Travel

A Greek girl in Paris (part une)

Ξημερώματα Πέμπτης 19/1, στριφογυρίζω στο κρεβάτι και αναρωτιέμαι.

25 Ιανουαρίου 2012

Ξημερώματα Πέμπτης 19/1, στριφογυρίζω στο κρεβάτι και αναρωτιέμαι. Έχω ξεχάσει τίποτα, θα με σταματήσουν στο αεροδρόμιο για υπέρβαρη βαλίτσα και τώρα να η ώρα είναι ήδη 5 και πρέπει να σηκωθώ στις 7 για αναχώρηση για το αεροδρόμιο «Μακεδονία», 3 ώρες πιο μπροστά από την αναχώρηση της πτήσης! Διότι το team που θα ταξιδέψω (5 γυναίκες), είναι τόσο αγχωμένο που ακούω τους χτύπους της καρδιάς και των 5 από το τηλέφωνο. 
Εγώ κλασικά αργοπορημένη, όπως πάντα άλλωστε, όλο τελευταία στιγμή τρέχω παντού και πάντα. Όπως κάθε χρόνο στην Ανάσταση. Πέντε λεπτά πριν πει ο παπάς το «Χριστός Ανέστη» τρέχουμε με τις γόβες να το προλάβουμε και ρωτάμε τους περαστικούς «τι έγινε ρε παιδιά το είπε; Προλάβαμε;» αλλά αυτό είναι ένα κομμάτι από μια άλλη ιστορία.

Κι έτσι με 1 ώρα ύπνο σηκώθηκα με το μαλλί στη θέση του βεβαίως βεβαίως (στο Παρίσι και αχτένιστη; Θα με δείχνανε στο δρόμο με το δάχτυλο στις Galleries Lafayette) και ξεκινήσαμε για το αεροδρόμιο.

Εκεί έπειτα από άπειρες ταλαιπωρίες ήρθε η ώρα να απογειωθούμε με προορισμό τις Βρυξέλλες. (Μέσω Βρυξελλών, με ένα σμπάρο, δύο τρυγόνια). Φτάνοντας στην καρδιά της Ευρώπης και στην πόλη του ευρώ, πήραμε το rent a car μας, ένα ωραιότατο Volkswagen (που στην πορεία το πληρώσαμε χρυσό) με κατεύθυνση το Παρίσι. Στη διαδρομή κάναμε 800 στάσεις για φαγητό, shopping και ξανά φαγητό. 

Χαζεύοντας τον ροζ ουρανό

Φτάνοντας στο Παρίσι, αυτό που παρατηρείς πρώτα είναι ο απίστευτος ροζ ουρανός. Ένα παράξενο κράμα χρωμάτων μεταξύ 5 με 7 το απόγευμα. Ο ουρανός δεν σκοτεινιάζει αμέσως, παρά παίρνει αυτό το υπέροχο ροζ. Το θλιβερό με την περίπτωση μας ήταν ότι παρόλο που η Edith Piaf μας ταξίδευε με την υπέροχη φωνή της στο ραδιόφωνο, εμείς δεν ταξιδεύαμε καθόλου διότι πέσαμε επάνω σε τρελή κίνηση, την ώρα της αιχμής στην περιφερειακή οδό του Παρισιού, στο διάσημο πλέον peripheric. Σας συνιστώ ακράδαντα να τον αποφύγετε. 

Μετά από ένα τρίωρο στον περιφερειακό και ατέλειωτες προσπάθειες να μάθουμε που βρισκόμαστε (όλοι μιλάνε γαλλικά και ΜΟΝΟ γαλλικά), καταφέραμε να σταματήσουμε μια γυναίκα (ναι, οι γυναίκες θα σώσουν τον πλανήτη στο τέλος), που μιλούσε αγγλικά (θαύμα). Πήραμε τις πληροφορίες που θέλαμε και σταματήσαμε τους κύκλους σε όλα τα προάστια του Παρισιού, (μετά την κίνηση στον pereferik αρχίσαμε τους κύκλους) βρίσκοντας επιτέλους τον δρόμο για το ξενοδοχείο.

