Η Olivia Wilde δήλωσε ότι έχει γίνει «πολύ πιο ρομαντική» χάρη στο «The Invite». «Έχει λιώσει τον κυνισμό μέσα μου», είπε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο, στην Ελβετία.

«Έχω μιλήσει με ανθρώπους που έχουν περάσει πάρα πολλά με τους συντρόφους τους, αλλά και με ανθρώπους που είναι παντρεμένοι εδώ και 40, 50, 60 χρόνια. Μου είπαν ότι ήταν μια πολύ ειλικρινής απεικόνιση της δικής τους εμπειρίας, του πώς στην πραγματικότητα μπορείς να έχεις πολλές διαφορετικές σχέσεις με τον ίδιο άνθρωπο».

Το «The Invite» είναι η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία της Wilde, μετά τα «Booksmart» και «Don’t Worry Darling». Στην ταινία, στην οποία πρωταγωνιστεί επίσης μαζί με τους Seth Rogen, Penélope Cruz και Edward Norton, ο Joe και η Angela (Rogen και Wilde) προσκαλούν τους γείτονές τους από τον επάνω όροφο, την Piña και τον Hawk, σε ένα δείπνο. Αρχικά, η Wilde πίστευε ότι η ταινία αφορούσε το τέλος μιας σχέσης.

«Τώρα αισθάνομαι ότι αφορά πολύ περισσότερο το αν μια σχέση μπορεί να ξαναρχίσει με τον ίδιο άνθρωπο, αν μπορείς να έχεις πολλαπλές σχέσεις με έναν άνθρωπο και, στην πραγματικότητα, αν αυτό έχει μεγαλύτερη αξία απ’ όσο πίστευα παλαιότερα», είπε. Το άλλο πράγμα που την εξέπληξε ήταν το κοινό της ταινίας. «Δεν πίστευα ότι κάναμε αυτή την ταινία για όλες τις ηλικίες. Νόμιζα ότι θα άγγιζε ανθρώπους σε μια πολύ συγκεκριμένη φάση της ζωής τους, παρόμοια με αυτή στην οποία βρισκόμασταν εμείς. Όμως έχω μείνει έκπληκτη γνωρίζοντας όλους αυτούς τους νέους ανθρώπους. Στις ΗΠΑ, το μεγαλύτερο μέρος του κοινού μας είναι κάτω των 35 ετών και ένα τεράστιο ποσοστό είναι στα 20 τους», παραδέχτηκε.

«Οι ερωτήσεις τους δεν βασίζονται στη λύπη ή στη μετάνοια. Βασίζονται στην ελπίδα. Και έχω πραγματικά εντυπωσιαστεί από το πόσο ώριμοι και προχωρημένοι είναι στον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται για το ποιοι θέλουν να είναι ως άτομα και ποιοι θέλουν να είναι μέσα σε μια σχέση με κάποιον άλλο. Με έκανε λιγότερο κυνική απέναντι στα πάντα». Πρόσθεσε: «Όσον αφορά την πραγματικότητα του κινηματογράφου σήμερα και το τοπίο των κινηματογραφικών αιθουσών, το αν ο ρομαντισμός έχει πεθάνει, αλλά και το αν οι νέοι άνθρωποι θέλουν να βλέπουν ιστορίες για ενήλικες, όλη αυτή η εμπειρία με έκανε πολύ πιο αισιόδοξη». Η Wilde επέμενε ώστε η ταινία να κυκλοφορήσει στις κινηματογραφικές αίθουσες. «Είναι ένα αρχαίο κομμάτι του πολιτισμού μας ως ανθρώπων. Για χιλιάδες χρόνια συγκεντρωνόμασταν και λέγαμε ιστορίες και γελούσαμε μαζί. Όμως οι κωμωδίες έχουν υποβιβαστεί σε μια δεύτερη κατηγορία που θεωρείται ότι δεν αξίζει να προβάλλεται στις αίθουσες», σημείωσε. «Έχω το πλεονέκτημα να ακούω από το κοινό πόσο λυτρωτικό ήταν για εκείνους να γελούν με κάποια από αυτά τα πράγματα και να γελούν μαζί με αγνώστους. Γι’ αυτό παλέψαμε για την κινηματογραφική κυκλοφορία».

