Χωρίς κατηγορία

Δύσκολοι αποχωρισμοί: Χάνοντας την Έμα

Τη στιγμή εκείνη αισθάνθηκα πως το όνειρο της προηγούμενης νύχτας ήταν ένας πνευματικός αποχαιρετισμός καθώς όταν η Έμα ξεψύχησε εγώ δεν ήμουν κοντά της.

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΕΩΡΓΙΑ ΣΚΟΝΔΡΑΝΗ

Την προηγούμενη Κυριακή ξύπνησα ιδρωμένη και ταραγμένη γιατί είχα δει στο όνειρο μου την Έμα την γάτα μου να με κοιτάει θυμωμένη και σε αόριστα φλας μπακ μέσα στο όνειρο να μου δίνει την εντύπωση πως έχει ένα παράπονο. Η ταραχή μου οφειλόταν στο γεγονός πως η Έμα εδώ και κάποιους μήνες έχει μεταστατικό καρκίνο στον πνεύμονα και ο κτηνίατρος με ενημέρωσε πως θα είναι θαύμα αν καταφέρει να επιζήσει μέχρι τέλη Ιουλίου. Την επόμενη μέρα στις 23:20 το βράδυ η Έμα ξεκίνησε για το μεγάλο της ταξίδι. Τη στιγμή εκείνη αισθάνθηκα πως το όνειρο της προηγούμενης νύχτας ήταν ένας πνευματικός αποχαιρετισμός καθώς όταν η Έμα ξεψύχησε εγώ δεν ήμουν κοντά της. 

Μεγαλώνοντας την Έμα

Η Έμα βρέθηκε στη ζωή μου πριν από 16 χρόνια. Όταν αποφάσισα να γεμίσω το εργένικο μου σπίτι στην Κρήτη με νιαουρίσματα και ατέλειωτες ώρες παιχνιδιού. Σήμερα πια ξέρω πως αυτή με επέλεξε για γατομάνα της και όχι εγώ αυτήν για pet μου. Την Έμα την πήρα από ιδιώτη που μόλις είχε γεννήσει η πανέμορφη γάτα Αγκύρας του, περίπου 10 γατάκια και ήθελε να τα δώσει ο έρμος γιατί το σπίτι είχε γίνει γάτισια παιδική χαρά. 

Παντού σε όλο το σαλόνι πεταγόντουσαν γατάκια και δεν μπορούσα να επιλέξω πιο θέλω. Στην αρχή σκέφτηκα να πάρω το μοναδικό μαύρο μέσα σε μια όαση από λευκές μικρές γνουδωτές μπάλες αλλά πληροφορήθηκα πως ήταν αρσενικό και το μετάνιωσα. Ήθελα το pet μου να είναι θηλυκό για να βγαίνει μια άλφα συνεννόηση. Κι έτσι έκατσα σε μια μεριά στο χολ του σπιτιού και περίμενα. Ξαφνικά μέσα από το χαμό των γατιών, ένα μικρό λευκό ξεπουπουλιασμένο ήρθε μόνο του και με μύρισε. Σήκωσε το κεφαλάκι του, με κοίταξε και έκατσε δίπλα στα πόδια μου. Να σας συστήσω λοιπόν την Έμα Σκονδράνη. Aπό εκείνη τη στιγμή γίναμε οικογένεια. Εγώ και αυτή στο δυαράκι του Ηρακλείου. 

Η Έμα αποδείχτηκε το πιο ήρεμο γατί του πλανήτη. Βαριόταν να παίζει, ζεσταινόταν πολύ το καλοκαίρι και ξάπλωνε ανάσκελα με χέρια πόδια ανοιχτά και τον χειμώνα της άρεσε να την σκεπάζεις με μια μαλακή κουβέρτα για να κοιμηθεί. Επίσης λάτρευε να τρώει. Και κάπως έτσι βγήκε και το παρατσούκλι “χοντρή”. Δεν μπορούσες να φας τίποτα χωρίς να μην της δώσεις. Το συνήθειο φυσικά το απέκτησε στη Θεσσαλονίκη όταν επιστρέψαμε πακέτο και οι δυο στο πατρικό μου και η μικρή απέκτησε νέους φίλους. Τους γονείς μου και την αδελφή μου. Η Μαρία βλέποντας την γνουδωτή μπάλα να την κοιτάει έλιωσε από τρυφερότητα και της έδωσε το παρατσούκλι Εμουλάκο. Και της έμεινε. 

Τα επόμενα χρόνια η Έμα  έγινε μέλος της οικογένειας. Εγώ συνέχισα της περιπλανήσεις μου ανά την υφήλιο και σχεδόν σε όλες μου τις απουσίες η μικρή χοντρή έμενε με τους γονείς μου πίσω στο σπίτι. 