Σε όλες τις προηγούμενες προσπάθειες να πάρουμε πληροφορίες καταλήγαμε να κουνάμε το κεφάλι λέγοντας oui, oui, στον εκάστοτε Γάλλο που προσπαθούσε ομολογουμένως να μας δώσει βοηθήσει αλλά δυστυχώς χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Oui, oui…

Αφού εγκατασταθήκαμε στο δωμάτιο, αποφασίσαμε να πάρουμε το αυτοκίνητο και να κάνουμε μια βόλτα στη βραδινή πόλη του φωτός, παρ’ όλη την κούραση μας. 

La tour Eiffel

Το Παρίσι πιστεύω πως το έχουμε στο μυαλό μας σαν την πόλη του έρωτα. Εκεί που ο Ρικ ερωτεύτηκε την Ίλσα στην αιώνια Casablanca, εκεί που γράφτηκε ο επίλογος του sex and the city με την Carrie να περπατάει μελαγχολική στους δρόμους και εκεί που η Meg Ryan βρήκε τον έρωτα στο πρόσωπο του Kevin Kline στο μοναδικό φιλμ French Kiss . Και έπειτα εκεί βρίσκεται και ο πύργος του Eiffel. Πάντα έλεγα πως θα ήθελα να τον δω από κοντά έστω και μόνο για μια στιγμή. Και τον είδα. Ήταν έτσι, τέλειος, με τα φώτα του να φωτίζουν τον παρισινό ουρανό, όπως τον φανταζόμουν. Η αντίδραση των κοριτσιών μόλις τον είδαν ήταν ατέλειωτα ουρλιαχτά χαράς και ευχάριστου πανικού. Ζούμε μοναδικές στιγμές…

Louvre

Την επόμενη το πρωί ξεκινήσαμε, με το μετρό αυτή τη φορά, για το ατέλειωτο μουσείο το Λούβρο.

Υπάρχουν κάποια μέρη σε αυτόν τον μικρό μας κόσμο που όταν κάθεσαι μόνος στο σπίτι και τα σκέφτεσαι λες πως κάποια στιγμή θα αξιωθώ και εγώ να τα επισκεφτώ. Ένα τέτοιο μέρος είναι και το μουσείο του Λούβρου. Εκεί όπου η Σφαγή της Χίου ζωντανεύει μέσα από τον μοναδικό πίνακα του Ντελακρουά, η Μόνα Λίζα σε κοιτά καχύποπτα μέσα από τη ματιά του δημιουργού της Ντα Βίντσι και η δική μας Νίκη της Σαμοθράκης, στέκει μόνη της και περιμένει εκεί, στην περίοπτη θέση της, σαν να είναι έτοιμη να πετάξει και να φύγει μακριά, πίσω στην πατρίδα. Το Λούβρο είναι τεράστιο. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις.

Όταν μπαίνεις μέσα νιώθεις δέος να σε πλημμυρίζει μόνο που βρίσκεσαι εκεί. Ανάμεσα σε τόσες σημαντικές προσωπικότητες που κρέμονται στους τοίχους. Είναι σαν να γυρίζεις τον κόσμο και τους πολιτισμούς ανά τους αιώνες. Άσε που νιώθεις και περήφανος ως Έλλην, διότι ορισμένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια του μουσείου είναι ελληνικά ή αναφέρονται στη χώρα μας (βλέπε πχ. Αφροδίτη της Μήλου). Ήμασταν βέβαια και τυχερές διότι την περίοδο που πήγαμε υπήρχε στο μουσείο και μια περιοδική έκθεση για τον Μέγα Αλέξανδρο. Βέβαια τα περισσότερα εκθέματα ήταν από την Πέλλα (τα δανείσαμε) και τα είχαμε δει 800 φορές αλλά άξιζε τον κόπο. Ελληνικά γράμματα γραμμένα στους τοίχους., η προτομή του  Μ. Αλέξανδρου να σε κοιτάει από μια μεριά και το χρυσό στεφάνι του Φιλίππου να λάμπει στο σκοτάδι της αίθουσας. Ναι, είναι ωραίο να είσαι Έλληνας…