Η Wilde αποκάλυψε ότι η προβολή της ταινίας στο Sundance την έπεισε πως είχε πάρει τη σωστή απόφαση. «Νιώσαμε ότι η ταινία είχε αυτή τη χημική αντίδραση με το κοινό. Σκέφτηκα: “Αυτό ήταν μαγικό, πρέπει να το ακούσουμε και να παλέψουμε γι’ αυτό”. Αν δεν παλέψεις, προσπαθούν να σε δελεάσουν ώστε να μην επιλέξεις την κινηματογραφική κυκλοφορία. Ήμασταν όμως πολύ τυχεροί που ο χρηματοδότης μας μου έδωσε τη δυνατότητα να πάρω αυτή την απόφαση, κάτι που δεν παίρνω καθόλου ελαφρά».

«Πιστεύαμε πραγματικά ότι το κοινό αξίζει να ανακαλύψει αυτή την ταινία μαζί. Προφανώς είμαι πολύ παθιασμένη με αυτό, αλλά είχα και μεγάλη υποστήριξη, κάτι που ήταν υπέροχο, γιατί έτσι μπορέσαμε να δεχτούμε τη σωστή πρόταση από την A24, η οποία πραγματικά πιστεύει στη δύναμη της κινηματογραφικής αίθουσας. Η FilmNation Entertainment έχει κλείσει διεθνείς συμφωνίες σε όλο τον κόσμο — όλες για κινηματογραφική διανομή». Η Wilde χαρακτήρισε επίσης τη σκηνοθεσία «την πιο συναρπαστική και διασκεδαστική δουλειά που θα μπορούσε να κάνει κανείς».

«Την αγαπώ περισσότερο από οτιδήποτε. Περίμενα όλη μου τη ζωή για να την κάνω και μου πήρε πολύ χρόνο μέχρι να αποκτήσω την αυτοπεποίθηση για να το τολμήσω. Ήμουν 35 ετών όταν σκηνοθέτησα την πρώτη μου ταινία, το “Booksmart”, και αισθάνομαι ότι η εκπαίδευσή μου ως ηθοποιός μού επέτρεψε να μιλάω τη γλώσσα των ηθοποιών με έναν τρόπο που ήταν καθοριστικός για τον τρόπο με τον οποίο σκηνοθετώ. Μπορώ να τους κατανοήσω απόλυτα».

«Πάντα λέω ότι η σκηνοθεσία είναι σαν να μιλάς πολλές γλώσσες — πρέπει να μπορείς να επικοινωνείς με κάθε ηθοποιό στη “γλώσσα” της δικής του εκπαίδευσης και εμπειρίας. Νομίζω ότι η δουλειά του ηθοποιού στην πραγματικότητα δεν τελειώνει ποτέ, ακόμη κι όταν δεν συμμετέχεις στην ταινία». Σύμφωνα με τη Wilde, κάθε χαρακτήρας διαμορφώθηκε τελικά από τους ίδιους τους ηθοποιούς.

«Η Penélope έδωσε στον χαρακτήρα της τόση συγκεκριμένη ταυτότητα και ο Edward μεταμόρφωσε πραγματικά τον δικό του χαρακτήρα, προσθέτοντας βάθος. Ο Seth είναι μια ιδιοφυΐα και κατάλαβε, σε κάθε στιγμή, πώς να κάνει αυτόν τον χαρακτήρα ταυτόχρονα εξοργιστικό και απόλυτα αξιαγάπητο. Συνδύασε όλη αυτή την ευαισθησία με μια θλιμμένη οργή. Για μένα, ήταν ένα μάθημα. Υπάρχει μια μαγεία σε όλο αυτό. Δεν ξέρω αν είναι κάτι που μπορείς να δημιουργήσεις και, ως σκηνοθέτης, μπορείς μόνο να προσευχηθείς για μια τέτοια εμπειρία».

