Η Σάρον Στόουν αποφάσισε να βάλει τέλος και στη χρήση μαριχουάνας, συνεχίζοντας την προσπάθειά της να ζήσει χωρίς φάρμακα και άλλες ουσίες. Όπως αναφέρει το variety, η ηθοποιός αποκάλυψε πως η απόφαση αυτή ξεκίνησε όταν κατάφερε να διακόψει ένα από τα φάρμακα που λάμβανε μετά το σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη το 2001, το οποίο λίγο έλειψε να της στοιχίσει τη ζωή.

«Τον περασμένο Σεπτέμβριο σταμάτησα ένα από τα φάρμακα που έπαιρνα για το εγκεφαλικό μου και όλοι μου έλεγαν ότι δεν μπορούσα να το διακόψω. Μου έλεγαν: “Δεν γίνεται, θα πρέπει να το παίρνεις για πάντα”. Κι εγώ απάντησα: “Θα το σταματήσω”. Ήταν σαν να έκοβα την ηρωίνη. Ήμουν άρρωστη σαν σκυλί για τεσσεράμισι μήνες. Σκεφτόμουν μόνο: “Θέλω τη ζωή μου πίσω”. Με τα χρόνια είχα ήδη διακόψει τα περισσότερα φάρμακα που μου είχαν χορηγήσει. Ήθελα μια ζωή χωρίς εξαρτήσεις», δήλωσε. Έπειτα η ηθοποιός αποφάσισε να σταματήσει και τη μαριχουάνα.

«Όταν έκοψα εκείνο το φάρμακο, αποφάσισα ότι θα σταματήσω και το χόρτο. Πιστεύω πως σήμερα βάζουν τόσα πολλά πράγματα μέσα στη μαριχουάνα. Δεν είναι πια όπως παλιά, όταν ήμασταν παιδιά. Δεν είναι απλώς ένα φυτό που το βγάζεις από τη γη. Όταν σταμάτησα, αρρώστησα και πάλι. Για περίπου έναν μήνα ήμουν πολύ άσχημα. Πήγα στον νευρολόγο μου και μου είπε: “Σάρον, έχω δει ανθρώπους να πεθαίνουν στα επείγοντα εξαιτίας της μαριχουάνας”», ανέφερε.

Η Σάρον και οι άλλες δραστηριότητες της

Η ζωγραφική δεν είναι κάτι καινούργιο για τη Στόουν. Μεγαλωμένη στην Πενσιλβάνια, είχε σπουδάσει Καλές Τέχνες στο πανεπιστήμιο πριν εγκαταλείψει τις σπουδές της για να ακολουθήσει καριέρα στο μόντελινγκ. «Πήγα στη Νέα Υόρκη με 50 δολάρια και μία βαλίτσα», θυμάται. Η αγάπη της για την τέχνη αναζωπυρώθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Αυτό που ξεκίνησε ως λίγοι καμβάδες και χρώματα μέσα στην κρεβατοκάμαρά της εξελίχθηκε σε εμμονή.

«Έβγαλα όλα τα έπιπλα από το υπνοδωμάτιό μου. Στο τέλος χάρισα σχεδόν όλα τα έπιπλα και κράτησα μόνο ένα μικρό κρεβάτι. Ζούσα σαν σε γαλλικό καλλιτεχνικό ατελιέ, με το κρεβάτι μπροστά στο τζάκι. Κάρφωνα πρόκες στους τοίχους, αγόραζα όλο και μεγαλύτερους καμβάδες, έστρωνα σεντόνια στο πάτωμα και οι μήνες περνούσαν.» Οι τρεις γιοι της — ο Ρόαν, ο Λερντ και ο Κουίν — ανησύχησαν. «Μπήκαν μέσα και μου είπαν: “Μαμά, νομίζουμε ότι πρέπει να φοράς τουλάχιστον σουτιέν”. Τους απάντησα: “Την ίδια κουβέντα μου έλεγε ο πατέρας μου τη δεκαετία του ’70. Δεν έπιασε τότε, δεν θα πιάσει ούτε τώρα. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας”.» Τελικά την έπεισαν να μεταφέρει το εργαστήριό της στον ξενώνα του σπιτιού. «Τώρα πουλάω έργα μου σε γκαλερί σε όλο τον κόσμο», είπε.

Παράλληλα η ηθοποιός ασχολείται και με άλλες δραστηριότητες. Τον Ιούνιο επέστρεψε και στο μόντελινγκ, περπατώντας για πρώτη φορά μετά από 33 χρόνια σε πασαρέλα, κλείνοντας την ανδρική επίδειξη μόδας του οίκου Vetements στο Παρίσι. «Μου άρεσε πολύ να γνωρίσω τον σχεδιαστή Γκουράμ Γκβασάλια. Είναι εξαιρετικά ταλαντούχος και πολύ έξυπνος. Αυτό που κάνει έχει έντονο punk χαρακτήρα και εγώ αγαπώ το punk. Το έζησα πραγματικά εκείνη την εποχή και ταυτίζομαι μαζί του.»

Τον τελευταίο χρόνο συμμετείχε στη σειρά «Euphoria», στην ταινία δράσης «Nobody 2» και στην ανεξάρτητη δραμεντί «In Memoriam». Επόμενος στόχος της είναι το Broadway. Αποκάλυψε ότι προσπάθησε να αποκτήσει τα δικαιώματα του έργου «All About Eve», καθώς θεωρεί πως θα ήταν ιδανική για τον ρόλο της Μάργκο Τσάνινγκ, που είχε κάνει διάσημο η Μπέτι Ντέιβις στην κινηματογραφική μεταφορά του 1950. Παράλληλα, πρότεινε στον ατζέντη της μια punk εκδοχή του μιούζικαλ «Mame», με την ίδια στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά και μια ανατρεπτική εκδοχή του «La Cage aux Folles» με δύο λεσβίες ως κεντρικούς χαρακτήρες. «Λέω αυτές τις ιδέες στους ανθρώπους και με κοιτούν σαν να σκέφτονται: “Τι στο καλό παίρνεις;”», είπε γελώντας.

Η ίδια, πάντως, ξεκαθαρίζει πως πλέον δεν παίρνει σχεδόν τίποτα. «Ο τελευταίος χρόνος ήταν για μένα μια περίοδος κατά την οποία πραγματικά ξαναπήρα τη ζωή μου πίσω», κατέληξε.