακή αβεβαιότητα που παραπέμπει ευθέως στη γεωμετρική παράνοια της Λάμψης του Stanley Kubrick. Παρά την αξιοσημείωτη προσπάθεια του Kane Parsons να τιμήσει το πρωτογενές υλικό, η έλλειψη εμπειρίας του στερεί από το φιλμ την απαραίτητη σεναριακή και ρυθμική κλιμάκωση. Αν το συγκεκριμένο concept βρισκόταν στα χέρια ενός έμπειρου μετρ του είδους, ο οποίος θα μπορούσε να διαχειριστεί τον ψυχολογικό τρόμο με μεγαλύτερη μαεστρία, θα μιλούσαμε αναμφίβολα για ένα διαχρονικό αριστούργημα — μια καλλιτεχνική υπέρβαση που εδώ, δυστυχώς, δεν επιτυγχάνεται σε καμία στιγμή.
Θετικά:
    •    Εκπληκτικό καλλιτεχνικό κάδραρισμα και άρτιες ευρυγώνιες λήψεις που αναδεικνύουν την κλειστοφοβία του χώρου.
    •    Πιστή ρετρό αισθητική των late 80s με παλιομοδίτικη χρωματική παλέτα και ευφυή χρήση κάμερας χειρός στα πρότυπα του Blair Witch Project.
    •    Αποχή από τα φτηνά jump scares, με έμφαση στο αυθεντικό κλίμα αγωνίας.
    •    Η μινιμαλιστική παραγωγή και οι περιορισμένοι χώροι αξιοποιούνται σωστά σκηνοθετικά, κρατώντας το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι το τέλος.
Αρνητικά:
    •    Σε ορισμένα διαστήματα η ένταση παρουσιάζει στασιμότητα, χωρίς την αναμενόμενη συναισθηματική κλιμάκωση.
    •    Οι χαρακτήρες θα μπορούσαν να έχουν αναπτυχθεί παραπάνω, έχοντας πιο ενεργό ρόλο στην εξέλιξη.
    •    Το φινάλε αφήνει πολλά ερωτηματικά και ένα σεναριακό κενό που μπορεί να απογοητεύσει όσους αναζητούν ξεκάθαρες απαντήσεις.
Με λίγα λόγια: Το «Backrooms» είναι ένα οπτικό και ακουστικό κομψοτέχνημα ψυχολογικού τρόμου που αποδεικνύει ότι οι περιορισμένοι χώροι δεν αποτελούν εμπόδιο όταν υπάρχει σωστό σκηνοθετικό πλάνο. Αν και στερείται σεναριακής κλιμάκωσης σε κάποια σημεία, η άρνησή του να υποκύψει στα εύκολα jump scares και το γεμάτο ερωτηματικά, αινιγματικό του φινάλε, το καθιστούν μια άκρως εντυπωσιακή και υποβλητική κινηματογραφική εμπειρία. Ένα project που δείχνει τις τεράστιες προοπτικές του concept, ακόμα κι αν σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς θα έμοιαζε αν το είχε διαχειριστεί ένας βετεράνος του ψυχολογικού τρόμου με την κληρονομιά του Kubrick.