Αρχικά, η Wilde δεν επρόκειτο να υποδυθεί την Angela.«Ήταν οι ηθοποιοί που μου ζήτησαν να παίξω αυτόν τον ρόλο! Χαίρομαι πολύ που με πίεσαν να το κάνω, γιατί δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο πολύ χρειαζόμουν να υποδυθώ αυτή τη γυναίκα. Ήταν λυτρωτικό και διασκεδαστικό και την αγαπώ. Δεν μου έχει ξανασυμβεί να αισθανθώ ότι γνώριζα έναν χαρακτήρα. Ήταν πολύ διαφορετική από εμένα από πολλές απόψεις, αλλά την καταλάβαινα απόλυτα».

«Αυτό το πρότζεκτ ήταν πραγματικά μοναδικό, γιατί είχαμε ένα τόσο ιδιαίτερο είδος χημείας. Υπήρχε μια κοινή αφοσίωση στο πρότζεκτ, η οποία έκανε, νομίζω, τη διαδικασία της υποκριτικής και της σκηνοθεσίας πολύ πιο εύκολη. Υπήρχε επίσης το πλεονέκτημα ότι μπορούσα να βρίσκομαι μέσα στις σκηνές και, κάποιες φορές, να γίνομαι ρεζίλι, ώστε να καταλαβαίνουν ότι ήταν εντάξει και για εκείνους να γίνουν ρεζίλι. Κάνεις πρώτος το βήμα και έτσι όλοι οι υπόλοιποι νιώθουν λίγο λιγότερο νευρικοί», είπε γελώντας. «Είχα έναν εξαιρετικό διευθυντή φωτογραφίας, τον Adam Newport-Berra, ο οποίος με στήριξε με έναν τρόπο που έκανε όλο αυτό δυνατό, όπως και το υπόλοιπο συνεργείο. Αλλά δεν ξέρω αν θα μπορούσα να το ξανακάνω. Μάλλον όχι! Χαίρομαι όμως που το έκανα αυτή τη φορά».

Παράλληλα, η Wilde ανακάλυψε και μια νέα πλευρά της ως ηθοποιός. «Νομίζω ότι επειδή σκηνοθετούσα τον εαυτό μου, δεν είπα στον εαυτό μου να μην είναι τόσο εκφραστικός. Νιώθω ότι από πολύ μικρή ηλικία μου έλεγαν να είμαι λιγότερο εκφραστική. Δεν είναι απαραίτητα “όμορφο”, με την πολύ επιφανειακή έννοια της λέξης», είπε. «Μερικές φορές σκηνοθέτες μου έλεγαν: “Το πρόσωπό σου μπορεί να δείχνει αρκετά έντονο”. Σε τόσους ηθοποιούς, σε τόσες γυναίκες και πιθανότατα γενικά σε τόσους ανθρώπους λένε να είναι λιγότερο. Μέρος του να μεγαλώνεις είναι να απαλλάσσεσαι από αυτό».

Ήθελε το κοινό να βλέπει την «καρδιά της Angela να χτυπά». «Ήταν απελευθερωτικό να υποδυθώ μια τόσο ευάλωτη γυναίκα. Νομίζω ότι ανέκαθεν μου ζητούσαν να υποδύομαι δυναμικές, σκληρές γυναίκες και δεν ξέρω γιατί. Δεν είμαι ιδιαίτερα σκληρή. Νομίζω ότι όταν οι περισσότερες ηθοποιοί σκηνοθετούν, συχνά αποκαλύπτουν μια πλευρά του εαυτού τους που αισθάνονται ότι δεν τους είχε επιτραπεί να δείξουν μέχρι τότε».

Πηγή: Variety.com