Η παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Παπαζαφειρίου “Παλιό Χώμα” πραγματοποιήθηκε στον υπέροχο και φιλόξενο πολυχώρο πολιτισμού Επίκεντρο+ στην Πάτρα. Το καφέ, ένας ζεστός και εναλλακτικός χώρος, θύμιζε καλειδοσκόπιο χρωμάτων κοιτάζοντας προς την αυλή.

Όπως στις παρουσιάσεις της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Βεργίνας, που προηγήθηκαν, έτσι και τώρα γίναμε κοινωνοί μιας εναλλακτικής παρουσίασης, με στοιχεία θεατρικά, αναφορές στον συγγραφέα και την ζωή του και αναλύσεις του βιβλίου από συγγραφείς, αρχαιολόγους, φιλολόγους, ηθοποιούς.
Στην πρώτη παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Παπαζαφειρίου στην Αθήνα, στο βιβλιοπωλείο “Κομπραί”, είχα εντυπωσιαστεί βλέποντας να ζωντανεύουν μπροστά μου διάλογοι του μυθιστορήματος. Το ίδιο συνέβη και στην Πάτρα. Η έμπνευση και το όραμα της σκηνοθέτιδος Αναστασίας Κουμίδου, μαζί με τους ταλαντούχους ηθοποιούς Νίκο Λυμπεράτο και Παλαιολόγο Χαλίδα στο πλευρό της, ζωντάνεψαν με αριστοτεχνικό τρόπο τους κεντρικούς ήρωες του βιβλίου, βυθίζοντας μας στην υπόθεσή του.
Η αναφορά σε στιγμές της ζωής και της επαγγελματικής διαδρομής του Γιώργου ως αρχαιολόγου είναι κάθε φορά μια διαδικασία επίπονη, εσωτερική και συγκινησιακή. Σε όλες τις παρουσιάσεις αυτές τις δύσκολες και φορτισμένες λέξεις τις έχει επωμιστεί στωικά και τις επικοινωνεί η πολυαγαπημένη σύζυγος του Γιώργου, Αγγελική.

Στην παρουσίαση της Πάτρας μοιράστηκαν μαζί μας τις σκέψεις και την κριτική τους ματιά πάνω στο βιβλίο οι φιλόλογοι Μαίρη Σιδηρά, κριτικός λογοτεχνίας, και Μίνα Π. Πετροπούλου, διευθύντρια ύλης του Culture book. Στις προηγούμενες παρουσιάσεις για το μυθιστόρημα και τον Γιώργο είχαν μιλήσει οι αρχαιολόγοι Κώστας Πασχαλίδης και Τάσος Κακαμανούδης, φίλος του Γιώργου με τον οποίο συνεργάστηκαν επί σειρά ετών σε ανασκαφές στη Βεργίνα, καθώς και ο επίσης φίλος του και συγγραφέας Κώστας Αρκουδέας. Ο Κώστας συνέβαλε ουσιαστικά στην έκδοση του βιβλίου, σε μια βαθιά συγκινητική από κοινού προσπάθεια με την Αγγελική να κάνουν πραγματικότητα ένα πολύ μεγάλο όνειρο του Γιώργου, ακόμα και μετά την απώλειά του.

Η μνήμη ίσως να αποτελεί ένα μικρό αντίδοτο της απώλειας. Από μικρό παιδί θαύμαζα και καμάρωνα τον αδερφό μου, τον Γιώργο. Για όσα κατάφερε στη ζωή του από τα πιο απλά και μικρά μέχρι και τα πιο σπουδαία. Λυπάμαι βαθιά που δεν είναι μαζί μας να χαρεί ο ίδιος τη ζωή και την πορεία του βιβλίου του που τόσο πολύ ήθελε να πάρει στα χέρια του. Συνεχίζω όμως να τον θαυμάζω για αυτό που κατάφερε και μετά την απώλεια του. Που μετέφερε την αγάπη του για όσα έκανε, την ευαισθησία του, την αντίληψη του για τον άνθρωπο και τον κόσμο και εν τέλει ένα κομμάτι από τον ίδιο του τον εαυτό στο πρώτο και τελευταίο έργο του. Και σίγουρα διαβάζοντας το “Παλιό Χώμα” του Γιώργου Παπαζαφειρίου αυτό που συγκινεί δεν είναι το γεγονός ότι ο ίδιος δεν είναι πια μαζί μας, αλλά η ίδια η ιστορία του· που ξεκινάει γήινα και σκληρά αλλά τελειώνει αφήνοντας σου μια αίσθηση ουράνιας ηρεμίας και ελπίδας.