Τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου, η αίθουσα Παύλος Ζάννας φιλοξένησε μια ξεχωριστή συνάντηση με τον σκηνοθέτη Όλιβερ Λάσε, στο πλαίσιο του 67ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ο δημιουργός μοιράστηκε με τους θεατές σκέψεις και προσωπικές εμπειρίες γύρω από την τέχνη του σινεμά, τη δύναμη των εικόνων, τη σχέση του με τη φύση και τις αναζητήσεις που καθορίζουν τη δουλειά του. Τον συντονισμό ανέλαβε ο επικεφαλής προγράμματος του Φεστιβάλ, Γιώργος Κρασσακόπουλος.
ΚΕΙΜΕΝΟ/ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΓΕΩΡΓΙΑ ΣΚΟΝΔΡΑΝΗ
Ο δημιουργός του φιλμ Sirāt (2025), αποκάλυψε παράλληλα τη βαθύτερη φιλοσοφία που καθόριζε την κινηματογραφική του προσέγγιση. Όπως εξήγησε, οι κινηματογραφιστές είναι συλλέκτες εικόνων, αλλά ταυτόχρονα και «δολοφόνοι εικόνων», αφού επιλέγουν, αποκόπτουν και μεταμορφώνουν την πραγματικότητα μέσα από το μοντάζ και τη δημιουργική διαδικασία. Ο ίδιος δήλωσε πως αισθάνεται ιδιαίτερα συνδεδεμένος με τις υφές και τη δύναμη της εικόνας, ενώ τον γοητεύει η δυνατότητα του κινηματογράφου να προκαλεί έκσταση, ενθουσιασμό και έντονα συναισθήματα. Δεν τον ενδιαφέρει μόνο η αφήγηση μιας ιστορίας, αλλά και η αισθητηριακή εμπειρία που μπορεί να προσφέρει μια ταινία.
Μίλησε, επίσης, για την ανάγκη του να δημιουργεί κινηματογράφο σε μεγαλύτερη σύνδεση με τη συνείδησή του, σε μια εποχή όπου, όπως παρατήρησε, όλα μοιάζουν να πρέπει να είναι ξεκάθαρα και να χωρούν σε συγκεκριμένες ερμηνείες. Αναφερόμενος στο Μαρόκο και στις εμπειρίες του από διαφορετικούς τόπους και πολιτισμούς, στάθηκε στη διαδικασία της αποαποικιοποίησης και σε μια κοινωνία που συχνά αντιμετωπίζει τα πράγματα μέσα από το δίπολο του σωστού και του λάθους. Για τον Laxe, τα ταξίδια αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της κινηματογραφικής δημιουργίας, καθώς προσφέρουν στους δημιουργούς νέα εργαλεία, εμπειρίες και τρόπους θέασης του κόσμου.
Ιδιαίτερη θέση στη συζήτηση είχε η σχέση του με τη φύση. Όπως είπε, αγαπά να κινηματογραφεί τοπία και πιστεύει ότι η φύση έχει ψυχή. Στις ταινίες του δεν αποτελεί απλώς ένα σκηνικό, αλλά μια ζωντανή παρουσία. Μπροστά στο μεγαλείο της, ο άνθρωπος είναι μικρός, κάτι που, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν θα έπρεπε να μας φοβίζει. Αντίθετα, θα έπρεπε να μπορούμε να αποδεχόμαστε αυτή τη μικρότητα. Επίσης αναφέρθηκε και στα ταξίδια, τα οποία αποτελούν, όπως ανέφερε, απαραίτητο εργαλείο για έναν κινηματογραφιστή. Η επαφή με διαφορετικούς τόπους και πολιτισμούς διευρύνει την αντίληψη και τροφοδοτεί τη δημιουργικότητα. Του αρέσει να κινηματογραφεί τοπία, καθώς αντιλαμβάνεται τη φύση ως μια ζωντανή οντότητα με ψυχή. Στις ταινίες του η φύση δεν λειτουργεί απλώς ως φόντο της ανθρώπινης δράσης, αλλά αποκτά τη δική της παρουσία και υπόσταση.
Ο σκηνοθέτης μίλησε ακόμη για τη φιλοδοξία του, αλλά και για την ανάγκη να παραμένει ευέλικτος απέναντι στις δυσκολίες. Πίσω από κάθε εμπόδιο, όπως ανέφερε, μπορεί να κρύβεται ένα δώρο. Η αποστολή των κινηματογραφιστών, κατά την άποψή του, είναι να μεταμορφώνουν την πραγματικότητα σε ταινίες, δημιουργώντας κάτι που μπορεί να αποκτήσει τη δική του ζωή.
Η πιο προσωπική στιγμή της συζήτησης ήρθε όταν αναφέρθηκε στη σημασία που είχε ο κινηματογράφος για τον ίδιο στα νεανικά του χρόνια, όταν αισθανόταν χαμένος. Το σινεμά υπήρξε τότε μια σημαντική διέξοδος. Παραδέχτηκε, μάλιστα, ότι ακόμη και σήμερα, όταν ξεκινά να δημιουργεί μια ταινία, συχνά σκέφτεται πως μπορεί να είναι μια καταστροφή και πως κανείς δεν πρόκειται να τη δει. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει. Πιέζει τον εαυτό του να την ολοκληρώσει και, όταν τελικά την αφήνει να βγει στον κόσμο, αισθάνεται πως έχει πλέον αποδεσμευτεί από αυτήν. Η ταινία δεν του ανήκει πια. Έχει αποκτήσει τη δική της υπόσταση.