Η εμπειρία στο Λούβρο ήταν μοναδική. Ανατριχιάζεις μπροστά από κάθε έργο που θεωρείς εσύ μοναδικό. Μοναδικό ελάττωμα του μουσείου είναι η γαλλική γλώσσα. Μπροστά από όλα τα έργα. Αγγλικά πουθενά. Μόνο στα μεγάλα εκθέματα μπορείς να βρεις ειδικά ντοσιέ σε διάφορες γλώσσες. Αν βέβαια δεν συμπαθείτε τα μουσεία, καλύτερα να το αποφύγετε διότι θέλει μια ολόκληρη μέρα για να το γυρίσεις όλο (και παραπάνω!).Όταν βγήκαμε έξω, είχε πέσει η νύχτα και τα κορίτσια πρότειναν να πάμε μια βόλτα στις Galeries Lafayette διότι έπρεπε να αγοράσουμε οπωσδήποτε γόβες για το βράδυ, γιατί είχαμε κράτηση στο Buddha Bar και θέλαμε κάτι πιο ιδιαίτερο.

Στο Buddha Bar

Η Κυριακή των παπουτσιών….

Όταν βγαίνεις για ψώνια στο Παρίσι, είναι σαν να πηγαίνεις 10 χρονών παιδάκι στο εργοστάσιο σοκολάτας του κυρίου Βόνκα. Αλλά με την προϋπόθεση ότι πρέπει να είσαι ένα εύπορο 10χρονο και όχι ο μικρός λουστράκος Ξανθόπουλος.

Μέσα στο Lafayette παθαίνεις παράκρουση αν είσαι λάτρης των διάσημων σχεδιαστών μόδας. Αυτό ισχύει και για τα δυο φύλα, διότι ο καλός μας ο κύριος Lafayette έχει φτιάξει ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο που απευθύνεται αποκλειστικά σε γυναίκες (κοσμήματα, ρούχα, παπούτσια, τσάντες, μέχρι και νυφικά έβαλε ο αθεόφοβος!) και ένα άλλο οικοδομικό τετράγωνο μόνο για άντρες. Να σημειωθεί ότι και το σπίτι μας δεν μένει παραπονεμένο γιατί ένα τετραγωνάκι του Παρισιού το έχει και αυτό από τον κ. Lafayette. Τι να περιγράψω; Toν Marc Jacobs δίπλα στους Dolce and Gabbana η τα Balenciaga δίπλα στον Yves Saint Laurent;

Φυσικά τριγύρω στην περιοχή από τον Lafayette υπάρχουν και οικονομικότερες λύσεις όπως τα H&M, τα Zara και άλλες υπέροχες γαλλικές μάρκες όπως το κατάστημα υποδημάτων Minelli ( αγόρασα ένα ζευγάρι ζαχαρί γόβες όνειρο!) αν το budget σας δεν είναι υψηλό. Αλλά γενικότερα το Παρισι είναι από τις πιο ακριβές πόλεις της Ευρώπης και δεν ενδείκνυται για ψώνια. Και να φανταστείς πήγα και σε περίοδο εκπτώσεων. Όταν λέμε εκπτώσεις στο Παρίσι εννοούμε ότι από 800 ευρώ πέφτει η τιμή στα 700. 

Όταν το ροζ του ουρανού έγινε μαύρο, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, πτώματα με τα χέρια μας τίγκα στη σακούλα. Ένα υπέροχο βράδυ όμως ξεκινούσε. Το βράδυ που θα πηγαίναμε στο Budha Bar.

H συνέχεια στο επόμενο επεισόδιο…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: