Δύσκολοι αποχωρισμοί: To σπίτι μου

Απριλίου 10, 2013

Διαβάζοντας ένα άρθρο της «Καθημερινής» για το λουκέτο που μπήκε στο ιστορικό βιβλιοπωλείο «Εστία» στην πρωτεύουσα και τον συσχετισμό του με την παλιά εποχή, τα ιστορικά κτίρια που γκρεμίζονται και τη θέση τους που παίρνουν νέα μοντέρνα θεόρατα οικοδομήματα, στο μυαλό μου ήρθε το πατρικό μου. Το δικό μου προσωπικό παλιό οίκημα.
Πρόκειται λοιπόν για ένα κτίριο χτισμένο το 1960 και βρίσκεται σε μια ήσυχη γειτονιά κάπου στον Εύοσμο της Θεσσαλονίκης. Στην εποχή του ήταν όμορφο, με μια φινέτσα και νοσταλγία που έχουν τα παλιά εκείνα σπίτια.

Τα χρόνια ξεθώριασαν και μαζί τους και η παιδική μου ηλικία. Πολλά χρόνια είναι που έχω μετακομίσει, αλλά το σπίτι αυτό εκεί, στέκει ακόμη.

Κάποια στιγμή είχα πει θυμάμαι πως αν γκρεμιζόταν για τον οποιοδήποτε λόγο, θα ήταν καλύτερα και γι’ αυτό και για τη νέα σύγχρονη γειτονιά. Τη θέση του άλλωστε θα έπαιρνε μια πανέμορφη (;) πολυκατοικία με άνετα διαμερίσματα και απίστευτες ανέσεις τις οποίες σε καμία περίπτωση δεν είχε το κλασικό εκείνο σπίτι.  

Όταν περνούσα από μπροστά του αφού μετακόμισα, ένιωθα περίεργα. Σαν να έμπαινα στο χρονοντούλαπο του 1990 και να βρισκόμουν στην τότε ήσυχη εποχή, ακούγοντας τη μητέρα μου να μου φωνάζει μέσα από το σπίτι να μαζευτώ γιατί έστρωσε το τραπέζι. Νοσταλγία…

Σήμερα δεν θέλω να το βλέπω καθώς μου δημιουργεί περίεργα συναισθήματα. Με μελαγχολεί. Ίσως να βρίσκετε εκεί για να μου υπενθυμίζει πως κάποτε ήμουν και εγώ μικρή και περπατούσα στις πέτρες του, κολλούσα αφίσες στους τοίχους του και λιαζόμουν στην αυλή του. 
Πλέον έχουν πέσει σοβάδες και η κατάσταση του είναι τραγική. 

Ίσως τελικά εμείς οι άνθρωποι να δημιουργούμε αυτούς τους δεσμούς με τα άψυχα πράγματα για να συμπληρώσουμε μνήμες και κενά.
Δεν σκοπεύω να παραστώ στην κατεδάφιση του αλλά νομίζω πως στην παρούσα φάση θα ήταν το καλύτερο που θα μπορούσε να γίνει γι’ αυτό.
Η αναπαλαίωση του δεν είναι δυνατή καθώς ένα «φου» να το κάνεις θα πέσει.

Κρατώ λοιπόν με νύχια και με δόντια τις μνήμες μου που καταρρέουν μέσα στη σύγχρονη πραγματικότητα. Αυτό τελικά πρεσβεύει και το παλιό πατρικό. Τις μνήμες μιας άλλης εποχής.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s