Supergirl: Ένα σύµπαν που αξίζει να γεµίσει, αν του δοθεί η ευκαιρία

Πριν µιλήσουµε για την ταινία, οφείλουµε να µιλήσουµε για κάτι άλλο. Γιατί αυτή η κριτική δεν µπορεί να ξεκινήσει από τη δράση, τα εφέ ή τη σκηνοθεσία — οφείλει να ξεκινήσει από τον θόρυβο που προηγήθηκε της ταινίας. Τους µήνες πριν από την πρεµιέρα, η Milly Alcock βρέθηκε στο στόχαστρο ενός εκτεταµένου και άσχηµου δηµόσιου σχολιασµού για την εµφάνισή της.

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΤΣΙΩΛΗΣ

Ʃχόλια για το σώµα της, για τα δόντια της, για το αν «αξίζει» τον ρόλο ως γυναίκα και ως σώµα. Η ίδια η ηθοποιός το σχολίασε µε αφοπλιστική ακρίβεια στη Vanity Fair: «Έχουµε συνηθίσει πολύ να έχουµε αυτή την παράξενη κυριαρχία πάνω στο γυναικείο σώµα».

Και είχε απόλυτο δίκιο. Το σινεµά είναι µικρή κοινωνία — µέσα του αντανακλώνται όλες οι αρετές και όλες οι παθογένειες του κοινωνικού συνόλου. Αυτός ο πόλεµος εικόνας που ξεσπά κάθε φορά που µια γυναίκα αναλαµβάνει έναν ρόλο «ανδρικού» µεγέθους — σούπερ ήρωας, franchise, πρωταγωνίστρια δράσης — δεν είναι κριτική. Είναι κοινωνικό σύµπτωµα.

Και οφείλουµε να το λέµε.

Τώρα, για την ταινία.

Ο Craig Gillespie — γνωστός από το I, Tonya και το Cruella — επιλέγει από την αρχή µια σαφή αισθητική κατεύθυνση: θέλει ο κόσµος της Supergirl να είναι χειροπιαστός, γήινος, αδρός. Δεν ενδιαφέρεται για αστραφτερούς υπερήρωες, ενδιαφέρεται για τη λάσπη στις σόλες, για έναν χαρακτήρα χωρίς µακιγιάζ, πληγωµένο και αντισυµβατικό. Η Kara Zor-El δεν είναι ο Superman µε φούστα. Είναι ένα ολοκληρωτικά διαφορετικό πλάσµα τραυµατισµένο, αντιδραστικό, ασυµβίβαστο µε τον ίδιο του τον εαυτό και αυτό αποτελεί ίσως την πιο υποσχόµενη πρόταση που έχει κάνει το νέο DCU από την εποχή που ο James Gunn ανέλαβε το τιµόνι.

Χρωµατικά, η ταινία δηµιουργεί ένα σύµπαν πανέµορφο και πλούσιο. Πλανήτες, πλάσµατα, κοσµικές διαδροµές που αναπόφευκτα φέρνει στον νου τους Guardians of the Galaxy, και σε κάποιες στιγµές όχι µόνο δεν υστερεί αλλά τους συναγωνίζεται, τόσο στο κωµικό στοιχείο όσο και στη φαντασία. Οι σκηνές δράσης προτιµούν τη µάχη σώµα µε σώµα αντί για την εύκολη λύση των εκρήξεων και των laser — µια επιλογή που εκτιµάται.

Και όµως. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η µεγάλη ευκαιρία που χάνεται. Ένας χαρακτήρας τόσο πλούσιος όσο η Kara, µε τέτοιο ψυχολογικό βάθος, τέτοια αντιφατικότητα, τέτοιο δυναµικό χρειάζεται σενάριο που να τον σηκώνει. Η Ana Nogueira προσπαθεί, αλλά το αποτέλεσµα χωλαίνει σε κρίσιµα σηµεία: οι χαρακτήρες µένουν στάσιµοι, οι σκηνές εµφανίζουν κενά παρά τον γρήγορο ρυθµό, και το έργο επιλέγει να εξυπηρετήσει το ευρύ κοινό εις βάρος όσων θα ήθελαν ένα πιο ολοκληρωµένο, πιο ώριµο σινεµά υπερηρώων.

Θυµόµαστε άλλες εποχές, ταινίες σαν το Man of Steel, που κατόρθωσαν να χτίσουν έναν χαρακτήρα µε τέτοια σκηνογραφική και αφηγηµατική ακρίβεια ώστε να κερδίσουν και τους πιο σκληροπυρηνικούς σινεφίλ. Εδώ αυτό δεν γίνεται, και αυτό είναι η µεγαλύτερη απώλεια της ταινίας.

Η Milly Alcock, πάντως, δεν ευθύνεται γι’ αυτό. Είναι µια πανέµορφη, χαρισµατική ηθοποιός που σηκώνει τον χαρακτήρα στις πλάτες της και τον κρατά ζωντανό ακόµα και όταν το σενάριο τής αδικεί. Η ερµηνεία της είναι αδρή, αυθεντική, και αφήνει αρκετό υλικό για να ανυποµονεί κανείς για ένα sequel. Δίπλα της, ο Matthias Schoenaerts ως Krem, ο κακός είναι ωµός και αξιόπιστος, ενώ ο Jason Momoa ως Lobo είναι ακριβώς αυτό που πάντα είναι: πληθωρικός, αστείος, αναπόφευκτα απολαυστικός. Θα θέλαµε να κάνουµε κάποια spoiler για ορισµένες εµφανίσεις — αλλά αφού το τρέιλερ έχει ήδη αποκαλύψει την παρουσία του Superman, δεν µπορούµε να κρύψουµε ότι ο David Corenswet έχει τις δικές του σκηνές εδώ, που δίνουν παραπάνω βαρύτητα και συνέχεια στο νέο DCU. Για τα υπόλοιπα, σας αφήνουµε να τα ανακαλύψετε µόνοι σας.

Ʃυνοψίζοντας: Supergirl είναι ταινία που θα την απολαύσετε στο σινεµά, αναµφίβολα. Έχει ρυθµό, χρώµα, γέλιο, καλές στιγµές δράσης. Αφήνει τροφή για σκέψη και ανοιχτούς λογαριασµούς για αυτό που µπορεί να ακολουθήσει. Αλλά ανάµεσα σε αυτό που είναι και σε αυτό που θα µπορούσε να ήταν — µε αυτό το υλικό, αυτό τον χαρακτήρα, αυτό το σύµπαν —υπάρχει ένα χάσµα που δεν µπορείς να µην το δεις.

Και γι’ αυτό ακριβώς το χάσµα δεν µπορείς να µην αισθανθείς κάποια µελαγχολία — όχι γιατί η ταινία αποτυγχάνει, αλλά γιατί τόσο κοντά στην επιτυχία σταµατά. Το υλικό υπάρχει, ο χαρακτήρας υπάρχει, το σύµπαν υπάρχει. Μένει να δούµε αν η συνέχεια θα τολµήσει να τα χρησιµοποιήσει στο έπακρο.