Τα χρόνια πέρασαν και η λευκή μπάλα μεγάλωνε. Απέδειξε την εξυπνάδα της μέσα από γεγονότα που μας άφηναν όλους άφωνους. Ο πατέρας μου συνήθιζε να λέει πως το Εμουλάκο δεν είναι γατί αλλά άνθρωπος. Και όντως ήταν! Πίστεψε με, ήταν περισσότερο έξυπνο από πολλούς ανθρώπους που γνωρίζω! 

Τα πρώτα δείγματα του μικρού μυαλού του μου τα έδωσε όταν ήταν ακόμη μηνών στο δυαράκι του Ηρακλείου. Ήταν ημέρα φασίνας και είχα σηκώσει όλο το σπίτι ανοίγοντας τα παράθυρα του μπαλκονιού, βάζοντας πλυντήρια και έχοντας τέρμα μουσική. Απασχολημένη όπως ήμουν πρόσεξα πως η Έμα χάζευε στο μπαλκόνι. Και την άφησα. Ξαφνικά μέσα στην παράνοια του καθαρίσματος άκουσα ένα έντονο αδιάκοπο νιαούρισμα. Ξαφνικά σκέφτηκα “βρε λες να είναι το μικρό;”. Την φωνάζω μια δυο τρεις. Τίποτα. Και κοιτάω κάτω από το μπαλκόνι. Η γνουδωτή μπάλα με κοιτούσε από ύψος πέντε μέτρων απελπισμένη να την μαζέψω πίσω. Δεν χάθηκε, δεν έφυγε, δεν πανικοβλήθηκε. Απλά νιαούρισε δυνατά και σταθερά για να την ακούσω και να βγω στο μπαλκόνι για την μαζέψω πίσω στο σπίτι. Εντάξει, το Εμουλάκο είναι άνθρωπος!

Τα χρόνια περνούσαν και δεν σταματούσε να μας εκπλήσσει. Έμαθε να ανοίγει από τα χερούλια κλειστές πόρτες τεντώνοντας το κορμί της για να τα φτάσει και να μπαίνει μέσα στο δωμάτια, έκανε οικονομία στην τροφή της όταν πέφτανε στο πάτωμα κροκέτες και τις “φτυάριζε” στο στόμα της γυρνώντας ανάποδα το ποδαράκι της και ζητούσε την άδεια να κάτσει επάνω σου στον καναπέ νιαουρίζοντας από κάτω στη στάση “βούδας”. 

Έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της οικογένειας και όλοι αισθανόμασταν πως η Έμα θα είναι πάντα εκεί. Δεν θα φύγει ποτέ. Ξέρεις, πως έχουμε κάποιους ανθρώπους στη ζωή μας πχ. τους γονείς μας που θεωρούμε πως δεν πρόκειται ποτέ να πάθουν κάτι, ε κάπως έτσι ήταν και η γάτα στο μυαλό μου. Αιωνόβια. 

Ώσπου μια μέρα έπιασα κάτι κάτω στο στήθος της. Ήταν απλώς η αρχή του τέλους. Είχε καρκίνο και έπρεπε να εγχειριστεί. Μέσα στο 2009 έκανε 2 επεμβάσεις. Στο τέλος ο καρκίνος έκανε μετάσταση σε όλο του το κορμάκι της και η κατάσταση ήταν μη αναστρέψιμη. Ο καιρός περνούσε, το Εμουλάκο ζούσε αλλά το τελευταίο διάστημα είχε χάσει τόσα πολλά κιλά που το παρατσούκλι της “χοντρή” φάνταζε παράταιρο. Της δίναμε φάρμακα και καθόταν υπομονετικά και τα έπινε λες και καταλάβαινε πως πρέπει να τα πάρει για να γίνει καλά. Παλιότερα όταν ήταν να πάρει χάπι αντιστεκόταν σθεναρά και έπρεπε να εφεύρω χίλιους διακόσιους τρόπους να της το δώσω. Αλλά όχι τώρα. Καθόταν υπομονετικά και τα έπαιρνε όλα. 

Την τελευταία φορά που την είδα ξάπλωνε μπροστά στο παράθυρο απολαμβάνοντας τον ήλιο και κοιτώντας με θυμωμένα. Σαν να μου έλεγε “πάλι φεύγεις”; Ήταν ήδη πολύ άρρωστη και αλαφριά σαν πούπουλο. 

Η Έμα άφησε την τελευταία της πνοή τον Ιούλιο δίπλα στην αδελφή μου και τους γονείς μου που της κλείσανε και τα μάτια. Θάφτηκε κάτω από μια ελιά και πλέον τριγυρίζει ελεύθερη στον γατοπαράδεισο τρώγοντας κροκέτες και παίζοντας με συγγενείς που έχουν πεθάνει εδώ και δεκαετίες. Προσέχοντας ο ένας τον άλλο και περιμένοντας την μέρα που θα ενωθούμε ξανά όλοι μαζί.  

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: